บทที่ 361 รอยแยกยักษ์

"บ่าวมารเหล่านี้ ใช้งานได้ดีกว่าพวกเศษดวงวิญญาณเสียอีก ขอเพียงร่างมารของมัวอู๋หลีร่างนี้ไม่เป็นไร ก็เรียกออกมาได้เรื่อย ๆ!"

หานหย่วนอดตะลึงกับความสามารถเช่นนี้ของเผ่ามารไม่ได้

"สมแล้วที่เป็นเผ่าอันดับหนึ่งแห่งแดนเซียน ความสามารถแบบนี้ช่างเอาเปรียบเกินไป เป็นการดำรงอยู่ที่ไร้เทียมทานในขั้นต่ำ และในแดนเซียนนั้น ที่มีมากที่สุดก็คือนักพรตขั้นต่ำนี่แหละ! ส่วนขั้นสูงก็ยังใช้จำนวนมากรุมน้อยได้อีก เอาเปรียบพอ ๆ กัน"

ปริมาณกำลังคนของเผ่ามนุษย์เมื่อเทียบกับเผ่ามารแล้ว ช่างเทียบกันไม่ติดจริง ๆ

ที่มัวอู๋หลี่หนีไปได้ก่อนหน้านี้ ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะอิทธิพลของโชคลาภ อีกส่วนหนึ่งก็เพราะหานหย่วนไม่ได้มีใจสังหารหนักหนาอะไร หากเพราะเขาสังหารมัวอู๋หลี่ แล้วทำให้เผ่ามารจับตามองเขาเป็นพิเศษ ก็คงไม่งามนัก