บทที่ 99 อิทธิพลต่อสมรภูมิ ปรมาจารย์ซิ่งถูกหมายหัว

ณ เหมืองหินวิญญาณคุณภาพกลางแห่งหนึ่งทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของตลาดหยุนเซิง มีฐานที่มั่นตั้งอยู่จุดหนึ่ง

เยวี่ยผิงชิวผู้อาวุโสสร้างฐานขั้นต้นแห่งยอดเขาอักษรวิญญาณ กับเย่หมิงผู้อาวุโสสร้างฐานขั้นกลางแห่งยอดเขากู่มู่ กำลังจ้องมองกระบะทรายจำลองด้วยคิ้วขมวด

เยวี่ยผิงชิวพูดว่า "รอบๆ มีศิษย์กลั่นชี่ของสำนักหวินหยางกับสำนักตันเสียเคลื่อนไหวอยู่ไม่น้อยแล้ว และต้องมีนักพรตสร้างฐานอยู่ด้วยแน่ๆ พวกเราป้องกันได้เหลือเฟือ แต่ด้านการลำเลียงเสบียง กลับถูกรบกวนอย่างหนักแล้ว นี่จะทำยังไงดี?"

เย่หมิงเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า "ส่งศิษย์ออกไปกวาดล้างศัตรูรอบๆ บั่นทอนกำลังพวกมัน!"

"นี่... จะสูญเสียศิษย์ไปไม่น้อยเลยนะ!" น้ำเสียงเยวี่ยผิงชิวแฝงความไม่อยากทำ

เย่หมิงพูดอย่างสงบ "นี่คือมหาสงครามของสำนัก เกี่ยวพันถึงความเป็นความตายของสำนัก คนตายเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้!"

เยวี่ยผิงชิวได้ยินแล้ว ก็พยักหน้าอย่างหนักอึ้ง "ก็ได้ ข้าเข้าใจแล้ว!"

"เจ้าเฝ้าค่ายให้ดี ข้ารู้ตำแหน่งของสร้างฐานฝ่ายตรงข้ามแล้ว จะคอยจับตามันไว้ตลอด หากมันมีความเคลื่อนไหวผิดปกติ ข้าจะไปขัดขวาง เจ้าก็ต้องเฝ้าที่นี่ให้ดีด้วย"

"ไม่มีปัญหา!"

หลังผู้อาวุโสสองคนหารือตัดสินใจกันเรียบร้อย

ศิษย์สำนักในสำนักนอกของสำนักเทพปฐพีทีมแล้วทีมเล่า พุ่งทะยานออกจากค่ายเหมืองหินวิญญาณ เริ่มกวาดล้างพื้นที่โดยรอบ

ไม่นานนัก การต่อสู้ก็ปะทุขึ้นในบริเวณใกล้เคียง

เย่หมิงเหยียบกระบี่ยืนอยู่เหนือค่าย สายตาจับจ้องทิศทางหนึ่งอย่างไม่ละสายตา ในหุบเขาเบื้องไกล มีคนวางค่ายกลตั้งฐานไว้แล้ว นักพรตวัยกลางคนผู้หนึ่ง ก็ยืนอยู่กลางอากาศเช่นกัน สายตาคมกริบจ้องมองมา

สองคนสบตากันข้ามระยะสิบหลี่ พร้อมกับเฝ้าสังเกตการห้ำหั่นของศิษย์กลั่นชี่ในพงไพรไปด้วย

ทั้งสองฝ่ายไม่มีใครยื่นมือเข้าแทรกแซงการต่อสู้ของศิษย์กลั่นชี่ เพราะหากพวกเขาลงมือ ย่อมต้องเสียความได้เปรียบในการชิงจังหวะ ไม่ว่าจะเป็นการเปิดเผยไพ่ตาย หรือสิ้นเปลืองพลังแท้ ล้วนจะทำให้ตัวเองตกเป็นรอง สุดท้ายหากถึงขั้นต่อสู้เป็นต่อสู้ตาย ความเป็นความตายอาจห่างกันแค่เส้นยาแดง ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ลงสนามก่อน นั่นไม่คุ้มกัน

เย่หมิงยืนอยู่กลางเวหา สังเกตสถานการณ์ศึกทั้งหมด สภาพการรบในพงไพรมองไม่ชัดนัก แต่กะคร่าวๆ แล้ว ฝ่ายสำนักเทพปฐพีของพวกเขา กลับเสียเปรียบอยู่บ้าง ทำเอาสีหน้าเขาไม่ดีนัก

แต่เขาก็ไม่มีทีท่าจะหยุดการต่อสู้ จ้องมองศิษย์ล้มตายบาดเจ็บอยู่ตำตา

การต่อสู้ครั้งนี้ ดำเนินไปจนม่านราตรีคืบคลานลงมา สองฝ่ายถึงค่อยตีฆ้องถอยทัพ

ศิษย์ทีมแล้วทีมเล่าที่เต็มไปด้วยบาดแผลทยอยกลับค่าย บางทีมคนหายไปหนึ่งสองคน บางทีมกลับไม่มีใครกลับมาเลยสักคน!

เมื่อศิษย์ทั้งหมดกลับมาแล้ว ก็มีศิษย์เข้ามารายงาน "ท่านผู้อาวุโส พวกเราเสียชีวิตไปสามสิบแปดคน ในนั้นเป็นกลั่นชี่ขั้นปลายเจ็ดคน กลั่นชี่ขั้นกลางสามสิบเอ็ดคน สังหารศัตรูได้สามสิบสามคน ฆ่ากลั่นชี่ขั้นปลายหกคน กลั่นชี่ขั้นกลางยี่สิบเจ็ดคน ศิษย์บาดเจ็บสาหัสเจ็ดคน กำลังรักษาอยู่ บาดเจ็บเล็กน้อยห้าสิบแปดคน สามยามก็ฟื้นได้ขอรับ"

เย่หมิงขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยว่า "คลังโอสถเป็นยังไงบ้าง?"

"โอสถเพียงพอขอรับ"

"แล้วกระดาษยันต์ล่ะ?"

"กระดาษยันต์อาจจะไม่ค่อยพอขอรับ!"

เย่หมิงพยักหน้า "ศึกนี้บรรลุเป้าหมายแล้ว เส้นทางลำเลียงเปิดได้อย่างหวุดหวิด ต่อจากนี้เสบียงส่งมาถึงได้ตรงเวลา กระดาษยันต์ต้องเพียงพอแน่นอน พวกเจ้าเตรียมยันต์ให้ครบ ใช้ได้อย่างเต็มที่! พรุ่งนี้ยังมีศึกอีกหนึ่งครั้ง!"

"ขอรับ!"

เย่หมิงมองศิษย์ทีละคนไปพักฟื้นอย่างสงบ หันกายกลับมามองหุบเขาเบื้องไกล แววตากลับเปี่ยมล้นด้วยเจตนาสังหาร อดรนทนอยากลงมือฆ่าศัตรูด้วยตัวเอง แต่เขาก็ข่มใจไว้ สถานการณ์ศึกขยับพร่ำเพรื่อไม่ได้ ดึงเส้นผมเส้นเดียวก็สะเทือนทั้งร่าง หากเขาวู่วามพุ่งเข้าไปห้ำหั่น ฆ่านักพรตกลั่นชี่ได้รวดเร็วก็จริง แต่ตัวเขาเองก็จะตกอยู่ในอันตรายด้วย

แม้คำพูดจะไม่น่าฟัง แต่ความสำคัญของนักพรตสร้างฐานคนหนึ่ง ใหญ่หลวงกว่านักพรตกลั่นชี่ทั้งกอง ตายไปคนเดียวก็กระทบสถานการณ์ศึก

เขาทำได้เพียงคุ้ยป้ายอาญาออกมา ส่งคำขอกระดาษยันต์และกำลังหนุนเพิ่มไปยังตลาด

ยามดึกดื่น เย่หมิงต้อนรับทีมหัวกะทิทีมหนึ่งที่มาถึงด้วยตัวเอง รับเสบียงชุดหนึ่งมาอย่างราบรื่น ในนั้นมีกระดาษยันต์จำนวนมากมายมหาศาล!

"เอ๊ะ จำนวนกระดาษยันต์คราวนี้ เพิ่มขึ้นมาหนึ่งส่วนสิบเลยรึ?"

ศิษย์หัวกะทิตอบ "เหมือนว่าฝั่งนักพรตอิสระไม่ต้องให้เราจัดส่งแล้วขอรับ เลยแบ่งมาทางนี้ส่วนหนึ่ง"

เย่หมิงพยักหน้า "งั้นก็ดี แจกจ่ายลงไปให้หมดเลย!"

เย่หมิงจัดคนแจกกระดาษยันต์ลงไปทันที นักพรตทุกคนล้วนเตรียมยันต์ครบครันเพียงพอ

คราวนี้ เย่หมิงก็วางใจลงได้ การต่อสู้พรุ่งนี้มีหลักประกันแล้ว

อีกฟากหนึ่ง

ในค่ายหุบเขา

ผู้อาวุโสสร้างฐานของสำนักหวินหยางคนหนึ่ง ก็รับเสบียงกำลังบำรุงชุดหนึ่งมาเช่นกัน

เขาตรวจดูสภาพเสบียง แล้วก็ขมวดคิ้ว "ทำไมเสบียงน้อยลงหนึ่งส่วนสิบ?"

คนที่ลำเลียงมารีบกล่าวขอโทษ "ท่านผู้อาวุโส เพราะฝั่งนักพรตอิสระกระดาษยันต์ขาดแคลน ท่านนักพรตเลยให้ทางหอนักพรตอิสระไปส่วนหนึ่ง ตอนนี้ทางตลาดกำลังเร่งผลิตกันอยู่ ขอท่านผู้อาวุโสอดทนหน่อยขอรับ! ตอนนี้กระดาษยันต์เท่านี้น่าจะพอใช้แล้วขอรับ"

"พอใช้รึ? ยันต์ของพรรค์นี้ จะมีคำว่าพอใช้ได้ที่ไหน! มีเท่าไรก็ใช้ได้หมดนั่นแหละ!" ผู้อาวุโสสร้างฐานไม่พอใจอย่างยิ่ง "กลับไปบอกตลาด คราวหน้าห้ามลดอีก ข้าออกมาสู้ตายข้างนอก พวกมันอยู่ข้างหลังกลับมาฉุดขาข้าแบบนี้รึ?"

"ขอรับ! ขอรับ!"

หัวหน้าทีมลำเลียงได้แต่รับคำอย่างจนใจ

วันที่สอง การต่อสู้ก็ปะทุขึ้นอีกครั้ง

ทั้งที่ยังเป็นคนกลุ่มเดิม จำนวนศิษย์สำนักเทพปฐพีกระทั่งน้อยกว่าเมื่อวานเสียด้วยซ้ำ แต่เย่หมิงกลับพบว่า สถานการณ์ศึกกลับยึดความได้เปรียบไว้ได้บ้างอย่างบอกไม่ถูก แม้ความเปลี่ยนแปลงจะไม่ชัดเจนนัก

พอถึงกลางคืนตอนตรวจนับ ก็พบว่ายอดบาดเจ็บล้มตายลดลงจากเมื่อวานหนึ่งส่วนสิบ แต่ศัตรูที่สังหารได้ กลับมากขึ้นหนึ่งส่วนสิบ ไปกลับเช่นนี้ ก็ยึดความได้เปรียบเล็กๆ ไว้ได้บ้าง

ยามค่ำคืน ก็มีเสบียงและกำลังพลส่งมาถึงอีกชุด เติมเต็มการสิ้นเปลืองของค่าย

วันที่สาม ศิษย์สำนักเทพปฐพีได้เปรียบมากขึ้นไปอีก

สุดท้ายเมื่อตีฆ้องถอยทัพ ยอดบาดเจ็บล้มตายลดลงอีกครั้ง ส่วนศัตรูที่ฆ่าได้ก็ยิ่งมากขึ้น

วันที่สี่ เย่หมิงพบอย่างคาดไม่ถึงว่า ศัตรูรอบข้างถอยร่นไปอยู่ไกลลิบ ไม่กล้ารุกล้ำเข้ามาข้างหน้ามากนักอีกแล้ว

แต่เย่หมิงเมื่อยึดความได้เปรียบไว้ได้แล้ว จะมีทางหดหัวไม่รุกหน้าได้ยังไงกัน?

จัดศิษย์ออกไปไล่ล่าทันที

ทีละน้อยๆ จากที่เคยตั้งรับ ก็ค่อยๆ แปรเป็นการรุก

ส่วนผู้อาวุโสสร้างฐานฝ่ายตรงข้าม หลายครั้งก็อยากลงมือ แต่ก็ฝืนข่มใจไว้จนได้ เขาเหมือนกับเย่หมิงก่อนหน้านี้ คือลงสนามไม่ได้ พอลงสนามเมื่อไร ฝ่ายที่แพ้ก็คือฝ่ายที่จะเสียหายหนักกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย

ในเวลาเดียวกัน

การปะทะใกล้เหมืองแร่ ที่นาต่างๆ ก็คล้ายกับฝั่งเย่หมิง เมื่อกระดาษยันต์ถูกจัดส่งให้เพียงพอ จากที่เคยตั้งรับ ก็ค่อยๆ แปรเป็นการรุก

ความเปลี่ยนแปลงล้วนดำเนินไปอย่างซึมลึกเงียบเชียบ

ในตลาดเกิงชุน

นักพรตแกนทองจ้าวฉีเจินฟังรายงานของลูกน้องด้วยสีหน้าไม่พอใจ

"ท่านนักพรต ตอนนี้เพราะกระดาษยันต์ไม่เพียงพอ สถานการณ์ศึกกลับกลายเป็นเสียเปรียบอีกครั้งแล้วขอรับ" ผู้อาวุโสสร้างฐานคนหนึ่งตอบอย่างระมัดระวัง

"เกิดอะไรขึ้น? ทำไมกระดาษยันต์ถึงน้อยลงขนาดนี้?" จ้าวฉีเจินฉงน

"เพราะ... ท่านบอกว่าฝั่งนักพรตอิสระสำคัญมาก พวกเราเลยส่งกระดาษยันต์ส่วนหนึ่งไปยังหอนักพรตอิสระ"

"เดี๋ยวก่อน ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ส่งยันต์ไปสองแสนใบแล้วรึ?" จ้าวฉีเจินแปลกใจ "ยังส่งต่อทีหลังอีกรึ?"

"ใช่ขอรับ พวกเราพบว่า หอนักพรตอิสระฝั่งตลาดหยุนเซิง มียันต์ให้แลกมากมายมหาศาล อานุภาพยังแรงอีก พวกเราเลยจำต้องเติมการสิ้นเปลืองฝั่งหอนักพรตอิสระต่อไปขอรับ!"

"ทำไมล่ะ? พวกมันเอายันต์มากมายขนาดนั้นมาจากไหน?" จ้าวฉีเจินถาม

"เพราะคนที่ชื่อ 'ปรมาจารย์ซิ่ง' ก่อนหน้านี้เขานำยันต์ออกมาแล้วหนึ่งแสนห้าหมื่นใบ หลังจากนั้นก็ทยอยนำออกมาอีกสองแสนใบ แถมทุกใบยังแรงกว่ายันต์ระดับเดียวกันหลายส่วน พวกเราหมดปัญญาจริงๆ ขอรับ..."

จ้าวฉีเจินหรี่ตา "ปรมาจารย์ซิ่งอีกแล้วรึ?"

ข่าวคราวของคนผู้นี้ปรากฏข้างหูเขาหลายครั้งแล้ว กลายเป็นหนามยอกตาหนามตำเนื้อของเขาไปอย่างสิ้นเชิง!

"ใช่ขอรับ"

จ้าวฉีเจินเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดเสียงเย็น "ส่งคนไปตามหาคนผู้นี้ ดึงตัวมาได้ก็ดีที่สุด ดึงมาไม่ได้ ก็เก็บมันซะ! ทำได้หรือไม่?"

"ได้ขอรับ!"