บทที่ 102 ภาพวาดที่ยังไม่เสร็จ

"ตกลง ดีล!"

โจวหยางเดิมทีคิดว่าทั้งสองคนจะต้องต่อรองราคากันไปมา เสียเวลาเจรจากันอีกสักพัก ผลปรากฏว่านึกไม่ถึงเลยว่าหมอนี่จะตกลงง่ายดายขนาดนี้ ในใจพลันรู้สึกขึ้นมาทันทีว่าตัวเองเสนอราคาให้สูงเกินไปแล้ว ความจริงก็เป็นเช่นนั้นแหละ ของเก่าไม่เหมือนกับของอย่างอื่น ของมีตำหนิชำรุดกับของสมบูรณ์ ราคามันต่างกันราวฟ้ากับเหว เปรียบเทียบง่ายๆ อย่างแจกันใบหนึ่ง ถ้าสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ มูลค่าอาจจะสูงถึงหนึ่งล้านหยวน แต่ถ้าเกิดแตกหัก แล้วนำมาประกอบต่อกันใหม่ ต่อให้ฝีมือการซ่อมแซมจะขั้นเทพแค่ไหน มีราคาถึงหนึ่งแสนหยวนก็ถือว่าหรูสุดๆ แล้ว แล้วถ้าซ่อมแซมไม่สำเร็จ กลายเป็นเศษกระเบื้องกองหนึ่งล่ะก็ ต้องขออภัยด้วย ชิ้นละห้าสิบหยวน พวกเราคิดราคาตามเศษกระเบื้อง ดังนั้น ถังซานไฉชิ้นนี้ ไม่ว่าเมื่อก่อนมูลค่าในตัวมันจะสูงแค่ไหน แต่ตอนนี้ชำรุดก็คือชำรุด ยิ่งไปกว่านั้นที่นี่ยังเป็นตลาดมืด พูดง่ายๆ ก็คือได้กำไรนิดหน่อยก็เอาแล้ว นี่ก็เป็นเพราะโจวหยางยังอ่อนประสบการณ์ การเสียเปรียบถูกหลอกจึงเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ก็เหมือนกับเรื่องของจีหลานเยียนเมื่อคืนวานซืนนั่นแหละ ตอนนั้นเขายังโดนจีหลานเยียนดูถูกเอาซะยับเยินเลย

"ตกลงครับ เถ้าแก่ช่วยห่อให้ผมที ผมเอาชิ้นนี้แหละ!"

โจวหยางไม่ใช่คนชักช้าลีลาเยอะ สำหรับคนอื่นอาจจะมองว่าขาดทุน แต่สำหรับเขามันคือกำไรมหาศาลอย่างแน่นอน ดังนั้นเขาจึงหยิบธนบัตรสิบปึกยื่นให้กับเจ้าของแผง เจ้าของแผงก็ต้อนรับขับสู้อย่างกระตือรือร้น อาจจะเป็นเพราะเพิ่งจะปิดการขายไปได้ เลยเริ่มแนะนำของชิ้นอื่นต่อ โจวหยางอาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ยัดของชิ้นนี้ใส่ลงไปในถุง อันที่จริงก็คือเก็บเข้าไปในกระถางหรูอี้ต่างหาก ยังไงซะที่นี่ก็ไม่ได้ปลอดภัยอะไรนัก

"น้องชาย น้องลองดูของชิ้นนี้สิว่าถูกใจไหม ของพวกนี้ของฉันล้วนแต่เป็นของดีที่สุดในตลาดนี้เลยนะ แถมราคาก็ยังยุติธรรมที่สุดด้วย!" "แล้วก็ชิ้นนี้ด้วย ของแท้แน่นอน!"