บทที่ 168 สื่อเหยียนเวย

โจวหยางไม่ได้รีบร้อนที่จะลงมือกับอวี๋จินหลง คนพรรค์นั้นจะจัดการเมื่อไหร่ก็ได้ ยังไงซะหมอนั่นก็เป็นแค่ไอ้ทึ่มคนหนึ่ง อย่างน้อยช่วงนี้ก็ห้ามแหวกหญ้าให้งูตื่นเด็ดขาด จะว่าไประยะทางก็ถือว่าไกลเอาเรื่อง เขาขับรถมาเกือบ 40 นาที ถึงได้มาถึงจุดหมายปลายทาง ที่นี่คือโกดังแห่งหนึ่ง หรือจะพูดให้ถูกคือแถวนี้เต็มไปด้วยโกดัง แต่ไม่รู้ด้วยสาเหตุอะไรที่นี่ส่วนใหญ่ถึงได้ร้างไป โกดังบางแห่งมีหญ้าขึ้นรกชัฏไปหมด เมื่อประตูโกดังเปิดออก โจวหยางก็เห็นคนสามคนอยู่ข้างใน คนทั้งสามนี้น่าจะได้รับแจ้งจากจางจวินแล้ว จึงเตรียมพร้อมกันอย่างเต็มที่เพื่อรออยู่ที่นี่

"หัวหน้า!" ทั้งสามคนเอ่ยทักทายจางจวินก่อน เพราะพวกเขายังไม่รู้จักโจวหยาง

"อืม ฉันจะแนะนำให้พวกนายรู้จัก นี่คือคุณโจวหยาง เถ้าแก่โจวที่ฉันเคยเล่าให้ฟัง”

“ต่อไปพวกเราจะทำงานกับเถ้าแก่ พวกนายแนะนำตัวกันหน่อยสิ!"

คนที่เป็นทหารมักจะมีจุดเด่นอย่างหนึ่งคือความใจถึง พูดยังไงก็ทำอย่างนั้น ไม่รู้จักคำว่าเคอะเขิน พอจางจวินพูดจบ ชายคนที่ยืนอยู่ซ้ายมือสุดก็ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว