บทที่ 173 โดนอัดจนหน้าบวมเป็นหัวหมู

เวลานี้จีหลานเยียนไม่ได้อยู่ที่นี่ ถ้าหากเธออยู่ที่นี่ด้วยล่ะก็ คงจะเดาได้ทันทีว่าโจวหยางกำลังวางหลุมพรางอีกแล้ว

"เถ้าแก่ครับ ผมลู่หู่เป็นคนรักษาคำพูดกล้าเล่นก็กล้ารับ ถ้าผมแพ้ ต่อให้ต้องให้เถ้าแก่ขี่หลังแทนม้าผมก็ยอมครับ!" โจวหยางดีดนิ้วดังเป๊าะ เขาต้องการคำพูดนี้แหละ พูดกันตามตรง ตั้งแต่วินาทีที่หมอนี่ก้าวออกมา โจวหยางก็หมายตาไว้แล้ว คนแบบนี้ถ้าเอามาไว้ข้างกายจะมีมูลค่ามหาศาลมาก ขอเพียงสยบเขาได้สำเร็จ ก็เท่ากับว่าข้างกายจะมีคนคอยบังกระสุนให้ตลอดไป และคนประเภทนี้เมื่อยอมศิโรราบแล้วจะซื่อสัตย์และว่าง่ายเป็นที่สุด

"ตกลง งั้นตกลงตามนี้ ถ้าคุณชนะผม นอกจากจะให้เป็นหัวหน้าหน่วยแล้ว ผมยังจะเพิ่มค่าตอบแทนให้เป็นสามเท่าของคนอื่นด้วย”

“แต่ถ้าคุณแพ้ ผมก็คงไม่ขี่คุณแทนม้าหรอกนะ เพราะผมกลัวเป้ากางเกงขาด”

“เอาเป็นว่า หลังจากนี้ผมสั่งคำไหนคุณต้องทำตามคำนั้น ห้ามเถียงแม้แต่คำเดียว คุณทำได้ไหม?" ลู่หู่ตบหน้าอกรับรองอย่างหนักแน่นอีกครั้ง