บทที่ 212 ข้อเสนอของจีหลานเยียน

จีหลานเยียนเข้าใจความหมายของโจวหยาง อันที่จริงในใจเธอก็อยากให้ตระกูลจีได้รับผลประโยชน์จากเรื่องนี้อยู่บ้าง ไม่ว่าอย่างไรนั่นก็คือครอบครัวฝั่งแม่ของเธอ ทว่าสิ่งที่โจวหยางพูดมาก็ถูกต้องเช่นกัน ตอนนี้ต่อให้โจวหยางยอมบากหน้าเอาความมั่งคั่งนี้ไปประเคนให้ตระกูลจี เกรงว่าตระกูลจีก็คงไม่ยอมร่วมมือกับเขาอยู่ดี

เพราะโจวหยางไม่มีภูมิหลังใดๆ เลย การที่คุณเที่ยวไปบอกว่าสามารถเจาะช่องทางค้าหินหยกดิบในเมียนมาตอนเหนือได้ ใครเขาจะไปเชื่อ? ถึงตอนนั้นนอกจากจะไม่เชื่อแล้ว อาจจะหาว่าคุณเป็นบ้าเอาด้วยซ้ำ สาเหตุที่สื่อเหยียนเวยยอมเชื่อ นั่นก็เพราะเธอได้ประจักษ์ถึงความสามารถในการพนันหินของโจวหยางมาแล้ว อีกทั้งยังรู้ด้วยว่าโจวหยางมีขุมกำลังลูกน้องอยู่กลุ่มหนึ่ง อย่างน้อยเขาก็มีความเป็นไปได้ที่จะทำสำเร็จ ในเมื่อมีความเป็นไปได้ที่จะทำสำเร็จ การร่วมมือกันก็ย่อมมีความเป็นไปได้ หากการร่วมมือล้มเหลว ก็เป็นเพียงแค่การลงทุนที่ผิดพลาดเท่านั้น แต่ถ้าเกิดลงทุนสำเร็จขึ้นมาล่ะ? ผลประโยชน์ก้อนนี้มันมหาศาลมาก

แต่ปัญหาก็คือ หากเป็นตระกูลจีคงเป็นไปไม่ได้ เพราะตระกูลจีไม่รู้จักโจวหยาง แม้แต่ชื่อของโจวหยางพวกเขาก็ยังไม่เคยได้ยินด้วยซ้ำ ลองคิดดูสิว่าในสถานการณ์เช่นนี้ ตระกูลจีจะมองเห็นคุณค่าของโจวหยางได้อย่างไร? เผลอๆ อาจจะมองว่าเขาเป็นคนบ้าไปเลยก็ได้ ส่วนทางฝั่งเมืองจินหลิง ตัวเลือกในการร่วมมือที่ดีที่สุดย่อมต้องเป็นเจียงเสวี่ยหรู ทว่าจีหลานเยียนกลับมีข้อสงสัยอีกประการหนึ่ง

"ที่รัก ในเมื่อเมืองจินหลิงถือเป็นฐานที่มั่นหลักของพวกเรา แล้วทำไมเราต้องไปร่วมมือกับคนอื่นด้วยล่ะคะ?”

“ตอนนี้พวกเราก็ไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน ธุรกิจนี้พวกเราสามารถกินรวบเองได้ทั้งหมด ฉันก็เลยไม่ค่อยเข้าใจความคิดของคุณเท่าไหร่ค่ะ"