บทที่ 242 แนวคิดการบริหารจัดการของโจวหยาง

โจวหยางรับฟังไปพลางคำนวณในใจไปพลาง โดยเน้นไปที่เรื่องของจังหวะเวลาเป็นสำคัญ

หากเรื่องทางนี้เสร็จสิ้น แล้วเขากลับไปถึงเมืองจินหลิง ก็คงราวๆ วันที่ 3 หรือ 4 หลังจากเขากลับไปถึง ย่อมต้องหาทางจัดการอวี๋เฉิงฝูให้ได้ เขาจะปล่อยตัวอันตรายคนนี้ทิ้งไว้ไม่ได้อีกแล้ว เพราะหลังจากนี้เขาต้องเดินทางไปต่างประเทศ หากทิ้งตัวอันตรายแบบนี้ไว้ที่นี่ เขาคงไม่วางใจแน่ๆ อีกอย่างเขาต้องเดินทางไปเมียนมาตอนเหนือ ซึ่งต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งหรือสองเดือน ช่วงเวลาที่ยาวนานขนาดนี้อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น

เหตุผลที่สองวันที่ผ่านมาเขายังไม่ได้ใช้แมลงกู่จัดการอวี๋เฉิงฝู ก็เพราะเขาต้องเดินทางมาที่นี่ ทำให้เวลาไม่เอื้ออำนวย เพราะหากอวี๋เฉิงฝูเกิดเป็นอะไรไปในช่วงนี้ ย่อมเกิดปัจจัยที่ควบคุมไม่ได้ตามมาอีกมากมาย ดังนั้นเรื่องนี้จึงจำเป็นต้องรอให้เขากลับไปจัดการหลังจากจบภารกิจนี้เสียก่อน

"เหยียนเวย คุณไม่ต้องรีบร้อนเกินไปหรอกครับ กว่าที่ผมจะเดินทางไปถึงเมียนมาตอนเหนือได้เร็วที่สุดก็คงประมาณวันที่ 10 เดือนหน้า" "ดังนั้นเวลาทางฝั่งคุณยังมีเหลือเฟือ พวกเราต้องพยายามทำให้ทุกอย่างออกมาดีที่สุด เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น" "ถ้ามีเงินก็ใช้จ่ายไปเถอะครับ ไม่ต้องกังวล ขอเพียงสมเหตุสมผล เมื่อธุรกิจเริ่มเดินหน้าแล้ว เงินที่จ่ายออกไปย่อมหาคืนกลับมาได้ไม่ยาก"

สื่อเหยียนเวยพยักหน้าเห็นด้วย แต่สิ่งที่เธอคิดอยู่ในใจคือเธออยากจะติดตามโจวหยางไปที่เมียนมาตอนเหนือด้วย เรื่องนี้ทั้งคู่เคยคุยกันไว้ตั้งแต่ตอนอยู่ที่เมืองรุ่ยลี่แล้ว เพียงแต่ตอนนั้นโจวหยางไม่ได้คิดจริงจัง และสื่อเหยียนเวยเองก็ไม่นึกว่าเวลาจะกระชั้นชิดแบบนี้ นั่นหมายความว่า ครั้งนี้การจะติดตามโจวหยางไปด้วยคงเป็นไปไม่ได้แล้ว เพราะการเตรียมตัวเปิดห้างสรรพสินค้าที่นี่ต่างหากที่เป็นเรื่องสำคัญที่สุด