บทที่ 244 รอบแรกของงานชุมนุมแลกเปลี่ยน

วันที่ 1 กันยายน วันนี้อาจกล่าวได้ว่าไม่ใช่แค่วันธรรมดาทั่วไป แต่ในหัวเซี่ย ใครๆ ต่างก็รู้ดีว่าวันนี้คือวันอะไร เพราะวันนี้เป็นวันเปิดภาคเรียน ไม่ว่าจะเป็นเด็กอนุบาลหรือนักศึกษามหาวิทยาลัย ต่างก็พากันก้าวเข้าสู่รั้วโรงเรียนกันอย่างพร้อมเพรียง

เช้ามืดวันนั้น โจวหยางและคณะต่างรีบตื่นขึ้นมาทำธุระส่วนตัว ทานมื้อเช้า แล้วมุ่งหน้าไปยังสถานที่จัดงานโดยไม่รอช้า ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ภายในงาน โจวหยางถึงได้สังเกตเห็นว่าที่แท้ในวงการโบราณวัตถุนี้ มีผู้เชี่ยวชาญมากมายถึงเพียงนี้ เพียงแค่กวาดสายตาดู ก็พบว่าผู้ที่มีอายุ 50 ปีขึ้นไปมีจำนวนไม่ต่ำกว่าร้อยคน นอกจากนี้ยังมีคนรุ่นใหม่อีกไม่น้อย

แต่พอลองตรองดูดีๆ ก็ถือว่าปกติ แม้แต่จังหวัดที่มีโควตาส่งตัวแทนมาเพียงคนเดียว ก็ยังมีถึงสามสิบกว่าคนแล้ว หากจังหวัดไหนมีสองเมืองที่ได้โควตา ก็ปาเข้าไปห้าสิบหกสิบคน คนส่วนใหญ่ในที่นี้โจวหยางไม่รู้จัก แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่รู้จักไปเสียหมด เขาได้พบกับคนรู้จักคนหนึ่งเข้าจริงๆ นั่นคือ เฉินเสวียปิง!

ถูกต้องแล้ว เขาคือคนที่รับผิดชอบการขุดค้นสุสานโบราณที่เมืองถงเฉิงในคราวก่อน ชายคนนี้ตอนนั้นยังคิดจะรับโจวหยางเป็นศิษย์ด้วย ในเวลานี้เฉินเสวียปิงก็มองเห็นโจวหยางเช่นกัน ทั้งคู่ไม่ได้พบหน้ากันมาร่วมเดือนเศษแล้ว เพราะโจวหยางเดินตามหลังกวนเฉิงหรูมา ดังนั้นในสถานการณ์เช่นนี้จึงไม่สะดวกนักที่จะวิ่งเข้าไปทักทาย เขาจึงทำได้เพียงก้มศีรษะลงเล็กน้อย ถือเป็นการแสดงความเคารพต่อเฉินเสวียปิง

แต่เฉินเสวียปิงกลับไม่ได้มีกฎเกณฑ์มากมายเช่นนั้น เขาเดินตรงดิ่งเข้ามาหาอย่างองอาจ แถมชายคนนี้ยังเมินเฉยต่อคนอื่นๆ แล้วมุ่งเป้ามาที่โจวหยางโดยเฉพาะ