บทที่ 252 ทำให้เป็นเรื่องใหญ่

"ผมไม่ได้พูดเพ้อเจ้อ เขาอายุแค่ยี่สิบกว่าปี จะมาเก่งกว่าพวกเราได้อย่างไร?" "ผมเพียงแค่สงสัยในความโปร่งใสของการแข่งขันครั้งนี้ ผมสงสัยว่าต้องมีการเล่นไม่ซื่อภายในแน่นอน!"

ครั้งนี้หลิวเย่เสียสติไปแล้วจริงๆ อันที่จริงเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นเหลืออยู่อีกแล้ว หากเขายอมจำนนถอนตัว อนาคตของเขาย่อมดับวูบลงทันที เพราะเขาได้ล่วงเกินคนส่วนใหญ่ในที่นี้ไปแล้ว แถมยังต้องแปดเปื้อนด้วยมลทินว่าเป็นคนใจแคบที่พ่ายแพ้แล้วไม่รู้จักยอมรับความจริง

ไม่ว่าจะมองมุมไหน เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ก็เป็นตราบาปที่เขาไม่อาจลบล้างได้ แม้แต่อาจารย์ของเขาเอง ก็อาจจะไม่คิดจะผลักดันเขาอีกต่อไป ดังนั้นทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่คือการพิสูจน์ให้เห็นว่าตนเองคิดถูก ขอเพียงแค่พิสูจน์ได้ว่าตนเองพูดความจริง ต่อให้ต้องล่วงเกินคนไปบ้าง อย่างน้อยก็ยังรักษาชื่อเสียงเอาไว้ได้

อย่างน้อยที่สุด ก็คงไม่มีใครกล้าออกมาเล่นงานเขาแบบโจ่งแจ้ง นี่คือสิ่งที่เรียกว่าเสียศักดิ์ศรีได้ แต่ต้องรักษาหน้าตาเอาไว้ เขาจึงตัดสินใจทุ่มสุดตัว จากเดิมที่แค่กล่าวหาว่าโจวหยางโกง ตอนนี้เขาประกาศก้องไปถึงคณะกรรมการว่าไร้ความโปร่งใส

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงบีบบังคับตัวเองให้จนตรอกโดยสมบูรณ์ เพราะเมื่อใดที่พิสูจน์ได้ว่าคณะกรรมการไม่ได้โกง เขาก็จะกลายเป็นเหมือนหนูตัวหนึ่ง เป็นหนูที่ทุกคนต่างรุมประณามและไล่ตีตามท้องถนน