บทที่ 258 ปรองดอง? ไม่มีทาง!

เมื่อคิดได้ดังนั้น เหงื่อเย็นๆ ก็เริ่มผุดขึ้นเต็มหน้าผากของอวี๋เฉิงฝู ในโลกนี้คงไม่มีใครเข้าใจความน่ากลัวของพิษแมลงไปมากกว่าเขาอีกแล้ว ซึ่งเขาเคยได้เห็นมากับตาเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน พูดได้เต็มปากว่าความสำเร็จของอวี๋เฉิงฝูในวันนี้ขาดการช่วยเหลือจากเทพเจ้าแมลงพิษไปไม่ได้เลย

เขาเริ่มรู้สึกเสียใจขึ้นมา ที่ตัดสินใจไปหาเทพเจ้าแมลงพิษก่อนหน้านี้ เพราะต้องรู้ไว้ว่าคนผู้นี้เป็นพวกอารมณ์แปรปรวนไร้ที่มาที่ไปอยู่เสมอ ในจังหวะนั้นเอง อวี๋เฉิงฝูก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง

ประการแรก เทพเจ้าแมลงพิษไม่มีเหตุผลที่จะต้องจัดการเขา เพราะถึงอย่างไรทั้งคู่ก็เป็นคนรู้จักกันมานาน แม้ว่าบุญคุณในอดีตจะถือว่าชดใช้กันไปหมดแล้ว แต่ก็ไม่ถึงขั้นต้องถึงกับเอาชีวิตกัน ซึ่งดูจากท่าทีในช่วงไม่กี่วันที่พบกัน เทพเจ้าแมลงพิษก็แสดงออกได้ชัดเจนพอแล้ว เทพเจ้าแมลงพิษแม้จะยังเย็นชาเหมือนเช่นเคย แต่ในน้ำเสียงนั้นยังพอมองออกว่ายังมีเยื่อใยเหลืออยู่บ้าง

ประการที่สอง จุดประสงค์ของการกระทำเช่นนี้คืออะไร? ต่อให้เทพเจ้าแมลงพิษกับเขาจะไม่มีความผูกพันหลงเหลือ แต่ก็ไม่ได้มีศัตรูแค้นเคืองอะไรกัน แล้วเหตุใดจึงต้องทำร้ายเขา? ประเด็นนี้ไม่มีเหตุผลรองรับเลยสักนิด

ประการสุดท้าย ต่อให้เทพเจ้าแมลงพิษอยากจะกำจัดเขา ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องทำอะไรให้ยุ่งยากขนาดนี้ ตอนอยู่ที่เขตม้งเมื่อวันก่อน หากจะลงมือตอนนั้นไม่ดูจะง่ายกว่าหรือ? อีกอย่างยังมีช่องโหว่สำคัญอีกประการหนึ่ง คือการจะควบคุมแมลงพิษได้นั้น ระยะทางห้ามไกลจนเกินไป หากระยะทางไกลเกินกว่าที่กำหนด ผู้ที่ครอบครองแมลงพิษจะไม่สามารถควบคุมมันได้ เหมือนกับแมลงกัดกินไขกระดูกที่อยู่ในตัวโจวหยางนั่นเอง