บทที่ 270 สื่อหยวนเวยจะมาหา

เมื่อโจวหยางกลับมาถึงวิลล่าก็เป็นเวลาหลังสองทุ่มแล้ว ซึ่งในตอนนั้น อูฐ กำลังรอเขาอยู่ที่นี่ ทันทีที่เห็นโจวหยางกลับมา อูฐ ก็รีบวิ่งตรงเข้ามาหา "เจ้านายครับ คุณเรียกหาผมหรือครับ?"

โจวหยางพยักหน้าแล้วส่งสัญญาณให้เจ้าหมอนี่ตามเขาเข้าไปในห้องทำงาน "อูฐ มะรืนนี้ผมตั้งใจจะเดินทางไปพม่าตอนเหนือเพื่อไปสมทบกับกลุ่มของจางจวิน คุณพาคนของคุณที่มีอยู่สิบกว่าคนไปกับผมด้วย”

“วางใจเถอะ ผมไม่มีทางปล่อยให้คุณเสียเปล่าแน่นอน!"

เมื่ออูฐได้ยินว่าจะได้ไปที่นั่น ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย จริงๆ แล้วไม่ใช่ทุกคนที่จะหวาดกลัวสถานที่แห่งนั้น สำหรับกลุ่มคนที่ใช้ชีวิตบนเส้นด้ายอย่างพวกเขา สถานที่เหล่านั้นกลับเหมาะกับพวกเขามากกว่าเสียอีก แน่นอนว่าที่นั่นต้องมีช่องทาง หากไม่มีลู่ทางไปก็มีแต่จะไปส่งตัวเองตาย... ดูอย่างกลุ่มของจางจวินสิ คนกว่า 20 คนแถมยังติดอาวุธครบมือ แต่ผ่านมานานขนาดนี้แล้วยังไม่สามารถบุกเบิกสถานการณ์ให้ดีขึ้นได้เลย เพียงเท่านี้ก็จินตนาการได้แล้วว่าสภาพแวดล้อมที่นั่นเลวร้ายเพียงใด แต่อูฐก็ยังคงยินดีที่จะไป

"เจ้านายวางใจได้เลยครับ พรุ่งนี้ผมจะเรียกทุกคนมารวมตัวกัน น่าจะมีประมาณ 30 กว่าคน ผมจะพาไปทั้งหมดเลยครับ" โจวหยางเลิกคิ้วขึ้น เขาจำได้ว่าตอนแรกอูฐมีลูกน้องแค่สิบกว่าคน ทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นสามสิบกว่าคนไปได้? แต่เรื่องบางอย่างเพียงแค่ลองคิดดูก็เข้าใจได้ อูฐเคยมีลูกน้องมากมาย ในช่วงระยะเวลานี้คงมีคนทยอยมาขอเข้าพวกด้วยไม่น้อย ในโลกยุคปัจจุบัน การต่อสู้เพียงลำพังนั้นทำไม่ได้ คุณจำเป็นต้องมีกลุ่มก้อน