บทที่ 273 มุ่งสู่พม่าตอนเหนือ

โจวหยางพูดจบก็กวาดสายตามองทุกคนอีกครั้ง คนกลุ่มนี้แบ่งออกเป็นสองส่วนหลักๆ ส่วนแรกคือกลุ่มคนที่เคยถูกโจวหยางจัดการจนราบคาบเมื่อครั้งก่อน คนกลุ่มนี้ยังคงหวาดกลัวโจวหยางอยู่ไม่น้อย เพราะบทเรียนครั้งนั้นยังคงติดตา ยิ่งไปกว่านั้นหากไม่ใช่เพราะโจวหยางดึงตัวพวกเขาออกมา คนเหล่านี้ก็คงต้องลงเอยในคุก เพราะอวี๋เฉิงไห่ตายไปแล้ว พวกเขาจึงไร้ซึ่งที่พึ่ง หากคนอื่นต้องการจะเล่นงานพวกเขา จะบีบให้ตายเมื่อไหร่ก็ได้ไม่ใช่หรือ? อีกปัจจัยหนึ่งคือ คนกลุ่มนี้ได้เห็นฝีมือที่แท้จริงของโจวหยางแล้ว และอย่างที่โจวหยางเพิ่งกล่าวไป ค่าตอบแทนที่ได้รับนั้นไม่น้อยเลย บางทียังดีกว่าตอนที่ทำงานให้ อวี๋เฉิงไห่ เสียด้วยซ้ำ เพียงเหตุผลนี้ พวกเขาก็ยอมรับโจวหยางในฐานะเจ้านายคนใหม่โดยดุษณี

ส่วนอีกกลุ่มหนึ่งคือคนที่เพิ่งเข้ามาสมทบใหม่ พวกเขาไม่เคยเห็นฝีมือและวิธีการของโจวหยางมาก่อน ซ้ำยังเห็นโจวหยางที่มีผิวพรรณสะอาดสะอ้าน จึงเข้าใจผิดว่าเขาเป็นเพียงคุณชายลูกท่านหลานเธอจากตระกูลใหญ่ คนกลุ่มนี้จึงมีความดูแคลนอยู่ลึกๆ ซึ่งโจวหยางย่อมรู้ดี แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ เขาเพียงต้องการโอกาส โอกาสที่จะปราบพยศคนกลุ่มนี้เท่านั้น ไม้ตายที่ใช้คือการให้รางวัลและลงโทษ นั่นคือวิธีที่มีประสิทธิภาพที่สุด

เมื่อเสร็จสิ้นการปราบพยศ โจวหยางจึงหันไปมอง สื่อหยวนเวย: "คุณหนูสื่อ พินัยกรรมเขียนไว้เรียบร้อยหรือยัง?”

“ผมบอกคุณไว้ก่อนนะ ถ้าคุณไปรอบนี้แล้วไม่ได้กลับมา โย่วหลานเชวี่ย ก็จะเป็นของผม และห้างสรรพสินค้าหินหยกดิบนั่นก็จะกลายเป็นของผมด้วย”

“ดังนั้น คุณเตรียมตัวพร้อมแล้วจริงๆ ใช่ไหม?"