บทที่ 281 กอบโกยเงินหนึ่งสิบล้านดอลลาร์

"นั่นไม่ชัดเจนไปแล้วหรือไง?”

“แค่แกกล้าลั่นไกใส่ฉัน ไม่เกิน 3 วินาที แกก็จะพรุนเหมือนรังผึ้ง ถ้าไม่เชื่อก็ลองดู"

พั่วปู้เฉิงนั้นมีต้นทุนแห่งความเย่อหยิ่งก็จริง และมันก็เป็นพวกอันธพาลตัวฉกาจก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่ามันเป็นคนโง่ การที่คลุกคลีอยู่ในวงการนี้ มันเห็นอะไรมามากพอสมควร อย่างน้อยมันก็รู้ว่าสถานการณ์เป็นรองต้องรู้จักก้มหัว ทว่าบางครั้งบทละครก็ไม่ได้เขียนขึ้นตามความต้องการของผู้กำกับเสมอไป

"ขอโทษทีนะ วันนี้เกรงว่าคงต้องทำให้แกผิดหวังแล้วล่ะ" สิ้นเสียงของโจวหยาง จากอีกฝั่งของตรอกก็มีเสียงฝีเท้าอึกทึกดังขึ้น ไม่นานนัก ในขณะที่คนพวกนั้นยังไม่ทันตั้งตัว จางจวินก็นำกำลังกว่า 20 คนล้อมทั้งสิบกว่าคนนั้นไว้หมดสิ้น

"อย่าขยับ! วางปืนลง!" ทันทีที่พั่วปู้เฉิงเห็นสถานการณ์เช่นนี้ก็รู้ได้ทันทีว่าจบสิ้นแล้ว ตอนนี้จำนวนคนของอีกฝ่ายมากกว่าพวกมัน แถมยังถูกปิดล้อมไว้เรียบร้อย ที่สำคัญที่สุดคือตัวมันเองกลับกลายเป็นตัวประกันเสียเอง