บทที่ 295 ต้นสายปลายเหตุ

ตลอดทั้งคืนไม่มีเรื่องราวใหญ่อะไรเกิดขึ้น มีเพียงเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่เกิดขึ้น คือการลูบคลำไปมา หลายเรื่องดูเหมือนจะกลายเป็นความเคยชินไปเสียแล้ว และความเคยชินที่ว่านี้ก็เป็นเรื่องของคนสองคน ฝ่ายชายก็เคยชิน ฝ่ายหญิงก็เคยชิน ราวกับว่ามันควรจะเป็นเช่นนี้อยู่แล้ว ยกตัวอย่างเช่น เมื่อมีมือปลาหมึกยื่นเข้ามา ผู้หญิงบางคนมักจะปลดกระดุมชุดนอนรอเอาไว้โดยอัตโนมัติ บางครั้งเธอกลับรู้สึกว่ามันสนุกดีเสียด้วยซ้ำ

คุณแกล้งหลับฉันก็ไม่ทักท้วง เพราะไม่ว่ายังไงก็ผ่านไปสามครั้งติดกันแล้ว เนื่องจากวันนี้ต้องเดินทางเข้าป่า หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ โจวหยางก็ตรงดิ่งมาที่คาสิโนจิ่นเฉิงทันที และดูเหมือนหมิงเยวี่ยเจินจะรู้ล่วงหน้าว่าเขาจะมา จึงมารอเขาอยู่ที่นั่นแล้ว

เรื่องราวเมื่อคืนไม่ใช่ความลับ เพราะไม่มีทางปิดบังได้มิด เนื่องจากเวลาที่ใช้ในการปะทะกันนั้นอย่างน้อยก็ครึ่งชั่วโมง เรียกได้ว่าใครก็ตามที่มีเครือข่ายอิทธิพลบ้างย่อมต้องส่งคนไปสืบข่าว และหมิงเยวี่ยเจินก็ไม่ต่างกัน แม้จะไม่ทราบรายละเอียดเบื้องลึกทั้งหมด แต่สถานการณ์โดยรวมเธอก็พอจะสืบทราบมาได้บ้าง สรุปคือขุมกำลังของพั่วชางได้บุกโจมตีไมเคิลเมื่อคืนนี้ แต่สุดท้ายกลับถูกกองกำลังลึกลับกำจัดทิ้ง คนอื่นอาจไม่รู้รายละเอียด แต่ไม่ได้หมายความว่าหมิงเยวี่ยเจินจะไม่รู้

เมื่อเช้าวานเธอเป็นคนพาโจวหยางไปพบไมเคิลด้วยตัวเอง หลังจากกลับมาเตียวปู้ไฉก็มาหาโจวหยาง เตียวปู้ไฉเป็นคนของพั่วชาง แล้วในเวลานี้มาหาโจวหยาง คุณจะบอกว่าไม่มีอะไรผิดปกติเชียวหรือ? ดังนั้นหลังจากเหตุการณ์เมื่อคืน หญิงสาวจึงปะติดปะต่อเรื่องราวได้เกือบหมดสิ้น หลายเรื่องที่เคยคิดไม่ตกเมื่อวาน และโจวหยางก็ไม่ยอมพูด แต่ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว สิ่งเดียวที่ยังไม่เข้าใจคือ โจวหยางทำสำเร็จได้อย่างไร? ด้วยเหตุนี้ หญิงสาวจึงไม่ได้หลับไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน เพื่อรอพบโจวหยางที่นี่

โจวหยางเองก็รู้ดีว่าหญิงสาวคงต้องซักถามให้กระจ่างแน่ เขาจึงให้สื่อหยวนเวยและลู่หู่รออยู่ที่ชั้นล่าง ส่วนตัวเขาขึ้นไปบนชั้นสามเพียงลำพัง