บทที่ 305 ต้นสายปลายเหตุ

หยวนเวย เป็นอะไรไป? โจวหยางในตอนนี้ไม่สนอะไรทั้งสิ้น หรือจะพูดให้ถูกคือไม่ได้คิดอะไรเลยนอกจากพุ่งเข้าไปคว้าตัวหญิงสาวเข้าสู่อ้อมกอด

ในขณะเดียวกัน สื่อหยวนเวยกำลังใช้มือทั้งสองข้างกุมต้นขาของตัวเองเอาไว้แน่น เห็นได้ชัดว่าจุดที่ได้รับบาดเจ็บคือบริเวณนั้น ในวินาทีนั้นเอง โจวหยางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายพุ่งเข้ามา เขาจึงไม่รอช้า ยื่นมือคว้าหมับไปข้างหน้าทันที

พริบตาเดียว งูพิษไม่ทราบชนิดลำตัวยาวกว่าหนึ่งฟุตก็ถูกเขาจับเอาไว้ได้ในมือ งูตัวนี้มีขนาดไม่ใหญ่ แต่ลวดลายบนลำตัวมีสีสันฉูดฉาดสะดุดตา โดยเฉพาะส่วนหัวที่เป็นรูปสามเหลี่ยมคว่ำ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เตือนภัยชัดเจนว่ามันมีพิษร้ายแรง

โจวหยางไม่มีเวลามาตรวจสอบชื่อของงูตัวพิษนี้ เขาสลัดมือเพียงเล็กน้อยก็ดึงน้ำเต้าวิเศษออกจากกระถางสมปรารถนา แล้วจับงูตัวนั้นยัดลงไปทันที โจวหยาง ฉันใกล้จะตายแล้วเหรอ? ฉันเจ็บเหลือเกิน!

สื่อหยวนเวยรู้สึกทรมานไปทั้งร่าง แม้แต่เวลาพูดริมฝีปากยังสั่นเทา ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์ หากไม่ใช่เพราะเธอพยายามกัดฟันอดกลั้นเอาไว้ ป่านนี้คงลงไปดิ้นพล่านกับพื้นดินแล้ว เชื่อผมสิ คุณจะไม่เป็นอะไรหรอก ไม่ต้องคิดอะไรทั้งสิ้น ในใจนับหนึ่งถึงสิบ รับรองว่าความเจ็บปวดจะหายเป็นปลิดทิ้ง