บทที่ 317 เจตนาของไมเคิล

หมิงเยวี่ยเจินรู้ดีว่าสายตาของโจวหยางนั้นไม่ค่อยซื่อสัตย์นัก

ท้ายที่สุดแล้วผู้หญิงมักจะมีความรู้สึกไวต่อเรื่องพรรค์นี้มาก แต่เธอก็แค่แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไปอย่างนั้นเอง

ยังไงเสียถูกมองสักสองสามครั้งเนื้อก็ไม่ได้หลุดหายไปสักก้อน แถมคนที่ทรมานก็คืออีกฝ่ายไม่ใช่ตัวเธอเอง

ยกตัวอย่างเปรียบเทียบให้เห็นภาพชัดๆ ก็เหมือนกับมีเนื้อชิ้นโตวางอยู่ในตู้กับข้าว กลิ่นหอมย่อมโชยลอดผ่านรูเล็กๆ ออกมาได้

ดังนั้นสุนัขที่เลี้ยงไว้ในบ้านย่อมมองเห็นและได้กลิ่น แต่กลับกินไม่ได้ นั่นแหละคือความทรมานที่สุด