บทที่ 53 ฟางเจี๋ยที่ไม่เหมือนเดิม

อีกด้านหนึ่ง หวงจี้เฉิงกลับมาถึงบ้าน หลานสาวอย่างหวงซืออวี่กำลังนั่งกินขนมจุบจิบดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่น

"ซืออวี่ ยังไม่ได้กินมื้อเย็นใช่ไหม?"

"ไปหาอะไรกินเป็นเพื่อนปู่หน่อยสิ เจ้าหนุ่มโจวหยางนี่ก็จริงๆ เล้ย ไม่ยอมชวนปู่กินข้าวเย็นสักมื้อ!"

ประโยคแรกของหวงจี้เฉิงพูดกับหวงซืออวี่ ส่วนประโยคหลังบ่นพึมพำกับตัวเอง

อันที่จริงเขาก็เข้าใจแหละว่าโจวหยางไม่ใช่คนขี้เหนียวอะไร ส่วนสาเหตุที่ไม่ได้ชวนเขากินข้าวนั้น หวงจี้เฉิงก็พอจะเดาออกอยู่บ้าง

คงเป็นเพราะกำลังตื่นเต้นดีใจจนลืมตัว แล้วก็ต้องรีบไปจัดการเรื่องของขวัญคารวะอาจารย์ด้วย

ดังนั้นเขาจึงแค่บ่นกระปอดกระแปดไปอย่างนั้นเอง

"คุณปู่คะ โจวหยางทำไมเหรอคะ?"

พอหวงซืออวี่ได้ยินหัวข้อสนทนาเกี่ยวกับโจวหยาง เธอก็หูผึ่งขึ้นมาทันที

ยังไงซะช่วงสองสามวันนี้ ชื่อที่เธอได้ยินบ่อยที่สุดก็คือโจวหยาง สาเหตุหลักก็มาจากหวงจี้เฉิงที่ชอบบ่นถึงหมอนี่อยู่บ่อยๆ นั่นแหละ

หวงจี้เฉิงนึกไม่ถึงว่าประโยคบ่นพึมพำของตัวเองจะไปเข้าหูหลานสาวเข้า เขาจึงเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้ฟังอย่างคร่าวๆ

หวงจี้เฉิงมีลูกชายหนึ่งคนและลูกสาวหนึ่งคน ลูกชายกับลูกสะใภ้ทำงานอยู่ที่เมืองหลวง ส่วนลูกสาวกับลูกเขยก็ย้ายไปอยู่ต่างประเทศตั้งแต่หลายปีก่อน นานๆ ทีถึงจะกลับมาเยี่ยมบ้านสักครั้ง

สำหรับรุ่นหลาน นอกจากหวงซืออวี่แล้ว ก็ยังมีหลานชายอีกคนหนึ่งที่กำลังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ แต่ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนนี้โดนพ่อลากตัวไปฝึกงานหาประสบการณ์ชีวิตเสียแล้ว

ส่วนหวงซืออวี่ หลักๆ เป็นเพราะทนฟังแม่บ่นไม่ไหว ก็เลยหนีมาอยู่ที่เมืองจินหลิงนี่แหละ โบราณว่าไว้ ปู่ย่าตายายมักจะรักและสปอยล์หลานมากกว่าลูกตัวเอง คำกล่าวนี้ไม่เกินจริงเลยสักนิด

ตั้งแต่หวงซืออวี่มาอยู่ที่นี่ เธอก็ใช้ชีวิตดุจคุณหนูผู้สูงศักดิ์ ถ้าไม่ใช่เพราะหวงจี้เฉิงมีฐานะมั่งคั่งล่ะก็ เปลี่ยนเป็นคนอื่นคงทนพฤติกรรมใช้เงินมือเติบของเธอไม่ไหวแน่ๆ

"ซืออวี่เอ๊ย หลานก็โตป่านนี้แล้วนะ เลิกทำตัวลอยไปลอยมาได้แล้ว ถึงเวลาต้องหาอะไรเป็นชิ้นเป็นอันทำแล้วล่ะ"

"หลานดูอย่างโจวหยางสิ อายุอานามก็น่าจะแก่กว่าหลานแค่สองสามปี หลานดูเขาสิ ตอนนี้..."

หวงจี้เฉิงเพิ่งจะอ้าปากพูด หวงซืออวี่ก็ชิงพูดแทรกขึ้นมาทันที

"คุณปู่คะ โจวหยางก็เก่งจริงๆ นั่นแหละค่ะ แต่เขาก็สู้หนูไม่ได้อยู่ดีแหละ!"

หวงจี้เฉิงชะงักไปนิด หลานสาวของเขามีดีอะไรตรงไหน ทำไมเขาถึงไม่รู้เลยล่ะ?

ในขณะที่หวงจี้เฉิงกำลังงุนงงอยู่นั้น หวงซืออวี่ก็ให้คำตอบออกมาอย่างหน้าไม่อาย

"คุณปู่ลองคิดดูสิคะ ถึงโจวหยางจะเก่ง แต่เขาก็ยังต้องดิ้นรนสร้างเนื้อสร้างตัวทีละก้าวๆ แต่ดูหนูสิคะ หนูไม่เหมือนเขานะ คุณปู่รู้ไหมคะว่าหลานสาวสุดที่รักของคุณปู่คนนี้ มีคุณปู่ที่เก่งกาจและยอดเยี่ยมขนาดไหน"

"ในขณะที่คนอื่นกำลังดิ้นรนพยายาม เพื่อไม่ให้พ่ายแพ้ตั้งแต่จุดสตาร์ต แต่หนูเกิดมาก็ไปยืนรออยู่ที่เส้นชัยแล้วล่ะค่ะ เรื่องแบบนี้คนอื่นจะเอาอะไรมาสู้ล่ะคะ"

ในที่สุดหวงจี้เฉิงก็เข้าใจความหมายของหวงซืออวี่ คนอื่นเขาแข่งกันอวดบารมีพ่อ แต่ยัยหนูคนนี้ดันมาแข่งอวดบารมีปู่ซะงั้น

แต่เขาก็รู้ดีว่าหลานสาวคนนี้ก็แค่พูดเล่นไปอย่างนั้นแหละ ถึงหวงซืออวี่จะดูซุกซนและชอบก่อกวนไปบ้าง แต่อันที่จริงเธอก็เป็นเด็กที่รู้ความและกตัญญูมากคนหนึ่ง

ก็แค่โดนเขาตามใจมาตั้งแต่เด็ก พออยู่ต่อหน้าเขาก็เลยทำตัวสบายๆ ไม่ค่อยรักษากิริยาอาการเท่าไหร่ก็เท่านั้นเอง

"เอาล่ะๆ เป็นเด็กเป็นเล็ก ทำไมหน้าหนาแบบนี้นะ!"

"อ้อ จริงสิ ปู่ว่าโจวหยางคนนี้นิสัยดีไม่เลวเลยนะ เท่าที่ปู่รู้มา จนถึงตอนนี้เขายังไม่มีแฟนเลย หลานสนใจจะลองพิจารณาดูหน่อยไหมล่ะ?"

"ปู่ขอบอกไว้เลยนะ ผู้ชายที่เพียบพร้อมแบบเขาน่ะหาไม่ได้ง่ายๆ หรอก ถ้าหลานรีบคว้าโอกาสนี้ไว้ล่ะก็ รับรองว่ากำไรมหาศาลเลยล่ะ"

"คนแบบเขาทั้งหล่อทั้งเก่ง ขาดก็แค่โอกาสดีๆ เท่านั้น และตอนนี้เขาก็ได้รับโอกาสนั้นแล้ว พูดได้เลยว่าอนาคตข้างหน้าของเขาจะต้องรุ่งโรจน์จนประเมินค่าไม่ได้แน่นอน"

"แล้วบังเอิญว่าหลานก็รู้จักกับเขาพอดี นี่แหละคือจุดเริ่มต้นที่ดีที่สุด หลานอยากจะลองเอาไปคิดดูหน่อยไหมล่ะ?"

คำพูดของปู่ทำเอาหวงซืออวี่หน้าแดงซ่านขึ้นมาทันที ความหมายของหวงจี้เฉิงมีหรือที่เธอจะไม่เข้าใจ?

ก็แค่อยากจะยุให้เธอเป็นฝ่ายไปตามจีบโจวหยาง ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้รู้สึกรังเกียจโจวหยาง แถมยังมีใจให้อยู่นิดๆ ด้วยซ้ำ

แต่มันก็เป็นแค่ความรู้สึกดีๆ เล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นแหละ

ก็เหมือนกับเวลาคนสองคนเจอกัน พูดคุยกันสองสามประโยค แล้วรู้สึกประทับใจอีกฝ่าย ความรู้สึกมันก็ประมาณนี้แหละ

แต่มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับความรักเลย และหวงซืออวี่ก็ไม่มีทางลดตัวลงไปตามจีบผู้ชายก่อนเด็ดขาด ผู้หญิงเรายังไงก็ต้องรักนวลสงวนตัวไว้ก่อนสิ

ถ้าโจวหยางเป็นฝ่ายมาจีบเธอก่อน หวงซืออวี่ก็อาจจะเปิดโอกาสให้อีกฝ่าย แล้วลองศึกษานิสัยใจคอกันดูสักตั้งก็คงไม่มีปัญหา

การที่คนคนหนึ่งไม่รังเกียจอีกคน แถมยังมีความรู้สึกดีๆ ให้ด้วย นี่แหละคือจุดเริ่มต้นที่ดี

แต่การจะให้ทำตามแบบที่หวงจี้เฉิงบอก ที่แฝงความมีจุดประสงค์แอบแฝงแบบนั้น หวงซืออวี่ไม่ยอมทำแน่นอน ยังไงซะตัวเธอเองก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าใครนี่นา

อีกด้านหนึ่ง โจวหยางและจีหลานเยียนกินมื้อเย็นเสร็จก็กลับมาที่บ้านของฟางเจี๋ย

ลึกๆ แล้วเขารู้สึกกังวลใจอยู่นิดๆ เพราะวันนี้ฟางเจี๋ยโทรหาเขาตั้งหลายสาย แต่เนื่องจากสถานการณ์พิเศษในวันนี้ โจวหยางจึงตั้งค่าโทรศัพท์เป็นโหมดปิดเสียงไว้ตั้งแต่แรก

กว่าจะเห็นสายที่ไม่ได้รับก็ตอนที่กำลังเดินทางกลับแล้ว

แต่สายที่ไม่ได้รับก็ไม่ได้มีแค่เบอร์ของฟางเจี๋ยคนเดียว ยังมีเบอร์แปลกอีกสองเบอร์ แต่ปกติแล้วโจวหยางจะไม่ค่อยใส่ใจพวกเบอร์แปลกเท่าไหร่นัก

ดังนั้น โจวหยางจึงกลัวว่าเดี๋ยวฟางเจี๋ยจะยิงคำถามใส่เป็นชุดเหมือนปืนกลอีก ยังไงซะเรื่องแบบนี้ก็เคยเกิดขึ้นมาแล้วบ่อยๆ

เขาไม่ใช่พวกหน้าบางจนถึงขนาดยอมทิ้งมัดจำแล้วย้ายออกไปดื้อๆ ดังนั้นในบางมุม โจวหยางก็ไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์ซ้ำรอยเหมือนเมื่อคืนก่อน

นั่นก็คือการโดนล็อกประตูด้านนอก ถ้าเกิดคืนนี้ประตูโดนล็อกอีก โจวหยางก็จะมีข้ออ้างอันชอบธรรมในการขอย้ายออกแล้ว

ยังไงซะเขาก็ไม่ใช่พวกชอบโดนทรมาน เรื่องบางเรื่องปล่อยผ่านได้ครั้งสองครั้ง แต่จะยอมให้มีครั้งที่สามไม่ได้เด็ดขาด

แต่สิ่งที่ทำให้โจวหยางประหลาดใจก็คือ ครั้งนี้ประตูไม่ได้ถูกล็อก แถมฟางเจี๋ยยังกำลังมาสก์หน้าอยู่ในห้องน้ำด้วยซ้ำ

พอเห็นโจวหยางกลับมา เธอยังชะโงกหน้าออกมาดูด้วย

"โจวหยาง กินข้าวมาหรือยัง?"

"ฉันโทรหาตั้งหลายสาย ทำไมนายไม่รับเลยล่ะ?"

โจวหยางปรายตามองผู้หญิงคนนี้แวบหนึ่ง เขารู้สึกเหมือนพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกยังไงยังงั้นเลย

เพราะในความทรงจำของเขา ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยพูดจาดีๆ แบบนี้มาก่อน หรือว่าผู้หญิงคนนี้กำลังเล็งจะเคลมร่างกายของเขาอีกแล้ว?

"พี่ฟางเจี๋ย ผมกินมาแล้วครับ"

"ก่อนหน้านี้ผมตั้งโทรศัพท์เป็นโหมดปิดเสียงเอาไว้น่ะครับ ก็เลยไม่ได้สังเกต พอดีวันนี้ผมมีธุระนิดหน่อยครับ"

โจวหยางเดินไปนั่งที่โซฟา จากนั้นก็เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ อันที่จริงก็คือเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงเย็นให้ฟังคร่าวๆ

"โจวหยาง นายก็โตป่านนี้แล้ว ไปฝากตัวเป็นศิษย์ตอนนี้ นายยังจะเรียนรู้อะไรได้อีกเหรอ?"

ฟางเจี๋ยถามพลางเดินเข้ามาหาโจวหยาง แล้วก็ทิ้งตัวลงนั่งแทบจะเบียดชิดกับเขาเลยทีเดียว

เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงคนนี้เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ แถมยังโนบราอยู่ในชุดนอนด้วย

ข้อดีของผู้หญิงวัยผู้ใหญ่ก็คือแบบนี้แหละ กลิ่นหอมเย้ายวนรัญจวนใจสุดๆ

โจวหยางอดไม่ได้ที่จะใช้ตาทิพย์แอบมองแวบหนึ่ง แต่มันก็เป็นแค่แวบเดียวเท่านั้น ก่อนที่เขาจะรีบดึงสายตากลับมาทันที

เพราะเขาต้องรีบดึงสายตากลับมา ไม่อย่างนั้นคืนนี้เขาคงได้ทิ้งตัวทิ้งใจไว้ที่นี่แหละ

หลักๆ ก็คือมันน่ามองเกินไปน่ะสิ

"พี่ฟางเจี๋ย พี่พูดแบบนี้ไม่ถูกนะ โบราณว่าไว้ เรียนรู้ไม่มีวันสิ้นสุด ความรู้บนโลกนี้มันยังมีอีกเยอะที่เราไม่รู้"

"สิ่งที่ผมยังขาดไปมันมีอีกเยอะมาก โดยเฉพาะความรู้เฉพาะทาง อันนี้แหละที่ผมขาดแคลนอย่างหนัก"

"เพราะงั้น ผมถึงต้องหมั่นเติมความรู้ใส่สมอง แล้วก็อัปเกรดระบบตัวเองใหม่ให้สมบูรณ์แบบยังไงล่ะครับ"

"เอาล่ะ ผมไปอาบน้ำก่อนดีกว่า ตัวเหม็นเหงื่อไปหมดแล้ว"

โจวหยางพูดจบก็รีบลุกขึ้นยืน แล้วเดินตรงดิ่งไปที่ห้องน้ำทันที ให้ตายเถอะ ผู้หญิงคนนี้ชักจะเหิมเกริมเกินไปแล้ว

เดิมทีก็ไม่ได้ใส่ชุดชั้นในอยู่แล้ว ตอนนี้ยังจงใจปลดกระดุมชุดนอนออกตั้งสองเม็ด โจวหยางจะไปทนรับความยั่วยวนแบบนี้ไหวได้ยังไง?

ขืนอยู่ต่ออีกนิด เต็นท์ได้กางแน่!