บทที่ 137: อย่าถามว่าข้าถูกฝังอยู่ที่ไหน เพราะทุกสิ่งทุกอย่างในเซี่ยงไฮ้คือป้ายจารึกของข้า!

เย่ว์เสี่ยวเฟยอ่านบทกลอนสุดท้ายจบ เสียงของเขาก็แหบแห้ง เขาวางจดหมายลงอย่างช้า ๆ และน้ำตาของเขาก็คลอ

ภายในห้องลับเงียบสนิทลง

ทุกคนต่างก็จมอยู่ในความรู้สึกที่น่าเศร้าและกล้าหาญที่อยู่เหนือกาลเวลา

ราวกับว่าธงชาติที่เปื้อนเลือดนั้นยังคงโบกสะบัดอยู่ตรงหน้า

เสียงตะโกนและการระเบิดก็ยังคงดังขึ้นในหู