ตอนที่ 144
บทที่ 144: เย่ว์เฟิง: “เสี่ยวเฟย! ข้าอยู่ที่นี่! อยู่เสมอ!”
minibunny · 6,804 ตัวอักษร
เวลาห้านาทีก่อนหน้านี้
กลางมหาสมุทรแปซิฟิกใต้ มีเกาะลึกลับที่ถูกปกคลุมไปด้วยหมอกหนา
ที่นี่คือสำนักงานใหญ่ของวิหารอสูร ซึ่งเป็นองค์กรที่ทำให้กองกำลังต่างชาติกลัว
“หัวหน้า!”
ลูกน้องคนหนึ่งรีบวิ่งเข้าไปในห้องบัญชาการ คุกเข่าลงไปข้างหนึ่ง และพูดด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน
“สัญญาณของ ‘พยัคฆ์ขาว’ ในประเทศหายไปอย่างกะทันหัน! ตำแหน่งสุดท้ายคือห้องนิรภัยของเซี่ยงไฮ้ สัญญาณถูกบล็อกมานานกว่าห้านาทีแล้ว!”
บนเก้าอี้บัญชาการ
ชายคนหนึ่งในชุดเสื้อคลุมสีดำค่อย ๆ หันกลับมา
ชายคนนั้นมีใบหน้าที่ดูจริงจัง สายตาของเขาลึกซึ้ง และมีออร่าที่ยิ่งใหญ่
เขาคือหัวหน้าวิหารอสูร และเป็นพี่ชายของเย่ว์เสี่ยวเฟย—เย่ว์เฟิง
“ห้องนิรภัยของเซี่ยงไฮ้?”
เย่ว์เฟิงขมวดคิ้วแล้วถาม: “มีใครอยู่ที่นั่นอีกบ้าง?”
“จากการตรวจสอบด้วยดาวเทียม ผู้นำของสิบตระกูลที่ร่ำรวยของเซี่ยงไฮ้ และคนของกลุ่มชิงหมิงต่างก็รวมตัวกันในห้องนิรภัย”
ลูกน้องรายงานต่อ: “จากที่คาดการณ์ไว้ ‘พยัคฆ์ขาว’ และคุณชายเย่ว์เสี่ยวเฟยอาจจะถูกซุ่มโจมตี”
“ซุ่มโจมตีงั้นหรือ?”
สายตาของเย่ว์เฟิงเย็นชาลงทันที และแรงดันอากาศรอบตัวเขาก็ลดลง อุณหภูมิในห้องบัญชาการก็ลดลงไปหลายองศา
เขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วและออกคำสั่ง: “รีบใช้ดาวเทียม ‘หลิงเซียว’ เพื่อเจาะสัญญาณที่ถูกบล็อกทันที! ข้าต้องการติดต่อกับเสี่ยวเฟยเดี๋ยวนี้!”
“หัวหน้า!”
ลูกน้องคนนั้นสีหน้าเปลี่ยนไป และรีบเตือนว่า: “ดาวเทียม ‘หลิงเซียว’ คือไพ่ตายของวิหารอสูร! การใช้มันเพื่อเจาะสัญญาณที่ถูกบล็อกจะทำให้ความถี่และตำแหน่งของดาวเทียมถูกเปิดเผย! และตามกฎแล้ว การเข้าไปแทรกแซงการสื่อสารของประเทศอื่นจะทำให้เกิดผลกระทบที่ร้ายแรง...”
“ผลกระทบ? กฎ?”
เย่ว์เฟิงขัดจังหวะเขา น้ำเสียงของเขาดูยิ่งใหญ่มาก
“กฎของข้าคือการปกป้องครอบครัวของข้า!”
“ถ้าข้าไม่สามารถปกป้องน้องชายของข้าได้ และปล่อยให้เขาตายด้วยน้ำมือของกลุ่มอันธพาลในเซี่ยงไฮ้!”
“แล้วข้าเย่ว์เฟิงจะเป็นหัวหน้าวิหารอสูรได้อย่างไร? แล้วข้าจะมีหน้าไปพบกับแม่ของข้าได้อย่างไร?”
สายตาของเขาเฉียบคมราวกับมีด และกวาดไปที่ลูกน้องทุกคนที่อยู่ในที่นั้น
“ทำตามคำสั่ง! ตอนนี้! ทันที! ข้าจะรับผิดชอบผลกระทบทั้งหมดเอง!”
“ครับ!”
เมื่อเห็นความแน่วแน่ที่ดูบ้าคลั่งในสายตาของหัวหน้าแล้ว ลูกน้องก็ไม่กล้าที่จะพูดอะไรอีก และรีบวิ่งไปที่โต๊ะควบคุม
ในระหว่างที่รอคำสั่ง เย่ว์เฟิงก็มองออกไปที่ทะเลที่ไร้ขอบเขต และความทรงจำมากมายก็ผุดขึ้นมาในใจ
หลายปีก่อน
มีเสียงหัวเราะที่ดังออกมาจากบ้านเก่าในเมืองเจียงเฉิง
“เย่ว์เสี่ยวเฟย ไม่มีพ่อ! แลบลิ้น!”
“พ่อของแกไม่ต้องการพวกแกแล้วใช่ไหม? ไม่เคยเห็นเขากลับมาเลย!”
“แม่ของข้าบอกว่าพ่อของแกต้องทำผิดอะไรสักอย่าง เลยถูกขังไว้! ฮ่าฮ่าฮ่า!”
เด็กหลายคนที่สูงกว่าเย่ว์เสี่ยวเฟยได้ล้อมเขาไว้
เย่ว์เสี่ยวเฟยที่เพิ่งจะอายุห้าหรือหกขวบ สวมเสื้อผ้าเก่าที่ซีดไปแล้ว เขาไม่ได้โต้เถียงอะไร แค่กัดริมฝีปากแน่น และในดวงตาที่โตของเขาก็เต็มไปด้วยน้ำตา แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อยให้มันไหลออกมา
“ไสหัวไป!”
เสียงตะโกนของเด็กหนุ่มก็ดังขึ้นราวกับฟ้าร้อง
เย่ว์เฟิงที่อายุสิบห้าหรือสิบหกปี ก็วิ่งเข้ามา สายตาของเขาดูดุดันมาก
“ใครที่กล้าพูดอะไรเกี่ยวกับน้องชายของข้าอีก?!”
เขาดึงเสี่ยวเฟยมาอยู่ข้างหลัง แล้วก็จ้องมองไปที่เด็กที่ตกใจ
เด็กกลุ่มนั้นกลัวออร่าของเย่ว์เฟิง แล้วก็บ่นพึมพำว่า “ไอ้คนบ้า” “เอาแต่ทะเลาะ” แล้วก็แยกย้ายกันไป
“เสี่ยวเฟย! ไม่ร้องไห้”
เย่ว์เฟิงใช้สองมือจับไหล่ที่ผอมแห้งของน้องชายไว้ แล้วพูดทีละคำว่า: “ฟังนะ! พ่อไม่ได้ไม่ต้องการเรา! และไม่ได้ทำผิดอะไร!”
“เขาเป็นวีรบุรุษที่ยิ่งใหญ่! เป็นวีรบุรุษที่เก่งที่สุดในโลก! ตอนนี้เขากำลังสู้กับคนไม่ดีในที่ที่ไกลมาก เพื่อที่จะปกป้องคนมากมายเหมือนกับเรา!”
“ถึงแม้ว่าพ่อจะไม่อยู่ แต่ก็ยังมีพี่อยู่นะ! พี่จะปกป้องแก! จะปกป้องแกตลอดไป!”
เย่ว์เฟิงจดจำคำสัญญาที่ให้ไว้ในวัยเด็กเสมอ
แต่เมื่อห้าปีที่แล้ว เขาต้องออกจากประเทศมังกรและหายตัวไปโดยไม่มีเบาะแส เพราะเขากลัวว่าศัตรูที่ซ่อนอยู่จะหาเขาเจอ
เขาคิดว่าเวลาจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว และน้องชายของเขาจะเติบโตขึ้นอย่างปลอดภัย
จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ เขาได้รับข่าวว่ามีคนในเมืองเจียงเฉิงกล้าที่จะจ้างคนมาฆ่าน้องชายของเขา!
เขาถึงได้รู้ว่าน้องชายของเขาต้องทนทุกข์ทรมานมามากขนาดไหน!
เขาก็ใช้พลังที่ซ่อนอยู่และติดต่อกับหน่วย ‘เกล็ดมังกร’ ที่เคยเป็นลูกน้องเก่า และให้พยัคฆ์ขาวไปปกป้องเขา
เขาคิดว่ามีพยัคฆ์ขาวอยู่ก็เพียงพอแล้ว
แต่ก็ไม่พอ!
เขาปล่อยให้น้องชายของเขาต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง!
“ถ้าเสี่ยวเฟยเป็นอะไรไป...”
เย่ว์เฟิงกำหมัดแน่นจนกระดูกของเขาขาว แล้วสายตาของเขาก็เต็มไปด้วยความแค้น: “ข้าจะทำลายเซี่ยงไฮ้ และไปที่เมืองหลวง! และจะทำให้คนพวกนั้นต้องชดใช้!!!”
ตุบ ตุบ ตุบ!
ในตอนนั้นเอง ลูกน้องคนหนึ่งก็ถือโทรศัพท์มือถือที่ทำขึ้นมาพิเศษแล้วเดินเข้ามา
“หัวหน้าครับ! ดาวเทียม ‘หลิงเซียว’ ได้เจาะสัญญาณที่ถูกบล็อกแล้ว และสามารถเชื่อมต่อกับโทรศัพท์ของคุณชายเย่ว์เสี่ยวเฟยได้แล้ว! สามารถโทรได้แล้วครับ!”
เย่ว์เฟิงหันกลับมาอย่างรวดเร็ว แล้วเดินเข้าไปรับโทรศัพท์
เมื่อนิ้วของเขาสัมผัสกับหน้าจอที่เย็นเฉียบ มือของเขาก็สั่นเล็กน้อย
หลังจากห้าปี เขาจะได้ยินเสียงของน้องชายอีกครั้ง
ฟู่...
เย่ว์เฟิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก็กดเบอร์โทรศัพท์ที่สลักอยู่ในใจของเขามานาน
ในขณะเดียวกัน ในห้องลับของห้องนิรภัยของเซี่ยงไฮ้
“ติ๊งด่อง! ติ๊งด่อง!”
โทรศัพท์ของเย่ว์เสี่ยวเฟยก็ยังคงดังอยู่ และคำว่า 【พี่】 ที่อยู่บนหน้าจอก็เด่นชัดในแสงสลัว
ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!
สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่โทรศัพท์
“คุณชายยังมีพี่ชายอีกคนหรือ?”
ไป๋เจิ้งหลิงตกตะลึงไปชั่วครู่ แล้วก็มีปฏิกิริยา: “ถ้าอย่างนั้นก็เป็นหลานชายของคุณหนูใหญ่ลู่หลานซินด้วย? ตระกูลลู่ยังมีทายาทอีกคน!”
“ไม่น่าเชื่อเลย!” ผู้นำตระกูลเพ่ยพูดด้วยความประทับใจ: “ถ้าพี่ชายของเขามาช่วยแล้วล่ะก็ วันนี้เราอาจจะรอดได้!”
ผู้นำตระกูลคนอื่น ๆ ก็เริ่มพูดคุยกัน และในสายตาของพวกเขาก็มีความหวังขึ้นมาเล็กน้อย
ไป๋ปิงยืนอยู่ข้างเย่ว์เสี่ยวเฟย และมองไปที่โทรศัพท์ ร่างกายของเธอก็สั่นไปหมด และในดวงตาของเธอก็เต็มไปด้วยความตกใจ
เธอรู้ว่า 【พี่】 คือใคร!
คือ ‘เทพมังกร’!
คือหัวหน้าของเธอ!
คือราชาของหน่วย ‘เกล็ดมังกร’!
เมื่อหลายปีก่อน ‘เทพมังกร’ นำหน่วย ‘เกล็ดมังกร’ ไปกวาดล้างยาเสพติดที่ชายแดน และต้องสู้กับพวกค้ายามากมาย
ในตอนที่เขาทำภารกิจในต่างประเทศ เขาก็เผชิญหน้ากับศัตรูที่มีจำนวนมากกว่าหลายเท่า แต่เขาก็ยังสามารถพาทีมรอดมาได้ และยังทำลายรังของศัตรูอีกด้วย
เขาเคยใช้ชีวิตของเขาเพื่อยื้อเวลาให้กับคนของเราในแอฟริกาเหนือ เพื่อที่จะได้อพยพได้อย่างปลอดภัย
ชื่อของเขาในหน่วยงานคือตำนานที่ไม่มีวันจบ และเป็นวีรบุรุษที่ยังมีชีวิตอยู่!
ในความคิดของไป๋ปิง ขอแค่ ‘เทพมังกร’ อยู่ ต่อให้เป็นแค่โทรศัพท์ เขาก็สามารถจัดการกับปัญหาที่อยู่ตรงหน้าได้ทั้งหมด!
“ตู้ซาน!”
ไป๋ปิงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว สายตาของเธอเย็นชาแล้วจ้องมองตู้ซานเย่
“ข้าขอแนะนำให้แกยอมจำนนซะ! แกรู้ไหมว่าพี่ชายของเย่ว์เสี่ยวเฟยเป็นใคร? ผู้นำทหารคนก่อนที่กล้าเป็นศัตรูกับเขา ตอนนี้หลุมศพก็สูงหลายเมตรแล้ว!”
“แกและคุณชายจงที่อยู่เบื้องหลังแก ไม่รู้ว่ากำลังไปหาเรื่องใครอยู่!”
ตอนแรกตู้ซานเย่รู้สึกสงสัย
ทำไมโทรศัพท์ของเขาถึงโทรติด?
แต่หลังจากนั้น เขาก็โกรธกับคำพูดของไป๋ปิง
“ฮ่าฮ่าฮ่า! กล้ามาขู่ข้า?”
“พี่ชายของไอ้เด็กเวรคนหนึ่ง จะยิ่งใหญ่ได้ขนาดไหน?”
“หรือว่าจะโทรมาเพื่อเรียกกองทัพเทวดามาช่วย?”
เขาชี้ไปที่เย่ว์เสี่ยวเฟยอย่างเย่อหยิ่ง
“รับสิ! แกจะรับหรือไม่รับ!”
“ข้าจะฟังว่าพี่ชายที่ยิ่งใหญ่ของแก จะพูดอะไรออกมา!”
“มาดูกันว่าเขาจะใช้ปากของเขาทำให้ปืนของข้าหายไปได้อย่างไร!”
ภายใต้สายตาของคนมากมาย เย่ว์เสี่ยวเฟยใช้นิ้วที่สั่นของเขากดปุ่มรับโทรศัพท์ แล้วก็เอาโทรศัพท์มาแนบหู
ห้าปีแล้ว เสียงนี้จะยังคงคุ้นเคยอยู่หรือไม่?
เขา...ยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ หรือ?
“พี่?”
เสียงของเย่ว์เสี่ยวเฟยสั่นเล็กน้อย
ปลายสายเงียบไป
มีเพียงเสียงกระแสไฟฟ้าที่แผ่วเบา เหมือนกับว่าได้เดินทางข้ามภูเขาและแม่น้ำมามากมายแล้ว
หัวใจของเย่ว์เสี่ยวเฟยก็เต้นแรง เขาอดไม่ได้ที่จะถามอีกครั้ง: “พี่ครับ! เป็นพี่จริง ๆ หรือ? สวัสดีครับ...พี่อยู่ไหม?”
ความเงียบหลายวินาทีเหมือนกับหนึ่งศตวรรษ
ในที่สุด ปลายสายก็มีเสียงที่คุ้นเคย ดังขึ้นมา เสียงของเขาดูทุ้มและแหบแห้ง แต่ก็เต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน:
“เสี่ยวเฟย! ข้าอยู่ที่นี่”
“อยู่เสมอ!”
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น