ตอนที่ 160
บทที่ 160: เขาไม่ใช่มังกร เขาคือพระเจ้า!
minibunny · 5,208 ตัวอักษร
คำพูดของเย่ว์เฟิงที่พูดออกมาอย่างเรียบเฉย
แต่เมื่อมันเข้าไปในหูของโจวเผิงเฟยแล้ว มันก็เหมือนกับสายฟ้าที่ผ่าลงมา
ทำไม...ข้าถึงสามารถติดต่อกับท่านได้?
โจวเผิงเฟยมองไปที่เย่ว์เฟิงอย่างโง่เขลา แล้วก็มองไปที่ใบหน้าของคนอื่น ๆ ที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
ความคิดที่ดูไร้สาระแต่ก็น่ากลัวจนวิญญาณของเขาสั่น ก็ผุดขึ้นมาในใจของเขา
หรือว่า...
ไม่! เป็นไปไม่ได้!
เขาอายุยังน้อยขนาดนี้...จะเป็น...ตำนานคนนั้นได้ยังไง...
ราชาแห่งความมืด!
เขาเป็นใคร?
เขาคือราชาไร้มงกุฎของโลกใต้ดินในต่างประเทศ!
เขาคืออันดับที่สามของ ‘รายชื่อดำ’!
เขาคือคนที่เศรษฐีและแม้แต่ผู้นำของประเทศเล็ก ๆ ก็ต้องเคารพ!
คนแบบนี้จะเป็นคนของประเทศมังกรได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นคนที่ถูกไล่ออกจากหน่วยงานที่เจ็ดอีกด้วย!
ในความเข้าใจของเขา คนใหญ่คนโตแบบนั้นจะต้องมีผมสีทองและตาสีฟ้า และเป็นชนชั้นสูงของตะวันตกที่ควบคุมชะตากรรมของโลก
ต่อให้เป็นคนผิวดำ เขาก็ยังยอมรับได้มากกว่า!
แต่ไม่มีทางเป็นคนตรงหน้าเขาแน่นอน!
ใช่แล้ว!
เขาต้องกำลังหลอกข้าอยู่!
แต่ในวินาทีต่อมา เย่ว์เฟิงก็หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าของเขา
โทรศัพท์นั้นมีสีดำสนิท และมีรูปหัวกะโหลกสีเลือดแกะสลักอยู่ มีรูปร่างคล้ายกับโทรศัพท์ของโจวเผิงเฟย แต่ทั้งวัสดุและฝีมือก็ดูดีและมีค่ามากกว่ามาก
เมื่อโทรศัพท์เครื่องนี้ปรากฏขึ้น เจ็ดสังหาร ราชาแห่งความตาย และสมาชิกคนอื่น ๆ ของวิหารอสูรก็มีสีหน้าที่ดูเคร่งขรึม และยืนตัวตรง
เพราะพวกเขารู้ว่านี่คือโทรศัพท์เพียงเครื่องเดียวของวิหารอสูร ที่เป็นสัญลักษณ์ของอำนาจสูงสุด—โทรศัพท์หลัก!
เป็นสิ่งที่หัวหน้าเท่านั้นที่จะมีได้!
เย่ว์เฟิงถือโทรศัพท์หลักไว้ในมือ แล้วก็โบกไปมาต่อหน้าโจวเผิงเฟย แล้วก็กดตัวเลขสองสามตัว
หลังจากนั้น เขาก็กดปุ่มที่อยู่บนโทรศัพท์ต่อหน้าโจวเผิงเฟย
“ปิ๊บ! ปิ๊บ! ปิ๊บ—!”
ในวินาทีต่อมา โทรศัพท์ดาวเทียมที่โจวเผิงเฟยถือไว้ก็ดังขึ้นมา
บนหน้าจอมีตัวอักษรสีเลือดสองตัวที่กำลังกระพริบ
【หัวหน้า】!
โครม!
ร่างกายของโจวเผิงเฟยก็สั่นอย่างรุนแรง และเลือดในร่างกายของเขาก็ไหลย้อนกลับไป!
เขามองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองอย่างไม่เชื่อ แล้วก็มองไปที่ชายที่กำลังโทรอยู่
เรื่องบังเอิญ?
ไม่!
โลกนี้ไม่มีเรื่องบังเอิญแบบนี้!
เขายังคงไม่เชื่อ หรืออาจจะกลัวเกินไปที่จะเชื่อ!
ด้วยมือที่สั่น โจวเผิงเฟยก็กดปุ่มรับโทรศัพท์
เขาเอาโทรศัพท์แนบหู แต่ก็มีแค่เสียงกระแสไฟฟ้า
ส่วนอีกด้านหนึ่ง เย่ว์เฟิงเอาโทรศัพท์แนบปาก แล้วก็พูดอย่างเรียบเฉย:
“ตอนนี้ แกเชื่อแล้วใช่ไหม?”
“ปึง!”
โทรศัพท์ดาวเทียมในมือของโจวเผิงเฟยก็ร่วงลงไปที่พื้น
ขาทั้งสองข้างของเขาอ่อนแรงไปหมด และเขาก็ล้มลงไปที่พื้น
ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมคนเหล่านั้นถึงหัวเราะ
ที่แท้แล้ว...
คนที่เขายกย่องว่าเป็นไพ่ตายที่ยิ่งใหญ่ที่สุด!
คนที่เขาไม่เคยได้เจอเลย และมีชื่อเสียงในตำนาน หัวหน้าของวิหารอสูรที่สูงสุด...
ก็คือชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเขา ที่เขาคิดว่าเป็นศัตรู แล้วข่มขู่ และบอกว่าจะฆ่าให้ตาย!
การกระทำของเขาเมื่อครู่เหมือนกับตัวตลก ที่กำลังกระโดดไปมาต่อหน้าเทพเจ้า แล้วยังอวดอ้างขนเพียงเส้นเดียวที่เทพเจ้ามอบให้
น่าเศร้า!
น่าขำ!
น่าสงสาร!
ในขณะที่โจวเผิงเฟยกำลังจะหมดสติไปแล้ว
“ฟึ่บ—!”
การเคลื่อนไหวที่ดูพร้อมเพรียง
ทหารหลักเจ็ดสังหาร ราชาแห่งความตาย ราชาดำ ราชาแห่งรัตติกาล และราชาแห่งท้องทะเล...
สมาชิกทุกคนของวิหารอสูรต่างก็หันหน้าไปหาเย่ว์เฟิง แล้วคุกเข่าลงไปข้างหนึ่ง!
การเคลื่อนไหวของพวกเขาดูจริงจังและสง่างาม และเต็มไปด้วยความเคารพที่จริงใจที่สุด
“ราชาแห่งความตาย ขอคารวะหัวหน้า!”
“ราชาดำ ขอคารวะหัวหน้า!”
“ราชาแห่งรัตติกาล ขอคารวะหัวหน้า!”
“ราชาแห่งท้องทะเล ขอคารวะหัวหน้า!”
“เจ็ดสังหาร ขอคารวะหัวหน้า!”
“...”
สิบสี่เสียงนี้ แต่ละเสียงก็มากพอที่จะทำให้โลกใต้ดินต้องสั่นสะเทือนได้
“โครม!”
หลังจากนั้น กองทัพสีดำนับหมื่นคนที่อยู่ข้างหลังก็คุกเข่าลงไปพร้อมกัน!
เสียงของพวกเขารวมกันแล้วก็เหมือนภูเขาไฟระเบิด!
“ขอคารวะหัวหน้า!”
“ขอคารวะหัวหน้า!”
“ขอคารวะหัวหน้า!”
เสียงตะโกนของคนนับหมื่นคนก็รวมกันเป็นคลื่นเสียงที่พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า และดังก้องไปทั่วเซี่ยงไฮ้!
บนท้องฟ้า
เครื่องบินรบนับพันลำ สัญลักษณ์อสูรบนปีกก็เปล่งแสงสีเลือดออกมา ราวกับกำลังตอบสนองต่อการเคารพจากพื้นดิน!
“อ๊าก! อ๊าก! อ๊าก!”
เมื่อโจวเผิงเฟยเห็นภาพนี้ เขาก็กรีดร้องด้วยความสิ้นหวัง แล้วก็ตาเหลือก และสลบไปในที่สุด
เมื่อเห็นโจวเผิงเฟยที่สลบไปแล้ว ทุกคนก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน
“ฮ่าฮ่า! แค่นี้ก็สลบไปแล้วหรือ? กลัวง่ายเกินไปแล้ว!”
“สมควรแล้ว! ใครใช้ให้เขาทำตัวยิ่งใหญ่! ใครใช้ให้เขาใช้ชื่อหัวหน้ามาขู่หัวหน้า!”
“นี่เป็นเรื่องที่ตลกที่สุดในชีวิตของข้าเลย!”
ภาพนี้ทำให้ทุกคนที่อยู่ไกลออกไปตกตะลึง
เย่ว์เสี่ยวเฟยอ้าปากค้างด้วยความตกใจ และในใจของเขาก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่
หัวหน้า?
พี่ชายของเขาคือหัวหน้า?
นี่มันยิ่งใหญ่ขนาดไหน?
ไป๋ปิงที่อยู่ข้าง ๆ เขาก็ตัวสั่นเล็กน้อย แต่ไม่ได้มาจากความกลัว แต่มาจากความตื่นเต้นและความเคารพ
“หัวหน้า...เขา...เขาคือหัวหน้าของวิหารอสูร ราชาแห่งความมืด!”
“แล้วมันคืออะไร?” เย่ว์เสี่ยวเฟยรีบถาม
ไป๋ปิงอธิบาย: “เสี่ยวเฟย! คุณไม่รู้หรอกว่าวิหารอสูรคือองค์กรใต้ดินที่น่ากลัวที่สุดในต่างประเทศ! พลังของพวกเขาสามารถทำลายประเทศขนาดเล็กได้เลย!”
“แล้วราชาแห่งความมืดคือราชาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของวิหารอสูร!”
“ข้ารู้มาตลอดว่าหัวหน้าเก่งมาก แต่ข้าไม่เคยฝันเลยว่าเขาจะยิ่งใหญ่ขนาดนี้!”
“เขาไม่ใช่มังกรแล้ว! เขาคือพระเจ้า!!!”
คำพูดของไป๋ปิงทำให้หัวใจของเย่ว์เสี่ยวเฟยเต้นแรง
อีกด้านหนึ่ง ตู้ซานเย่และคนของกลุ่มชิงหมิงที่เหลือก็กลัวจนวิญญาณหลุดออกจากร่าง แล้วก็ล้มลงไปที่พื้น และไม่มีความกล้าที่จะขยับอีกแล้ว
หัวหน้า!
ราชาแห่งความมืด!
คนที่พวกเขาไปหาเรื่องคือตำนาน!
ในตอนนี้ เย่ว์เฟิงก็เดินไปหาโจวเผิงเฟยที่ล้มลงไปเหมือนโคลน แล้วก็ใช้เท้าของเขาเหยียบไปที่เข่าของเขาทั้งสองข้างอย่างแรง
“ปัง! ปัง!”
“อ๊าก! อ๊าก! อ๊าก!”
โจวเผิงเฟยร้องไห้ออกมา และตื่นขึ้นจากการสลบด้วยความเจ็บปวด
กระดูกเข่าของเขาแตก และเขาจะต้องนั่งรถเข็นไปตลอดชีวิต
“โจวเผิงเฟยใช่ไหม? เมื่อกี้แกไม่ได้ทำตัวเก่งนักใช่ไหม? ทำไมไม่พูดแล้ว?”
เย่ว์เฟิงก้มหน้าลงมองเขา แล้วพูดอย่างเย็นชา:
“แล้วคนที่หนุนหลังแกไปไหนแล้ว?”
“คนที่แม้แต่คุณชายจงจากเมืองหลวงก็ยังไม่คู่ควรที่จะแบกกระเป๋าให้”
“คนที่แม้แต่ไอ้ทหารหลักก็ยังนับว่าเป็นมด”
“แกพูดต่อสิ! ข้าฟังอยู่—”
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น