ตอนที่ 162
บทที่ 162: ใครบอกว่าไพ่ตายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของข้าคือการเป็นราชาแห่งความมืด?
minibunny · 4,747 ตัวอักษร
มีอายุยืนยาวได้ 42 ปี!
คำพูดง่าย ๆ นี้หลุดออกมาจากปากของเย่ว์เฟิง แต่มันเหมือนมีพลังหนักหลายหมื่นกิโลกรัม ที่ทุบลงไปที่หัวใจของทุกคนในสนาม
เงียบสนิท!
เงียบสนิทอย่างที่สุด!
ตู้ซานเย่และลูกน้องที่เหลือของกลุ่มชิงหมิงรู้สึกเหมือนมีลมหนาวพุ่งขึ้นจากเท้าไปที่หัว และเลือดในร่างกายของพวกเขาก็แข็งตัว
นั่นไม่ใช่การข่มขู่
แต่นั่นคือการตัดสินโทษ!
เป็นการตัดสินสุดท้ายจากเทพเจ้าต่อชะตากรรมของมนุษย์!
เย่ว์เสี่ยวเฟยและไป๋ปิง รวมถึงผู้นำตระกูลของสิบตระกูลที่ร่ำรวยต่างก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ แล้วหลังจากนั้นก็มีความรู้สึกที่คลั่งไคล้เกิดขึ้นมาในใจ
ยิ่งใหญ่!
นี่คือความยิ่งใหญ่ที่แท้จริง!
ส่วนนายพลของวิหารอสูรที่อยู่ข้างหลังเย่ว์เฟิงต่างก็มีสีหน้าเหมือนกับว่ามันเป็นเรื่องปกติ
ในความคิดของพวกเขา คำพูดของหัวหน้าคือคำพูดที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ และเป็นความจริงที่ไม่สามารถโต้แย้งได้
ใครก็ตามที่หัวหน้าบอกว่าต้องตาย คนนั้นก็ต้องตาย
ปลายสายก็เงียบไปอย่างน่าประหลาด
หลังจากผ่านไปหลายวินาที
“ฮ่าฮ่า...ฮ่าฮ่าฮ่า!”
เสียงหัวเราะที่บ้าคลั่งก็ดังออกมาจากโทรศัพท์ เสียงนั้นแหลมคม
“ดี! ดี! ดี! เย่ว์เฟิงใช่ไหม? ดีมาก!”
เสียงของคุณชายจงเต็มไปด้วยความโกรธที่เปลี่ยนเป็นการหัวเราะเยาะ
“หลายปีมานี้ แกคือคนแรกที่กล้าพูดกับข้าแบบนี้! แกไม่รู้จริง ๆ หรือว่าคำว่าตายแปลว่าอะไร?”
“แกคิดว่าแกเป็นใคร? พ่อของแก เย่ว์ฉางหลงเคยเป็นผู้บัญชาการที่ยิ่งใหญ่ขนาดไหน! ข้าแค่พูดคำเดียว ก็ทำให้เขาต้องถอดชุดทหารแล้วออกจากเมืองหลวงไปแล้ว!”
“พ่อของแกยังเป็นแบบนั้น แล้วแกที่เป็นคนที่ถูกไล่ออกจากหน่วยงานที่เจ็ดแล้วยังกล้ามาทำตัวยิ่งใหญ่ต่อหน้าข้าอีกหรือ?”
“แกเป็นราชาแห่งความมืดแล้วจะเป็นอย่างไร? ตอนนี้ข้าต้องการฆ่าแกง่ายกว่าการจัดการกับพ่อของแกเป็นร้อยเท่า!”
เมื่อฟังเสียงที่ดูหยิ่งยโสและโกรธจัดในโทรศัพท์แล้ว ใบหน้าของเย่ว์เฟิงก็ไม่ได้แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมาเลย
“ฮ่าฮ่า! แค่แกคนเดียวงั้นหรือ?”
“คนที่เอาแต่หลบอยู่ใต้ปีกของครอบครัว?”
คำพูดนี้เหมือนกับเหล็กร้อนที่ประทับลงบนหัวใจของคุณชายจงอย่างแรง
“แกกล้าพูดว่าข้าเป็นลูกอ่อนหรือ?!”
คุณชายจงโกรธมาก และเสียงของเขาก็ดังขึ้นแปดเท่า
“ข้าคือว่าที่ผู้นำตระกูลจงจากเมืองหลวง!”
“แกคิดว่าแกจัดการกับตู้ซานเย่ได้แล้วจะยิ่งใหญ่แล้วงั้นหรือ? เขาเป็นตัวอะไรกัน? เขาเป็นแค่หมาตัวเล็ก ๆ ตัวหนึ่งที่ข้าเลี้ยงไว้เท่านั้น!”
“พูดตามตรง ข้าจัดการกับพี่น้องของแกง่ายกว่าการจัดการกับมดสองตัวเสียอีก!”
เมื่อฟังเสียงที่ดูโกรธจัดและเย่อหยิ่ง เย่ว์เฟิงก็ยิ้มอย่างเยาะเย้ย
“การโต้เถียงกันไม่มีความหมาย เรามาพูดด้วยความจริงกันดีกว่า!”
“เมื่อสิบปีที่แล้ว แกทำตัวตามใจตัวเอง เข้าไปยุ่งกับโครงการรถยนต์พลังงานใหม่ในภาคตะวันตก และตัดสินใจผิดพลาด ทำให้ขาดทุนไปแปดพันล้านหยวน! สุดท้ายพ่อของแกก็ต้องออกมาช่วยจัดการเรื่องนี้!”
“เมื่อห้าปีที่แล้ว แกต้องการที่จะทำธุรกิจเหมืองแร่ในต่างประเทศ แต่กลับถูกคนอื่นมองว่าเป็นหมูอ้วน และถูกหลอกเอาเงินไปห้าพันล้านหยวน! แล้วเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดในต่างประเทศ! สุดท้ายก็ต้องขอให้พี่เขยของแก โห้วเลี่ยงปิง มาช่วยแกกลับไป!”
“เมื่อสามปีที่แล้ว แกไปเล่นการพนันที่มาเก๊า และเสียเงินไปถึงหนึ่งพันสามร้อยล้านหยวนในคืนเดียว ทำให้คนแก่ในตระกูลจงโกรธมาก จนต้องถูกกักบริเวณถึงครึ่งปี!”
ทุกครั้งที่เย่ว์เฟิงพูดจบ การหายใจของปลายสายก็ถี่ขึ้นเรื่อย ๆ
คุณชายจงตกตะลึงไปหมด!
เรื่องเหล่านี้คือเรื่องที่น่าอับอายและเป็นความลับที่สุดในชีวิตของเขา!
นอกจากคนหลัก ๆ ในตระกูลจงแล้ว ไม่มีใครสามารถรู้ได้เลย!
เย่ว์เฟิงคนนี้...เขารู้ได้อย่างไร?
แล้วยังเปิดเผยต่อหน้าสาธารณะชนอีกด้วย!
เขายังสงสัยว่าวันนี้เขาใส่กางเกงในสีอะไร เย่ว์เฟิงก็อาจจะรู้ก็ได้
“คุณชายจง! พูดว่าแกเป็นลูกอ่อน อาจจะยังชมแกมากไป! แกรู้ไหมว่าในสายตาของข้า ข้าเห็นแกเป็นอะไร?” เย่ว์เฟิงพูดขึ้นอย่างกะทันหัน
คุณชายจงถามโดยไม่รู้ตัว: “เป็นอะไร?”
“ไอ้โง่!”
เย่ว์เฟิงใช้คำด่าแบบบ้าน ๆ
“แก—”
คุณชายจงโกรธจนหน้าซีด
“ไม่! ข้าไม่ได้พูดถึงแกคนเดียว!”
เย่ว์เฟิงพูดอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ดูเรียบเฉย และพูดอย่างช้า ๆ
“ข้าหมายถึง—คนทุกคนในตระกูลจงของแก! ล้วนเป็นไอ้โง่!”
“อ๊าก! อ๊าก! อ๊าก!”
ปลายสายมีเสียงคำรามที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ของคุณชายจง ดังขึ้นมา เสียงนั้นเหมือนกำลังจะฉีกแก้วหูของคน
“เย่ว์เฟิง!”
“ถ้าแกกล้าอยู่ที่เซี่ยงไฮ้ แล้วรอข้า!”
“ข้าจะทำให้แกไม่ได้เห็นดวงอาทิตย์ในวันพรุ่งนี้แน่นอน!”
“ตู๊ด...ตู๊ด...ตู๊ด...”
หลังจากนั้น โทรศัพท์ก็ถูกวางลงอย่างแรง
ลานกว้างก็กลับมาเงียบอีกครั้ง
เย่ว์เฟิงก็โยนโทรศัพท์กลับไปให้โจวเผิงเฟยที่ถูกเตะจนเข่าแตกแล้ว
“คุณเย่ว์ครับ...”
ไป๋ปิงเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล
“ข้ามีบางอย่างที่ต้องพูด! ท่านหุนหันพลันแล่นเกินไปแล้ว”
“ตระกูลจงมีรากฐานที่ลึกซึ้งในเมืองหลวง และมีอำนาจที่ยิ่งใหญ่ ไม่สามารถเทียบได้กับตู้ซานเย่ที่เป็นแค่คนในพื้นที่”
“ข้ารู้ว่าท่านเป็นหัวหน้าวิหารอสูร และมีอำนาจที่ยิ่งใหญ่ในต่างประเทศ แต่...ที่นี่คือประเทศมังกร”
“มังกรที่ยิ่งใหญ่ก็ยังต้องเกรงใจงูเจ้าถิ่น! ตระกูลจงอยู่ในเมืองหลวงมานานหลายปี พลังของพวกเขาอาจจะเกินกว่าที่ท่านจะจินตนาการได้”
คำพูดของไป๋เจิ้งหลิงทำให้หัวใจของทุกคนในที่นั้นเต้นแรง
ใช่แล้ว!
ราชาแห่งความมืดจะแข็งแกร่งแค่ไหน แต่เขาก็เป็นราชาที่อยู่ต่างประเทศ
ที่นี่คือประเทศมังกร และมีกฎของตัวเอง
ตระกูลจง ในฐานะหนึ่งในแปดตระกูลที่ยิ่งใหญ่ของเมืองหลวง เป็นตระกูลที่อยู่บนจุดสูงสุด
การกระทำของเย่ว์เฟิงในวันนี้ก็เหมือนกับการประกาศสงครามกับตระกูลจงทั้งหมดต่อหน้าสาธารณะชน!
“พี่ครับ...”
เย่ว์เสี่ยวเฟยก็เริ่มกังวลเล็กน้อย
เย่ว์เฟิงมองพวกเขาอย่างสงบ และใบหน้าของเขาไม่มีการแสดงออกใด ๆ
หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็พูดอย่างช้า ๆ: “ใครบอกพวกแกว่าไพ่ตายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของข้าคือการเป็นราชาแห่งความมืด?”
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น