ตอนที่ 184
บทที่ 184: ท่านผู้เฒ่าสวีที่ลึกลับ! คนธรรมดาที่ทำให้ทหารองครักษ์แห่งเขาหยูฉวนทำความเคารพ!
minibunny · 5,791 ตัวอักษร
เขาหยูฉวน
หัวใจของเมืองหลวง และเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจ
คนขับแท็กซี่ไม่กล้าที่จะขับไปถึงประตูใหญ่ และจอดอยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตร เมื่อเขาเห็นชุดนายพลที่เต็มไปด้วยเหรียญกล้าหาญของหลินเถี่ยจวิน เขาก็ไม่กล้าที่จะเก็บค่าโดยสารเลย
สุดท้าย หลินเถี่ยจวินก็ยังยัดธนบัตรหนึ่งร้อยหยวนให้
ผู้บัญชาการเก่าเคยสอนเขาไว้ว่า ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไร ก็ห้ามเอาของของประชาชนมาแม้แต่เข็มเดียว
หลังจากนั้น เขาก็จัดเสื้อผ้าของเขา แล้วเดินไปที่ประตูใหญ่ที่ดูสง่างามในยามค่ำคืน
ที่หน้าประตูมีทหารองครักษ์สองคนยืนตัวตรงราวกับหอก
“สหายครับ! โปรดหยุด!”
ทหารองครักษ์หนุ่มคนหนึ่งก้าวไปข้างหน้า แล้วทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียง
“ที่นี่เป็นเขตหวงห้าม ไม่ทราบว่าท่านมีธุระอะไรครับ?”
ทหารองครักษ์อีกคนก็ทำตัวสุภาพ แต่ก็ยืนหยัดในจุดยืนของเขา
หลินเถี่ยจวินหยุดยืน แล้วยืดตัวตรง และพูดด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน: “ข้าชื่อหลินเถี่ยจวิน อดีตรองเสนาธิการกองทัพภาคเจียงเป่ย!”
ทหารองครักษ์ทั้งสองคนมองหน้ากัน แล้วคนหนึ่งก็รีบตรวจสอบข้อมูลบนอุปกรณ์สื่อสารที่ข้อมือของเขา
หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็เงยหน้าขึ้นมา: “ขออภัยครับ ท่านนายพลหลิน! พวกเราไม่พบการนัดหมายของท่านครับ”
“ข้าไม่ได้มาเพื่อนัดหมาย!”
เสียงของหลินเถี่ยจวินดังขึ้น: “ข้ามาเพื่อตรวจสอบแฟ้มข้อมูล และตามหาคนคนหนึ่ง!”
“ถ้าอย่างนั้นท่านก็ต้องมีเอกสารและขั้นตอนจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องครับ” ทหารองครักษ์ทำหน้าลำบากใจ
“คนที่ข้าต้องการจะตรวจสอบคือแฟ้มประวัติของเย่ว์ฉินหู่! และคนที่ข้าต้องการจะตามหาคือทายาทของเทพสงครามฉินเลี่ย!”
หลินเถี่ยจวินพูดทีละคำ ทุกคำก็หนักแน่น
เย่ว์ฉินหู่?
ชื่อนี้ทำให้ทหารองครักษ์หนุ่มรู้สึกสับสนเล็กน้อย
พวกเขาก็ตรวจสอบอีกครั้ง แต่ผลลัพธ์ก็ยังคงเป็นสี่คำที่เย็นชา
“ขออภัยครับ! ตรวจสอบไม่พบ!”
โครม!
คำพูดนี้เหมือนค้อนที่กระแทกเข้าที่หัวใจของหลินเถี่ยจวินอย่างแรง
ตรวจสอบไม่พบงั้นหรือ?
ผู้บัญชาการกองทัพที่ต่อสู้เพื่อประเทศชาติและมีผลงานมากมาย!
วีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่ถือป้าย 【เสาหลักแห่งชาติ】!
แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครรู้จักในศูนย์อำนาจของประเทศมังกรแห่งนี้งั้นหรือ?
ความโกรธที่ไม่สามารถควบคุมได้ก็พุ่งขึ้นจากเท้าไปที่หัว!
“ดี! ดีมากกับการตรวจสอบไม่พบ!”
หลินเถี่ยจวินหัวเราะด้วยความโกรธ แล้วชี้ไปที่แถวเหรียญกล้าหาญที่ส่องแสงอยู่บนหน้าอกของเขา
“พวกแกเปิดตาดูให้ดี!”
“สิ่งเหล่านี้ มีน้ำหนักพอหรือไม่!”
“ข้าหลินเถี่ยจวิน! ชีวิตของข้าได้มาจากมือของผู้บัญชาการเย่ว์ฉินหู่! วันนี้ข้ามาที่นี่ไม่ใช่เพื่อตัวเอง แต่มาเพื่อเรียกร้องความยุติธรรมให้กับวีรบุรุษ!”
“ผู้บัญชาการเย่ว์ฉินหู่ ถือป้าย 【เสาหลักแห่งชาติ】! เขาคือเสาหลักของประเทศ! พวกแกกล้าพูดว่าตรวจสอบไม่พบงั้นหรือ?!”
【เสาหลักแห่งชาติ】!
เมื่อคำสี่คำนี้หลุดออกมา ร่างกายของทหารองครักษ์ทั้งสองคนก็แข็งทื่อขึ้น
พวกเขาอาจจะไม่รู้ว่าเย่ว์ฉินหู่เป็นใคร แต่พวกเขาก็รู้ดีว่าป้ายนี้มีความหมายอย่างไร!
นั่นคือเกียรติยศสูงสุดของกองทัพประเทศมังกร!
แต่...กฎก็คือกฎ
ทหารองครักษ์คนหนึ่งสูดหายใจเข้าลึก ๆ ถึงแม้ว่าน้ำเสียงของเขาจะยังคงแข็งกร้าว แต่ก็มีความลำบากใจและความเคารพ
“ท่านนายพล! พวกเราแค่ทำตามคำสั่ง! ตามกฎแล้ว ถ้าไม่มีการนัดหมายและคำสั่งจากเบื้องบน ใครก็ไม่สามารถเข้าไปได้!”
“กฎงั้นหรือ? ดี! ดี! ดี!”
หลินเถี่ยจวินพูดคำว่าดีสามครั้ง ดวงตาที่ขุ่นมัวของเขาก็ลุกโชนด้วยไฟที่แน่วแน่
เขาอยู่ในกองทัพมาทั้งชีวิต ไม่เคยขอความช่วยเหลือจากใครเลย!
วันนี้เพื่อเกียรติยศของผู้บัญชาการเก่า เขาจะยอมทิ้งศักดิ์ศรีที่ได้มาด้วยชีวิตทั้งหมด!
“ในเมื่อพวกแกพูดถึงกฎ ถ้าอย่างนั้นข้าก็จะใช้วิธีที่ไม่เป็นไปตามกฎที่สุด!”
“ในเมื่อพวกแกไม่ยอมรับผลงาน ไม่ยอมรับป้าย...”
หลินเถี่ยจวินยืดอกของเขาขึ้นมา แล้วงอเข่าเล็กน้อย เตรียมที่จะคุกเข่าลงที่หน้าประตูใหญ่ของเขาหยูฉวน!
“โครงกระดูกเก่าของข้า จะคุกเข่าอยู่ที่นี่วันนี้!”
“ข้าจะดูว่าในประเทศที่ยิ่งใหญ่แห่งนี้ ยังมีใครจะให้ความยุติธรรมอีกหรือไม่!!!”
เขาจะคุกเข่า!
นายพลที่มีผลงานมากมาย จะคุกเข่าที่หน้าประตูเขาหยูฉวนเพื่อวีรบุรุษอีกคนหนึ่งที่ถูกลืม!
การคุกเข่าครั้งนี้ ไม่ใช่ความอัปยศ!
แต่เป็นการประท้วง!
เป็นการประท้วงที่เงียบที่สุดแต่รุนแรงที่สุดต่อโลกที่เย็นชาและวีรบุรุษที่ถูกลืม!
“ท่านนายพล! ไม่ได้ครับ!”
ทหารองครักษ์ทั้งสองคนตกใจมาก
การที่ปล่อยให้นายพลผมขาวที่เต็มไปด้วยเหรียญกล้าหาญคุกเข่าที่หน้าประตูเขาหยูฉวนงั้นหรือ?
ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป กองทัพประเทศมังกรทั้งหมดจะต้องสั่นสะเทือน!
พวกเขาทั้งสองคนก็รับผิดชอบเรื่องนี้ไม่ไหว!
ทั้งสองคนรีบเข้าไปข้างหน้า แล้วต้องการที่จะช่วยพยุงหลินเถี่ยจวินไว้
ในช่วงเวลาที่ตึงเครียดนี้
เสียงที่ดูแก่แต่ก็มีพลังก็ดังมาจากด้านหลังของพวกเขา
“สหายครับ! เมื่อครู่ท่านพูดว่าอะไรนะ? ป้าย 【เสาหลักแห่งชาติ】?”
สหายงั้นหรือ?
การเคลื่อนไหวของหลินเถี่ยจวินก็หยุดลง แล้วรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย
ข้าอายุเจ็ดสิบกว่าแล้ว หลานสาวก็เข้ามหาวิทยาลัยแล้ว แกมาเรียกข้าว่าสหายงั้นหรือ?
หลินเถี่ยจวินหันกลับมาอย่างไม่พอใจ
เขาเห็นชายชราคนหนึ่งในชุดธรรมดา ๆ ที่ดูผอมบาง ยืนอยู่ที่นั่นเมื่อไหร่ก็ไม่รู้
ชายชราคนนั้นมีผมสีขาวเต็มหัว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นที่มากับอายุ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะมีอายุเกือบร้อยปีแล้ว
แต่หลังของเขาก็ยังคงเหยียดตรงอยู่ ดวงตาของเขาถึงแม้จะไม่ใหญ่ แต่ก็เป็นประกาย และมีออร่าที่ดูสดชื่น
ก่อนที่หลินเถี่ยจวินจะได้พูดอะไร
ทหารองครักษ์ทั้งสองคนที่มีท่าทางตึงเครียด เมื่อเห็นชายชราในชุดธรรมดาแล้ว ร่างกายของพวกเขาก็สั่นอย่างรุนแรง แล้วก็รีบยืนตรงและทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียง!
แต่ชายชราในชุดธรรมดาแค่โบกมือของเขาเบา ๆ
การเคลื่อนไหวของทหารองครักษ์ทั้งสองคนก็หยุดลงกลางอากาศ แล้วกลับไปยืนในท่าทางเดิม แต่ท่าทางของพวกเขาก็ดูตรงและเคารพมากขึ้นกว่าเดิม
หลินเถี่ยจวินหันหลังให้พวกเขา จึงไม่เห็นฉากที่ทหารองครักษ์ทำความเคารพ
“ท่านผู้เฒ่าครับ! ท่านคือใคร?”
หลินเถี่ยจวินระงับความไม่พอใจในใจ แล้วถาม
“ข้าแซ่สวี”
ชายชราในชุดธรรมดายิ้ม แล้วเดินเข้าไปใกล้ แล้วตบบนแขนของหลินเถี่ยจวินอย่างเป็นธรรมชาติ
“ข้าคงจะแก่กว่าท่านหน่อย ถ้าท่านไม่รังเกียจแล้วล่ะก็ เรียกข้าว่า ‘ท่านผู้เฒ่าสวี’ ก็ได้”
ท่านผู้เฒ่าสวีงั้นหรือ?
หลินเถี่ยจวินเกือบจะสำลักน้ำลายของตัวเอง
ชายชราคนนี้ดูอายุมากกว่าพ่อของเขาอีก แล้วยังให้เขาเรียกเขาว่าพี่ชายงั้นหรือ?
เขาเป็นคนที่ไม่เกรงใจเลย!
หลินเถี่ยจวินไม่ได้สนใจเรื่องนี้เลย คิดว่าเขาเป็นแค่ชายชราคนหนึ่งที่อาศัยอยู่แถวนี้ และออกมาเดินเล่นตอนกลางคืน
และชายชราในชุดธรรมดาคนนี้ก็ไม่สนใจทหารองครักษ์เลย เขาดึงแขนของหลินเถี่ยจวิน แล้วพาเขาไปด้านข้าง
“มา! มานี่สิสหาย! อย่าไปสนใจพวกนั้นเลย”
“ท่านบอกข้าหน่อยสิว่าป้าย 【เสาหลักแห่งชาติ】 เป็นอย่างไร?”
ก่อนที่หลินเถี่ยจวินจะได้ตอบ ท่านผู้เฒ่าสวีก็ถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกที่ตื้นตัน ดวงตาที่ลึกซึ้งของเขาก็เผยความทรงจำออกมา
“ของสิ่งนั้นไม่ใช่ของธรรมดา”
“ตั้งแต่ก่อตั้งประเทศมังกรมา มีเพียงสิบอันเท่านั้นที่ถูกมอบให้!”
ท่านผู้เฒ่าสวียื่นนิ้วออกมา แล้วพูดทีละคำ: “แต่ละอันถูกเขียนด้วยลายมือของท่านผู้นำกองทัพ!”
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น