บทที่ 188: สวีอันปัง: พวกเราแค่แก่ลง แต่ยังไม่ตาย!

เสียงคำรามสุดท้ายของสวีอันปัง เหมือนค้อนที่กระแทกเข้าที่หัวใจของหลินเถี่ยจวินอย่างแรง!

ในทันที นายพลวัยเจ็ดสิบกว่าคนนี้ก็ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว

น้ำตาร้อน ๆ ก็ไหลลงมาจากดวงตาที่ขุ่นมัวของเขา

เขานึกถึงผู้บัญชาการเก่า เย่ว์ฉินหู่ นึกถึงเพื่อน ๆ ที่ตายในสนามรบ นึกถึงบาดแผลและเหรียญกล้าหาญบนร่างกายของเขา

ความสงบสุขที่คนในรุ่นของเขาได้แลกมาด้วยชีวิต แต่กลับไม่สามารถแลกมาด้วยเกียรติยศของผู้เป็นวีรบุรุษได้!