ตอนที่ 190
บทที่ 190: ทั่วประเทศมังกรกำลังฉลองวันเกิดให้ท่าน แต่ท่านกลับหนีออกจากบ้าน!
minibunny · 5,698 ตัวอักษร
แปดตระกูลใหญ่ของเมืองหลวง!
พวกที่อยู่ในตำแหน่งสำคัญ!
ชื่อเหล่านี้แต่ละชื่อก็หนักอึ้งเหมือนภูเขา ทำให้หลินเถี่ยจวินแทบจะหายใจไม่ออก
เขารู้ว่าสิ่งที่สวีหว่านชิงพูดไม่ใช่เรื่องล้อเล่น
การฉลองวันเกิดครบรอบหนึ่งร้อยปีให้กับสวีอันปังที่เป็นเสาหลักของประเทศนี้ ไม่ใช่แค่เรื่องของตระกูลสวีเท่านั้น แต่เป็นงานที่ยิ่งใหญ่ของประเทศมังกรทั้งหมด!
พรุ่งนี้ที่ยอดเขาหยูฉวน จะต้องเต็มไปด้วยนายพลและคนใหญ่คนโตมากมาย!
ใครก็ตามที่อยู่ภายใต้แรงกดดันที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ก็ต้องยอมแพ้
แม้แต่ “ราชาแห่งมังกรสวี” ก็คงจะไม่สามารถทำตามใจตัวเองได้
และแล้ว สวีอันปังที่เคยยืนตัวตรงก็โค้งลงเล็กน้อยหลังจากที่ได้ยินชื่อเหล่านี้
ความโกรธและความเด็ดขาดบนใบหน้าของเขาก็ค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่ดูสิ้นหวัง
เขาเงียบไปนานมาก จนหัวใจของหลินเถี่ยจวินก็จมลงไปถึงก้นบึ้ง
“เฮ้อ...”
ในที่สุด ท่านผู้เฒ่าสวีก็ถอนหายใจยาว แล้วโบกมืออย่างไม่พอใจให้กับทหารองครักษ์ที่ยังคงยืนแข็งทื่ออยู่หน้าประตู
“ไปเถอะ! ไปเถอะ! ไม่ต้องเตรียมเครื่องบินแล้ว”
“ครับ!”
ทหารองครักษ์คนนั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทำความเคารพ แล้วก็รีบถอยออกไป
ฟู่...
สวีหว่านชิงเห็นดังนั้น ก็ถอนหายใจยาว แล้วใบหน้าของเธอก็เผยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ
เธอรู้ว่าถึงแม้ว่าปู่ทวดของเธอจะดื้อรั้น แต่สุดท้ายก็ยังคงเห็นแก่ส่วนรวม
“แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย!”
เธอเดินเข้าไปหา แล้วตบหลังของท่านผู้เฒ่าสวีเหมือนกำลังปลอบเด็ก: “ปู่ทวดคะ! ท่านพักผ่อนให้ดี แล้วค่อยไปเยี่ยมปู่ฉินหู่ในภายหลังนะคะ”
สวีอันปังก็ปัดมือของเธอออก แล้วจ้องมองเธออย่างโกรธแค้น
“พอได้แล้ว! หลานออกไปก่อน! ข้าต้องการคุยเรื่องเก่า ๆ กับหลินสหายของหลาน! เรื่องของเพื่อนร่วมรบเก่าของข้า หลานที่เป็นเด็กไม่ควรอยู่ตรงนี้! ตอนเย็นค่อยมากินข้าว”
“โอ้...”
สวีหว่านชิงถึงแม้ว่าจะไม่เต็มใจ แต่ก็เดินออกไปอย่างเชื่อฟัง
แต่ก่อนที่จะปิดประตู เธอก็ยังไม่วางใจ แล้วสั่งทหารองครักษ์ที่เฝ้าประตูว่า: “เฝ้าประตูให้ดี! ห้ามปล่อยให้ปู่ทวดหนีออกไปอีกนะ!”
“ครับ!”
คำตอบของทหารองครักษ์ดังและชัดเจน
ภายในบ้าน
เมื่อสวีหว่านชิงออกไปแล้ว บรรยากาศก็ดูอึดอัดขึ้นมาทันที
หลินเถี่ยจวินรู้สึกได้ว่าความรู้สึกของท่านผู้เฒ่าสวีต่อผู้บัญชาการเก่านั้นมาจากส่วนลึกของหัวใจของท่าน
แต่ความจริงมันช่างหนักอึ้งเกินไป
งานวันเกิดครบรอบหนึ่งร้อยปีในวันพรุ่งนี้มันมีความสำคัญมากเกินไป
คนหนึ่งคือบุคคลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของประเทศมังกร
อีกคนหนึ่งคือทหารเก่าที่เป็นอัลไซเมอร์ และไม่มีใครรู้จักในแฟ้มประวัติ
ทั้งสองด้านของตาชั่งนี้ ไม่จำเป็นต้องเลือกเลย
แต่ในวินาทีต่อมา!
ท่านผู้เฒ่าสวีก็ลุกขึ้นยืน แล้วจับแขนของหลินเถี่ยจวินไว้
“สหาย! ยืนนิ่งทำไม? มากับข้า!”
หลินเถี่ยจวินตกตะลึง แล้วถูกเขาพาเข้าไปในห้องนอนที่อยู่ลึกเข้าไปในบ้าน
ทันทีที่เขาเข้าไปในห้อง หลินเถี่ยจวินก็ตกใจ
ท่านผู้เฒ่าสวีไม่ได้มีท่าทีว่าจะพักผ่อนเลย แต่กำลังเตรียมของ! เขาได้ดึงกระเป๋าสัมภาระเก่า ๆ ออกมาจากใต้เตียง แล้วก็กำลังใส่ของเข้าไปข้างใน!
ชุดทหารเก่าที่พับไว้อย่างเรียบร้อย เข็มทิศทองเหลืองเก่า ๆ ขวดน้ำทหาร และอาหารอัดก้อน...
การเคลื่อนไหวที่ดูคล่องแคล่ว และท่าทางที่ดูจริงจัง ไม่เหมือนคนอายุหนึ่งร้อยปีเลย
แต่เหมือนทหารที่กำลังจะไปสนามรบ!
“ท่านผู้เฒ่าสวี...ท่านกำลังทำอะไรครับ?”
สมองของหลินเถี่ยจวินก็เริ่มหมุนไม่ทันแล้ว
“กำลังเก็บของ!”
ท่านผู้เฒ่าสวีตอบอย่างไม่สนใจ: “เตรียมตัวออกเดินทาง!”
ออกเดินทางงั้นหรือ?
หลินเถี่ยจวินตกตะลึง แล้วพูดติดอ่าง: “แต่ท่านไม่ได้บอกว่าจะฉลองวันเกิดพรุ่งนี้หรือครับ? ท่านไม่ได้สัญญาแล้ว...”
“สัญญา?”
ท่านผู้เฒ่าสวีหยุดการกระทำ แล้วเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาที่ขุ่นมัวของเขาก็เผยความเจ้าเล่ห์และความดูถูกออกมา
“แกคิดว่าข้าเป็นคนที่จะเห็นงานวันเกิดสำคัญกว่าพี่น้องงั้นหรือ?”
“ข้าโกหกเด็กคนนั้น!”
“ถ้าไม่พูดแบบนั้น แล้วเธอจะยอมออกไปได้อย่างไร?”
อะไรนะ?
หลินเถี่ยจวินไม่เชื่อสายตาตัวเอง
“ข้าจะบอกอะไรให้!”
เสียงของท่านผู้เฒ่าสวีก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง: “ข้าตามหาพี่ฉินหู่มาเกือบทั้งชีวิตแล้ว! ตอนนี้ข้ามีข่าวของเขาแล้ว ข้าจะรอต่อไปอีกวันไม่ได้แล้ว!”
“งานวันเกิดครบรอบหนึ่งร้อยปีอะไร? ผู้นำตระกูลใหญ่ ๆ อะไร? ในใจของข้า สวีอันปัง สิ่งเหล่านี้ไม่สำคัญเท่าผมเส้นเดียวของพี่ฉินหู่!”
“ข้าต้องไปเจอเขาเดี๋ยวนี้!”
ในตอนนี้ หลินเถี่ยจวินก็ตกตะลึงไปหมด
เขาไม่เคยคิดเลยว่าเสาหลักของประเทศที่เป็นตำนานคนนี้จะ “ดื้อรั้น” ขนาดนี้!
หลินเถี่ยจวินก็เตือนอย่างไม่เต็มใจ: “แต่ท่านผู้เฒ่าสวีครับ! ไม่ได้นะครับ! ข้างนอกมีทหารองครักษ์เฝ้าอยู่! ท่านไม่มีทางหนีออกไปได้แน่นอน!”
“ฮ่าฮ่า!”
ท่านผู้เฒ่าสวีได้ยินดังนั้น ก็หัวเราะ แล้วใบหน้าของเขาก็เผยความเย่อหยิ่ง
“แกดูถูกข้าเกินไปแล้ว!”
“เมื่อก่อนข้าเป็นทหารคนเดียว ถือปืนหนึ่งกระบอก บุกผ่านแนวป้องกันของศัตรูนับสิบแห่ง และทำลายป้อมปืนของศัตรูได้ถึงสามแห่ง!”
“แค่ทหารองครักษ์ที่เขาหยูฉวน จะสามารถขวางข้าได้งั้นหรือ?”
ท่านผู้เฒ่าสวีตบหน้าอกของเขา แล้วพูดอย่างภูมิใจ
“ข้าเดินเล่นที่นี่ทุกวัน ไม่ได้เดินเล่นเปล่า ๆ! ข้างหลังภูเขามีทางเล็ก ๆ ที่สามารถพาข้าลงไปถึงตีนเขาได้เลย! ไม่มีใครสามารถหาข้าเจอได้แน่นอน!”
หลินเถี่ยจวินรู้สึกใจสั่น แต่เขาก็ยังคงพูดถึงสิ่งที่เขากังวลมากที่สุด
“ท่านผู้เฒ่าสวีครับ! ไม่ได้นะครับ!”
“ถ้าท่านหายตัวไปแบบนี้ แล้วหนีออกจากบ้านไป พรุ่งนี้คนใหญ่คนโตมาแล้วพบว่าท่านไม่อยู่...เรื่องก็จะใหญ่โตแล้ว!”
“เมืองหลวงทั้งหมดจะต้องวุ่นวายแน่นอน!”
คำพูดนี้เหมือนทิ่มแทงความรู้สึกของสวีอันปัง
รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็หายไปทันที แล้วถูกแทนที่ด้วยสีหน้าที่ดูไม่พอใจ
เขาจ้องมองหลินเถี่ยจวิน แล้วพูดอย่างไม่พอใจ: “ข้าว่าแกเป็นอะไรไปแล้ว? กลัวนั่นกลัวนี่ ทำไมไม่มีความเป็นทหารเลย!”
“ผู้บัญชาการเย่ว์ฉินหู่ มีลูกน้องแบบแกได้อย่างไร?”
“น่าอับอาย!”
คำว่า “น่าอับอาย” นี้เหมือนเหล็กร้อนที่ประทับลงบนหัวใจของหลินเถี่ยจวิน!
สิ่งที่เขารู้สึกภูมิใจที่สุดในชีวิตคือการที่เขาเคยเป็นทหารของเย่ว์ฉินหู่!
“ใครกลัว?!”
“ข้าหลินเถี่ยจวินเคยติดตามผู้บัญชาการเก่า! เมื่อเผชิญหน้ากับปืนใหญ่และเครื่องบินของศัตรู ข้าก็ไม่เคยกลัวเลย!”
“ไปก็ไป! ใครที่ไม่ไปก็เป็นหลาน! พวกเราไปเมืองเจียงเฉิงเดี๋ยวนี้!”
หลินเถี่ยจวินยืดอกของเขาขึ้นมา ร่างกายของเขาเหมือนถูกจุดไฟ!
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น