ตอนที่ 216
บทที่ 216: ท่านผู้เฒ่าสวีลงมือ ใช้ไม้เท้าทำให้ผู้ปกครองเมืองอึ้งไปเลย!
minibunny · 5,238 ตัวอักษร
เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ทั้งห้องก็เงียบสนิท!
จวินฉางหลิน คือใคร?
คืออดีตผู้นำตระกูลจงจากเมืองหลวง เป็นบุคคลในตำนานที่เคยมีอำนาจยิ่งใหญ่ในเมืองหลวง!
ถึงแม้ว่าเขาจะเสียชีวิตไปหลายปีแล้ว แต่ชื่อเสียงของเขาก็ยังคงเป็นภูเขาที่กดทับหัวใจของคนมากมาย!
แต่ชายชราในชุดธรรมดาคนนี้ ไม่เพียงแต่เรียกชื่อเขาตรง ๆ แต่คำพูดของเขาก็เต็มไปด้วยการดูถูก
แล้วยัง...ต้องการที่จะไปถ่มน้ำลายใส่หลุมศพของเขาอีกด้วย?!
นี่ไม่ใช่แค่ความกล้าหาญแล้ว แต่เป็นการเหยียบย่ำหน้าของตระกูลจงที่เป็นยักษ์ใหญ่!
เป็นบ้าไปแล้ว!
ชายชราคนนี้ต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่นอน!
ทุกคนบนท่าเรือ รวมถึงบอดี้การ์ดชุดดำที่ถือปืน ก็แข็งทื่อไปหมด
หัวใจของเย่ว์เสี่ยวเฟยก็เต้นแรง
ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าจวินฉางหลินเป็นใคร แต่จากคำว่า “ตระกูลจง” ก็สามารถเดาได้ว่าคนนี้มีความสำคัญขนาดไหน
ปู่สวี...ท่านยิ่งใหญ่เกินไปแล้ว!
“ไอ้คนแก่! แกกำลังหาที่ตาย!”
เกาจื่อเซิ่งเหมือนแมวที่ถูกเหยียบหาง เขาชี้ไปที่ท่านผู้เฒ่าสวี แล้วโกรธจนตัวสั่น
“แกเป็นตัวอะไร? กล้าดียังไงถึงได้เรียกชื่อปู่ของข้าตรง ๆ กล้าดูหมิ่นวิญญาณของท่าน!”
ในความคิดของเขา ชายชราคนนี้ก็แค่ทำตัวหยิ่งยโสเท่านั้น!
คนแก่ที่ใกล้จะลงโลงแล้ว กล้ามาหาเรื่องตระกูลจวินหรือ?
“เลขาธิการหวังครับ! ท่านเห็นแล้วใช่ไหม!”
เกาจื่อเซิ่งหันไปหาหวังหงเถา แล้วร้องไห้คร่ำครวญ
“ไอ้คนแก่คนนี้ ไม่เพียงแต่จะปกป้องเย่ว์เสี่ยวเฟย แต่ยังดูถูกตระกูลจวินอย่างเปิดเผย!”
“นี่ไม่ใช่การหาเรื่องธรรมดาแล้ว! นี่เป็นการท้าทายศักดิ์ศรีของตระกูลจวิน! แล้วยังเป็นการตบหน้าท่านอีกด้วย!”
“เร็วเข้า! รีบจับไอ้คนแก่ที่ทำตัวไม่สมวัย และปกป้องอาชญากรคนนี้ไปทรมาน!”
แต่หวังหงเถากลับไม่ขยับเลย และไม่ได้มองเกาจื่อเซิ่งด้วยซ้ำ
ดวงตาที่อยู่ใต้แว่นตาก็จ้องมองไปที่ท่านผู้เฒ่าสวี แสงแวววาวก็วาบขึ้นมา
จวินฉางหลิน!
คุณชายรอง!
คำเรียกเหล่านี้ ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะกล้าเรียก
หรือว่า...
ความคิดที่ไร้สาระแต่ก็น่ากลัวก็ผุดขึ้นมาในใจของเขา
เป็นไปไม่ได้!
พวกผู้อาวุโสที่สร้างประเทศนั้น ส่วนใหญ่ก็เสียชีวิตไปแล้ว จะมาปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างไร?
ยศนายพลบนไหล่ของหลินเถี่ยจวินเป็นเรื่องจริง
ส่วนชายชราในชุดธรรมดา ถึงแม้ว่าจะดูไม่มีตำแหน่งอะไร แต่ก็มีออร่าที่ดูดุดันที่มาจากสงครามที่นองเลือด ซึ่งไม่สามารถโกหกได้
หวังหงเถาเดาในใจ—
ท่านผู้เฒ่าสวีคนนี้จะต้องเป็นทหารเก่าที่เคยสู้รบมาแล้ว อาจจะมียศไม่สูง แค่ผู้บังคับหมวด ผู้บังคับกองร้อย หรือผู้บังคับกองพันเท่านั้น
แต่ในวัยนี้ เขาเคยผ่านสงคราม...
เขาไม่กล้าแตะต้อง!
หวังหงเถาในฐานะผู้ปกครองเมือง รู้ดีว่าขีดจำกัดบางอย่างไม่สามารถข้ามได้
“เกาจื่อเซิ่ง! แกหุบปากซะ!”
หวังหงเถาพูดขึ้นในที่สุด น้ำเสียงของเขาดูสงบ แต่ก็มีอำนาจที่ไม่สามารถปฏิเสธได้
เสียงตะโกนของเกาจื่อเซิ่งก็หยุดลงทันที
หวังหงเถาเผยรอยยิ้มที่อ่อนโยนอีกครั้ง แล้วเดินไปหาหลินเถี่ยจวินและท่านผู้เฒ่าสวี
“ฮ่าฮ่า! ท่านผู้เฒ่าทั้งสองครับ! อย่าโกรธเลย”
ท่าทางของเขาดูนอบน้อม และคำพูดของเขาก็จริงใจ
“เรื่องเมื่อกี้มีความเข้าใจผิดเล็กน้อย ทำให้ท่านผู้เฒ่าทั้งสองต้องตกใจ”
“พวกท่านวางใจได้ ข้าจะตั้งทีมพิเศษเพื่อตรวจสอบเรื่องนี้อย่างละเอียด แล้วจะให้ความเป็นธรรมกับลูกหลานของวีรบุรุษ!”
คำพูดของเขาดูยิ่งใหญ่ และไม่มีช่องโหว่
“เอาอย่างนี้ดีกว่า ท่านผู้เฒ่าทั้งสองเดินทางมาเหนื่อยแล้ว ข้าจะให้เลขาของข้าพาพวกท่านไปที่ที่พักรับรองก่อน ท่านมีความต้องการอะไร พวกเราค่อย ๆ คุยกัน”
คำพูดนี้เป็นการปลอบโยน และเป็นการหลอกล่อให้พวกเขาออกไปจากที่นี่
จัดการพวกท่านออกไปก่อน แล้วเรื่องที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับข้าแล้วใช่ไหม?
“หึ!”
แต่ท่านผู้เฒ่าสวีไม่สนใจเขาเลย เขาใช้ไม้เท้าของเขาทุบลงบนพื้นอย่างแรง
“อย่ามาเล่นละครกับข้า!”
“ข้ามายืนอยู่ที่นี่วันนี้ เพื่อดูว่าแกจะจัดการกับไอ้เด็กเวรนี่อย่างไรด้วยตาของข้าเอง!”
“จะทำตามกฎหมาย หรือจะปกป้องกันเอง!”
คำพูดนี้เหมือนการตบหน้าหวังหงเถาอีกครั้งต่อหน้าทุกคน!
รอยยิ้มบนใบหน้าของหวังหงเถาก็แข็งค้างไปอย่างสิ้นเชิง
ดวงตาที่อยู่ใต้แว่นตาก็เผยความเย็นชาออกมา!
เขารู้สึกว่าความอดทนของเขาหมดแล้ว
ข้าให้ทางลงแล้ว แต่คนแก่สองคนนี้กลับได้ใจ!
“ดี! ดีมาก!”
หวังหงเถาไม่เสแสร้งอีกต่อไป ออร่าที่ยิ่งใหญ่ของผู้ปกครองเมืองก็ระเบิดออกมา!
“ในเมื่อท่านผู้เฒ่าทั้งสองไม่เชื่อใจข้า และไม่ยอมให้ความร่วมมือในการสอบสวน ก็ไม่มีทางเลือกแล้ว!”
เขาโบกมืออย่างรุนแรง แล้วออกคำสั่งสุดท้าย!
“คน!”
“จับทุกคนที่เกี่ยวข้องกับคดีนี้ เย่ว์เสี่ยวเฟย เกาจื่อเซิ่ง เฉินโม่ จิ้นต้าเพ่า...ทั้งหมดกลับไปสอบสวน!”
ซ่า! ซ่า! ซ่า!
บอดี้การ์ดชุดดำหลายสิบคนที่เตรียมพร้อมมานานแล้ว ก็แยกย้ายกันออกไปทันที แล้วสร้างวงล้อมขนาดใหญ่
พวกเขาเปิดปืนที่ซ่อนอยู่ในเอว!
ปลายปืนที่เย็นเฉียบเล็งไปที่ทุกคนที่ถูกล้อม!
บรรยากาศก็เคร่งเครียดถึงขีดสุด!
จิ้นต้าเพ่าและโอวหยางเจี้ยนต่างก็หน้าซีดเผือด และในใจของพวกเขาก็รู้สึกสิ้นหวังอย่างรุนแรง
จบแล้ว!
ยังคงมาถึงจุดนี้จนได้!
หัวใจของเย่ว์เสี่ยวเฟยก็จมลงไปถึงก้นบึ้ง
นี่คือพลัง!
นี่คือการลดระดับความสำคัญ!
ต่อหน้าอำนาจที่แท้จริง หลักฐานทั้งหมด เหตุผลทั้งหมด ก็ดูไร้ค่าไปหมด
แต่ในขณะที่บอดี้การ์ดชุดดำกำลังจะปิดวงล้อม!
“ข้าอยู่ที่นี่! ใครกล้าขยับ!”
ท่านผู้เฒ่าสวีตะโกนออกมาอย่างรุนแรง!
หวังหงเถาใบหน้าไม่เปลี่ยนแปลง และค่อย ๆ จัดแว่นตาของเขา
“ท่านผู้เฒ่า! ทำไมต้องทำให้เรื่องมันดูยุ่งยากด้วย?”
“ท่านผู้เฒ่าอาจจะเคยสู้รบมาแล้ว เดินทางไปทั่วประเทศ เป็นรุ่นพี่ของเรา”
“แต่ถึงแม้จะเคารพ แต่ยุคสมัยก็ยังต้องเดินต่อไป จะมาอาศัยผลงานเก่า ๆ แล้วขวางการทำงานของเราไม่ได้ใช่ไหมครับ?”
“ข้าขอเตือนท่าน อย่ามาทำตัวเหลวไหลที่นี่ ไม่อย่างนั้นข้าจะไม่เกรงใจท่าน!”
เมื่อได้ยินดังนั้น ท่านผู้เฒ่าสวีก็โกรธจนตัวสั่น
เขาถือไม้เท้าเดินเข้าไปใกล้ทีละก้าว ดวงตาที่ขุ่นมัวของเขาก็เปล่งประกายออกมา
“พ่อแม่ของแกไม่ได้สอนแกให้เคารพผู้ใหญ่หรือไง?”
“แกได้ลืมไปแล้วหรือว่าอำนาจที่อยู่ในมือของแกมาจากใคร?”
“วันนี้ ข้าจะสอนแกแทนพ่อแม่ของแก และแทนวีรบุรุษที่ตายไปแล้ว ไอ้ลูกหลานอกตัญญู!”
คำพูดจบลง ท่านผู้เฒ่าสวีก็เคลื่อนไหว!
ไม้เท้าในมือของเขาก็กลายเป็นสายฟ้าสีดำ!
ทุกคนเห็นแค่แสงวาบ!
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น