ตอนที่ 229
บทที่ 229: ชำระความแค้นเกาจื่อเซิ่ง! แค้นต้องชำระ หนี้ต้องใช้ด้วยเลือด!
minibunny · 5,662 ตัวอักษร
“ไม่...พ่อครับ! ท่านทำแบบนี้กับผมไม่ได้!”
เกาจื่อเซิ่งคลานขึ้นมาจากพื้นอย่างรวดเร็ว แล้ววิ่งไปหาท่านผู้เฒ่าสวีที่อยู่ตรงหน้า เพื่อจะแย่งโทรศัพท์ที่ตัดสินชะตาชีวิตของเขา
เขาใบหน้าเปื้อนน้ำตา และดูบ้าคลั่ง
“ผมเป็นลูกชายแท้ ๆ ของท่านนะ! ในตัวผมมีเลือดของท่านไหลเวียนอยู่! ทำไมท่านถึงไม่ต้องการผม?!”
“พ่อครับ! ผมผิดไปแล้ว!”
“ขอให้ท่านให้โอกาสผมอีกครั้ง! ผมจะไม่กล้าทำอีกแล้ว!”
แต่รองผู้นำจวินที่อยู่ปลายสาย เพื่อที่จะปกป้องตัวเอง เขาตัดสินใจที่จะตัดความสัมพันธ์กับเขาอย่างสิ้นเชิงแล้ว
“หุบปาก! ไอ้ลูกนอกคอก!”
เสียงของรองผู้นำจวินเต็มไปด้วยความดูถูกและความรังเกียจ
“ใครจะรู้ว่าในตัวแกมีเลือดของใครไหลเวียนอยู่? แม่ของแก เจียงปี้ฉือ ก็เป็นแค่นางบำเรอ! เป็นแค่ไก่ป่า!”
“เลือดในตัวแกมันสกปรก ไม่คู่ควรที่จะใช้แซ่จวิน!”
“เมื่อก่อนข้าตาบอดแล้ว ถึงได้ถูกไอ้ผู้หญิงต่ำช้าคนนั้นหลอก แล้วรับแกไอ้ลูกสารเลวเข้ามาในตระกูล!”
“แกกับแม่ของแกก็เป็นคนเหมือนกัน! เป็นแค่ขยะที่ต้องการปีนป่ายตระกูลจวินเพื่อความร่ำรวย!”
เพื่อที่จะตัดความสัมพันธ์ให้ขาด รองผู้นำจวินก็พูดคำที่ชั่วร้ายและทำร้ายจิตใจออกมาทั้งหมด
คำพูดเหล่านี้โหดร้ายกว่าการทรมานใด ๆ
มันไม่เพียงแต่ทำลายที่พึ่งของเกาจื่อเซิ่งเท่านั้น แต่ยังทำลายศักดิ์ศรีสุดท้ายที่น่าสงสารของเขาอีกด้วย
เสียงร้องไห้ของเกาจื่อเซิ่งก็หยุดลงทันที
ที่แท้...ในสายตาของพ่อตัวเอง เขากับแม่เป็นแค่ขยะ
ที่แท้ สายเลือดที่เขาภูมิใจ ก็ไม่คู่ควรเลย
ชีวิตของเขา ความภาคภูมิใจของเขา ในตอนนี้ก็กลายเป็นเรื่องตลกไปหมดแล้ว
“ท่านผู้เฒ่าสวี! ท่านได้ยินไหม? ไอ้เด็กสารเลวคนนี้ ข้าได้ไล่มันออกจากตระกูลแล้ว!”
“ท่านต้องการจะจัดการกับมันอย่างไร ตระกูลจวินก็ไม่เกี่ยวข้องด้วยแล้ว!”
“ต่อให้ท่านหั่นเขาเป็นพันชิ้น ข้าก็ไม่มีคำพูดใด ๆ!”
ท่านผู้เฒ่าสวีฟังการแสดงที่เลวทรามของรองผู้นำจวิน ดวงตาของท่านก็เผยความเหนื่อยล้าและความรังเกียจออกมา
ไม่ต้องการที่จะพูดอะไรกับคนแบบนี้อีก
“พอได้แล้ว!”
ท่านผู้เฒ่าสวีพูดอย่างเรียบเฉย: “เรื่องของแก ไว้ข้ากลับไปเมืองหลวงแล้วค่อยคิดบัญชีกับแกอย่างช้า ๆ”
“ครับ! ครับ! ครับ!”
รองผู้นำจวินที่อยู่ปลายสายก็เหมือนได้รับอภัยโทษ แล้วพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง: “ขอบคุณท่านผู้เฒ่าสวีที่ใจกว้าง! เมื่อท่านกลับมาถึงเมืองหลวงแล้ว ลูกชายคนนี้จะไปหาท่านด้วยตัวเอง เพื่อขอร้องให้ท่านให้อภัย!”
ในไม่ช้า โทรศัพท์ก็ถูกวางลง
ร่างของท่านผู้เฒ่าสวีที่ดูแก่แต่ก็ยังคงสง่างาม ในสายตาของทุกคน ก็ไม่ได้เป็นแค่คนแก่อีกต่อไปแล้ว
แต่เป็นภูเขาที่ไม่สามารถข้ามไปได้!
เขาหันกลับมา แล้วมองไปที่เกาจื่อเซิ่งที่ล้มลงไปเหมือนโคลน แล้วค่อย ๆ พูดออกมา:
“‘พ่อใหญ่’ ของแก ไม่สามารถช่วยแกได้แล้ว!”
“ยังมีที่พึ่งอื่นอีกไหม? รีบบอกออกมา!”
“วันนี้ข้าจะรออยู่ที่นี่ แล้วจะดูว่าแกสามารถเรียกอะไรที่น่ากลัวออกมาได้อีก!”
คำพูดนี้เหมือนการตัดสินครั้งสุดท้าย ทำลายขวัญของเกาจื่อเซิ่งจนสิ้นเชิง
ที่พึ่งงั้นหรือ?
พลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา เพียงแค่ได้ยินเสียงของท่านผู้เฒ่าสวี ก็กลัวจนขาอ่อนแล้ว!
“ปัง!”
เกาจื่อเซิ่งไม่สามารถพยุงตัวได้อีกต่อไปแล้ว ขาทั้งสองข้างก็อ่อนแรง แล้วคุกเข่าลงไปบนพื้นคอนกรีต หัวเข่าของเขาก็กระแทกกับพื้นจนมีเสียงดัง
“ท่านผู้เฒ่าครับ! ข้าผิดไปแล้ว!”
เกาจื่อเซิ่งน้ำตาไหลอาบหน้า แล้วคลานไปบนพื้นเหมือนหนอน แล้วโขกศีรษะไปหาท่านผู้เฒ่าสวีอย่างบ้าคลั่ง
“ปัง! ปัง! ปัง!”
หน้าผากของเขาก็มีเลือดออกอย่างรวดเร็ว แต่เขาก็ไม่รู้สึกเจ็บปวดเลย แค่ใช้ท่าทางที่ดิบที่สุดนี้เพื่อขอโอกาสที่จะมีชีวิตรอด
“ท่านผู้เฒ่าครับ! ขอท่านไว้ชีวิตข้า! เป็นเพราะข้าตาบอด! ข้าดูถูกคนอื่น! ข้าไม่ใช่คน! ข้าเป็นสัตว์เดรัจฉาน!”
หลังจากนั้น เกาจื่อเซิ่งก็นึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วหันกลับมาคลานไปหาเย่ว์เสี่ยวเฟย
“เย่ว์เสี่ยวเฟย! คุณชายเย่ว์! ปู่เย่ว์! บรรพบุรุษเย่ว์...ข้าขอโทษท่าน!”
“ข้าไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม? เขาเรียกเสี่ยวเฟยว่าบรรพบุรุษ?”
หลินเสี่ยวลู่ก็ตกตะลึง แล้วใบหน้าที่สวยงามของเธอก็เผยรอยยิ้มที่รู้สึกสะใจ
สมควรแล้ว!
เกาจื่อเซิ่งไม่สนใจอะไรแล้ว ตอนนี้เขาต้องการแค่ชีวิต
ศักดิ์ศรี?
มันคืออะไร? กินได้ไหม?
เขาโขกศีรษะขอโทษเย่ว์เสี่ยวเฟยหลายครั้ง แล้วใช้มือและเท้าคลานไปหาจิ้นต้าเพ่าและโอวหยางเจี้ยน
“ท่านลุงทั้งสอง! ข้าขอโทษท่าน! ท่านเป็นผู้ใหญ่แล้ว! ปล่อยข้าไปเถอะ!”
หลังจากนั้น เขาก็คลานไปหาหลินเสี่ยวลู่ แล้วมองใบหน้าที่สวยงามของเธอ แล้วร้องไห้:
“คุณป้า! นางฟ้า! ท่านสวยที่สุด! ใจดีที่สุด! ช่วยขอร้องแทนข้าหน่อยเถิด!”
หลินเสี่ยวลู่ถอยหลังไปอย่างรังเกียจ แล้วขมวดคิ้ว
สุดท้าย เกาจื่อเซิ่งก็คลานไปหาเฉินโม่ แล้วจับกางเกงของเฉินโม่ไว้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ต่ำต้อยอย่างที่สุด:
“พี่เฉินโม่! ไม่! ปู่เฉินโม่! เป็นความผิดของข้า! เป็นข้าที่เลวทราม! ข้าไม่ควรเอาชีวิตน้องสาวของท่านมาขู่ท่าน!”
“วางใจได้! ข้าจะรีบติดต่อผู้เชี่ยวชาญด้านหัวใจที่ดีที่สุดในโลกทันที!”
“ไม่ว่าต้องใช้เงินเท่าไหร่ ข้าจะทำให้น้องสาวของท่านหายป่วย! ขอร้องท่าน! ช่วยพูดแทนข้าหน่อยเถิด!”
เมื่อเห็นเกาจื่อเซิ่งที่ทำตัวน่าเกลียดน่ากลัวแบบนี้ สายตาของเฉินโม่ก็ดูซับซ้อนมาก
เขาจำได้ว่าเมื่อก่อนคนคนนี้ทำตัวหยิ่งยโสขนาดไหน แล้วสั่งการเขาอย่างไร แล้วยังเอาชีวิตน้องสาวของเขามาเล่นตลกอีกด้วย
แต่ตอนนี้ เขาเหมือนสุนัขที่กำลังขออาหาร คุกเข่าอยู่ตรงหน้าเขา
คนชั่วจะได้รับผลกรรม การกลับชาติมาเกิดของสวรรค์
ไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมอง แล้วใครจะปล่อยให้ใครไป!
ในตอนนั้นเอง เย่ว์เสี่ยวเฟยที่เงียบไปนาน ก็พูดขึ้น: “ปู่สวีครับ! ท่านช่วยเตรียมห้องให้ผมหน่อยได้ไหม?”
“ผมต้องการ ‘คุย’ กับเกาจื่อเซิ่ง...เป็นการส่วนตัว”
ทุกคนรู้ว่านี่ไม่ใช่แค่การคุยกันธรรมดาแน่นอน
เสียงร้องไห้ของเกาจื่อเซิ่งก็หยุดลงทันที เขารีบเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกลัวอย่างที่สุด
คุยกันเป็นการส่วนตัวงั้นหรือ?
เขาคิดด้วยเท้า เขาก็รู้ว่าถ้าเขาตกไปอยู่ในมือของเย่ว์เสี่ยวเฟยแล้ว จะเกิดอะไรขึ้น!
“ไม่! ไม่นะ!”
เกาจื่อเซิ่งกรีดร้องด้วยความกลัว แล้วคลานหนีไปอย่างบ้าคลั่ง
ท่านผู้เฒ่าสวีมองเย่ว์เสี่ยวเฟยอย่างลึกซึ้ง
เขาเห็นไฟที่ถูกระงับมานานในดวงตาของชายหนุ่มคนนี้
นั่นคือความแค้น ความโกรธ!
และความแน่วแน่ของลูกผู้ชายที่ถูกทำลายศักดิ์ศรี และต้องแก้แค้นด้วยตัวเอง!
ท่านผู้เฒ่าสวีไม่ถามอะไรมาก แล้วตบไหล่ของเย่ว์เสี่ยวเฟยอย่างหนักแน่น
“ดี! ไอ้หนุ่ม! มีความกล้าหาญเป็นเรื่องที่ดี”
นี่คือความเชื่อมั่นที่ฝังอยู่ในกระดูกของทหารในรุ่นนั้น!
“ผู้บัญชาการเรือโอวหยาง”
ท่านผู้เฒ่าสวีมองไปที่โอวหยางเจี้ยน
“ครับ!”
โอวหยางเจี้ยนยืนตรงทำความเคารพทันที เสียงของเขาดัง
“หาที่ที่เงียบ ๆ ให้พวกเขาสองคน”
“ครับ! รับประกันว่าภารกิจจะสำเร็จ!”
โอวหยางเจี้ยนหันหลังกลับอย่างไม่ลังเล แล้วสั่งทหารที่อยู่ข้างหลัง
“หาห้องเก็บของที่ไม่มีกล้องวงจรปิด แล้วพาคนไปที่นั่น!”
“ครับ!”
ในตอนนี้ สายตาของเย่ว์เสี่ยวเฟยที่มองเกาจื่อเซิ่งก็เต็มไปด้วย...ความตั้งใจที่จะฆ่า!
ความแค้นบางอย่าง จะต้องชำระด้วยตัวเอง!
หนี้บางอย่าง จะต้องใช้ด้วยเลือด!
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น