ตอนที่ 236
บทที่ 236: ทำตามคำสั่ง! จัดการก่อนค่อยรายงาน!
minibunny · 5,238 ตัวอักษร
คำสั่งของโหวเลี่ยงปิงดังสนั่นอย่างเด็ดขาดไปทั่วห้องทำงานที่กว้างขวาง
“ซวบ! ซวบ! ซวบ!”
หน่วยรบพิเศษหน่วยงานที่เจ็ดหลายสิบคนก็เคลื่อนไหวพร้อมกันอย่างเป็นระเบียบ โดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย นิ้วชี้ของพวกเขาก็แตะที่ไกปืนทันที
ปลายกระบอกปืนสีดำเผยออร่าแห่งความตายที่เย็นเฉียบ แล้วล็อคเป้าหมายไปที่เย่ว์เสี่ยวเฟยจากทุกทิศทุกทาง
อากาศในตอนนี้เหมือนถูกแช่แข็งไปหมด
“ปู่คะ! ตอนนี้จะทำอย่างไรดี?”
หลินเสี่ยวลู่ใบหน้าซีดเผือดด้วยความกลัว แล้วจับแขนของหลินเถี่ยจวินที่อยู่ข้าง ๆ เธอโดยไม่รู้ตัว
“ไม่ดีแล้ว!”
สีหน้าของโอวหยางเจี้ยนก็เคร่งขรึมลงทันที ดวงตาของเขาก็เฉียบคมมาก
เย่ว์เสี่ยวเฟยยืนอยู่ตรงกลางของปลายปืนทั้งหมด หน้าอกของเขาก็กระเพื่อมอย่างรุนแรง กำปั้นทั้งสองข้างก็กำแน่น
ความลับที่พ่อของเขาถูกใส่ร้ายกำลังจะถูกเปิดเผย...
ไม่คาดคิดว่าไอ้พวกสารเลวเหล่านี้จะเข้ามาขวางทาง!
อย่างไรก็ตาม ยังไม่ทันที่เย่ว์เสี่ยวเฟยจะได้พูด
“แกพูดบ้าอะไรออกมา!!!”
เสียงคำรามที่ดังสนั่นก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ดังกว่าคำสั่งของโหวเลี่ยงปิงเสียอีก!
คือจิ้นต้าเพ่า!
ชายผู้มีอารมณ์ร้อนคนนี้ เมื่อได้ยินคำว่า “ลงมือ” ของโหวเลี่ยงปิง ร่างกายของเขาก็เหมือนถังระเบิดที่ถูกจุดชนวน แล้วระเบิดออกมาทันที!
“ปัง!”
จิ้นต้าเพ่าตบโต๊ะอย่างแรง จนโต๊ะทำงานไม้หนาส่งเสียงดังสนั่น
หลังจากนั้น ภายใต้สายตาที่ตกตะลึงของทุกคน เขาก็ยืดหลังตรง แล้วมือขวาก็รวดเร็วเหมือนสายฟ้า ชักปืนประจำกายที่เอวออกมาทันที!
“แกร็ก!”
เสียงบรรจุกระสุนที่ดังชัดเจนดังขึ้นในห้องทำงานที่เงียบสงบนี้ อย่างน่าขนลุก!
“บัดซบ!”
จิ้นต้าเพ่าดวงตาแดงก่ำ เส้นเลือดที่คอก็ปูดโปน เหมือนสิงโตที่กำลังโกรธ
เขาไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย แล้วเล็งปลายกระบอกปืนสีดำไปที่หน้าผากของโหวเลี่ยงปิงอย่างมั่นคง!
อากาศในห้องทำงานทั้งหมดก็แข็งตัวไปทันที!
ทุกคนถูกการกระทำที่กล้าหาญจนไม่กลัวตายของจิ้นต้าเพ่า ทำให้หัวใจหยุดเต้น!
การใช้ปืนเล็งไปที่รองผู้อำนวยการหน่วยงานที่เจ็ด?
นี่เป็นการกระทำที่บ้าคลั่งขนาดไหน!
...
“ไอ้แซ่โหว! แกไอ้สุนัข! ทำไมถึงเป็นแกอีกแล้ว? เหมือนผีที่ตามหลอกหลอนไม่หยุด!”
เสียงของจิ้นต้าเพ่าเต็มไปด้วยความรังเกียจและความตั้งใจที่จะฆ่าอย่างเปิดเผย
แน่นอนว่าเขารู้จักโหวเลี่ยงปิง
ก่อนหน้านี้ ไอ้สารเลวคนนี้ก็ต้องการอาศัยอำนาจของรองผู้อำนวยการหน่วยงานที่เจ็ด เพื่อระดมหน่วย ‘เกล็ดมังกร’ มาจัดการกับเย่ว์เฟิง
ผลเป็นอย่างไร?
ทำตัวอวดดีไม่สำเร็จ! กลับถูกเล่นงาน!
สุดท้าย สมาชิกหน่วย ‘เกล็ดมังกร’ ทั้งสิบเอ็ดคน ยอมลาออกทั้งหมด เพื่อไม่ให้ทำตามคำสั่งของเขา จนเขาถูกบีบให้คุกเข่าขอโทษต่อหน้าทุกคน ถึงจะเชิญพวกเขากลับไปได้
เรื่องนี้แพร่กระจายไปทั่ววงการแล้ว กลายเป็นเรื่องตลกครั้งใหญ่!
เพิ่งจะผ่านมาไม่กี่วันเอง?
ไอ้สารเลวคนนี้ก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง มาที่เซี่ยงไฮ้ แล้วยังทำตัวหยิ่งยโส และบ้าคลั่งยิ่งกว่าครั้งที่แล้ว!
“อะไรนะ? บทเรียนครั้งที่แล้วยังไม่พอหรือ?”
จิ้นต้าเพ่าก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ปลายกระบอกปืนจ่ออยู่ที่หน้าผากของโหวเลี่ยงปิง น้ำลายแทบจะกระเด็นไปโดนหน้าของเขา
“แก! ตูดแกคันอีกแล้วหรือ?”
“เชื่อไหม! วันนี้ข้าจะยิงแกให้ตายตรงนี้เลย!!!”
...
ฉากที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ทำให้ทุกคนอึ้งไปหมด
หน่วยรบพิเศษหน่วยงานที่เจ็ดหลายสิบคนก็รู้สึกกลัวเล็กน้อย
ปืนของพวกเขากำลังเล็งไปที่เย่ว์เสี่ยวเฟย แต่หัวหน้าของพวกเขาเองกลับถูกปืนของคนอื่นจ่อหัวอยู่
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?
“บัดซบ!”
รอยยิ้มที่โหดเหี้ยมบนใบหน้าของโหวเลี่ยงปิงก็แข็งค้างไปทันที
เขาไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองนำหน่วยรบพิเศษมาหลายสิบคน...
แต่กลับถูกอีกฝ่ายทำตัวยิ่งใหญ่กว่า!
แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นรองผู้อำนวยการหน่วยงานที่เจ็ด เคยเจอเรื่องใหญ่มาบ้าง ถึงแม้ว่าในใจจะกลัว แต่ใบหน้าของเขาก็ยังคงเผยรอยยิ้มที่ดูถูก
“ข้าคิดว่าเป็นใคร! ที่แท้ก็เป็นท่านจิ้นจากเจียงเป่ย”
เขาเหลือบมองจิ้นต้าเพ่าด้วยสายตาที่ดูถูก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรังเกียจ
“เจ้าหน้าที่ระดับท้องถิ่นที่เล็กน้อย กล้าถือปืนเล็งมาที่ข้า? ใครให้ความกล้าแกมา?”
“หรือว่าแกคิดว่าปืนเก่า ๆ กระบอกเดียว! จะกล้ามาขัดขวางการทำงานของหน่วยงานที่เจ็ดของข้า?”
ในความคิดของโหวเลี่ยงปิง เขามาจากหน่วยงานที่เจ็ดของเมืองหลวง คือสวรรค์
ส่วนจิ้นต้าเพ่า เป็นแค่คนบ้านนอกในท้องถิ่น คือดิน
สวรรค์กับดิน จะเทียบกันได้อย่างไร?
“วันนี้ข้าไม่เพียงแต่กล้าถือปืนเล็งแก แต่ยังกล้ายิงแกไอ้สารเลวคนนี้ด้วย!”
ความโกรธของจิ้นต้าเพ่ารุนแรงกว่าเขา: “แกเป็นตัวอะไร? กล้ามาทำตัวยิ่งใหญ่ที่นี่?!”
“แก!”
สีหน้าของโหวเลี่ยงปิงก็เคร่งขรึมลงทันที
“ท่านรองผู้ว่า! ท่านทำตัวยิ่งใหญ่มาก!”
ในตอนนั้นเอง เสียงที่ดูสงบก็ดังขึ้น
“ตึง! ตึง! ตึง!”
โอวหยางเจี้ยนเดินฝ่าฝูงชนออกมา
เขามีรูปร่างสูงใหญ่ สวมชุดนายทหารยศนาวาเอก ดูมีเสน่ห์ไม่ธรรมดา
“ข้าคือผู้บัญชาการเรือเจียวหลง! โอวหยางเจี้ยน!”
“มองให้ชัด! ที่นี่คือท่าเรือทหารเซี่ยงไฮ้! เป็นเขตอำนาจของกองทัพเรือ! ไม่ใช่ที่ที่แกจะมาทำตัวยิ่งใหญ่!”
“แกเป็นตัวอะไร? ใครให้ความกล้าแกมา! กล้าพาลูกน้องมาทำตัวยิ่งใหญ่ที่นี่?!”
คำพูดของโอวหยางเจี้ยนหนักแน่น ทุกคำก็เต็มไปด้วยความดุดันและศักดิ์ศรีของทหาร
ในฐานะผู้บัญชาการเรือเจียวหลง ท่าเรือทหารแห่งนี้คือเขตอำนาจของเขา
ใครก็ตามที่กล้ามาสร้างความวุ่นวายที่นี่ คือการไม่ให้ความเคารพเขา และไม่ให้ความเคารพกองทัพเรือ!
“หืม? เขตอำนาจของกองทัพเรือ?”
โหวเลี่ยงปิงมองโอวหยางเจี้ยน ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย
ครั้งนี้เขาเตรียมตัวมาอย่างดี
คนในห้องนี้ เขาได้สืบภูมิหลังมาหมดแล้ว
โอวหยางเจี้ยนเป็นผู้บัญชาการเรือเจียวหลง ซึ่งมีตำแหน่งที่สำคัญจริง ๆ
แต่ก็แค่นั้นแหละ
“ฮ่าฮ่า”
โหวเลี่ยงปิงหัวเราะอย่างกะทันหัน เสียงหัวเราะของเขาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและการเยาะเย้ย
เขาค่อย ๆ ยกมือขึ้น ไม่ได้ผลักปืนของจิ้นต้าเพ่าออก แต่ค่อย ๆ หยิบบัตรประจำตัวสีดำออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านในของชุดสูทของเขา
“แปะ”
เขาเปิดบัตรประจำตัว
คำว่า “หน่วยงานข่าวกรองพิเศษที่เจ็ด” ที่ปั๊มทองอยู่บนนั้น ส่องประกายอย่างเห็นได้ชัดภายใต้แสงไฟ
“มองให้ชัด! ข้าคือรองผู้อำนวยการหน่วยงานที่เจ็ด—โหวเลี่ยงปิง!”
โหวเลี่ยงปิงเชิดคางขึ้น แล้วมองทุกคนด้วยสายตาที่ดูถูก พูดทีละคำ: “วันนี้ข้ามาที่นี่ เพื่อทำตามหน้าที่!”
“อย่าว่าแต่ท่าเรือทหารเล็ก ๆ ของแกเลย! ต่อให้เป็นกองบัญชาการใหญ่ของกองทัพเรือ! ขอแค่เกี่ยวข้องกับความมั่นคงของประเทศ! ข้าก็อยากเข้ามาก็เข้ามาได้! อยากจับใครก็จับได้!”
“ข้าทำตามคำสั่ง! จัดการก่อนค่อยรายงาน!!!”
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น