ตอนที่ 238
บทที่ 238: หรือว่าแกจะหาที่พึ่งที่เก่งกว่าเย่ว์เฟิงได้อีก?
minibunny · 4,996 ตัวอักษร
“ไอ้คนไร้ยางอาย!”
เสียงคำรามด้วยความโกรธก็ดังขึ้นราวกับฟ้าร้องกลางอากาศ ทำลายความเย่อหยิ่งของโหวเลี่ยงปิง
เย่ว์เสี่ยวเฟยโกรธจนตัวสั่น ดวงตาของเขาแทบจะพ่นไฟออกมา
เขาเคยเห็นคนไร้ยางอาย แต่ไม่เคยเห็นใครที่ไร้ยางอายเท่าโหวเลี่ยงปิง ที่สามารถพูดเรื่องดำให้เป็นเรื่องขาว และเปลี่ยนเรื่องดีให้เป็นเรื่องร้ายได้!
พี่ใหญ่ของเขากลับมาเพื่อช่วยเขา!
เพื่อมากำจัดพันธมิตรชิงหมิงที่เป็นมะเร็งที่ซ่อนอยู่ในเซี่ยงไฮ้!
เพื่อสืบหาความจริง แล้วแก้แค้นให้พ่อ!
แต่พอผ่านปากของโหวเลี่ยงปิง กลับกลายเป็นการรุกราน เป็นกิจกรรมที่ผิดกฎหมาย เป็นภัยต่อความมั่นคงของชาติ?
นี่มันเป็นเรื่องตลกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก!
“โหวเลี่ยงปิง! แกยังต้องการหน้าอีกหรือ?!”
เย่ว์เสี่ยวเฟยชี้ไปที่จมูกของเขา แล้วด่าออกมา: “ไอ้ลูกหมาคนไหนกัน ที่กลัวพี่ใหญ่ของข้าจนเหมือนสุนัข แล้วฉี่ราดกางเกง?”
“ใครกัน ที่เพื่อจะขอให้ทหารหน่วย ‘เกล็ดมังกร’ ทั้งสิบเอ็ดคนกลับมา ยอมคุกเข่าแล้วโขกศีรษะต่อหน้าทุกคน ร้องไห้จนน้ำมูกน้ำตาไหล?”
“อะไรนะ? เพิ่งจะผ่านมาไม่กี่วันเอง แกก็ลืมท่าทางที่ดูน่าสมเพชตอนคุกเข่าแล้วหรือ? ลืมคำเตือนของพี่ใหญ่ของข้าแล้วหรือ?”
“แกไม่กลัวพี่ใหญ่ของข้ากลับมา แล้วฉีกปากเน่า ๆ ของแกทิ้ง แล้วถลกหนังของแกออกหรือ?”
“จะได้ไม่ต้องมาวิ่งวุ่นเหมือนสุนัขบ้า แล้วกัดคนไปทั่ว!”
คำพูดแต่ละคำก็เจาะลึกเข้าไปในใจ!
ทุกประโยคก็เหมือนมีด!
คำพูดเหล่านี้เหมือนการถอดเสื้อผ้าต่อหน้าทุกคน เผยรอยแผลเป็นที่น่าอับอายที่สุดของโหวเลี่ยงปิงออกมาอย่างชัดเจน!
การตบหน้าที่ไร้เสียง เจ็บปวดที่สุด!
นั่นคือความอัปยศที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของโหวเลี่ยงปิง!
ในฐานะรองผู้อำนวยการหน่วยงานที่เจ็ด ลูกเขยของตระกูลจง! เขามีหน้ามีตาขนาดไหน?
แต่กลับถูกบีบให้คุกเข่าขอร้อง จนเสียหน้าไปหมด!
“แก...แกหาที่ตาย!”
ใบหน้าของโหวเลี่ยงปิงก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวเข้มทันที แล้วก็บิดเบี้ยวด้วยความโกรธ!
เขากัดฟันแน่น ดวงตาของเขาก็เผยความตั้งใจที่จะฆ่าออกมาอย่างชัดเจน
จิ้นต้าเพ่าและโอวหยางเจี้ยนก็ตกตะลึงเมื่อได้ยินคำพูดของเย่ว์เสี่ยวเฟย
ถึงแม้ว่าพวกเขาจะรู้ว่าโหวเลี่ยงปิงเคยถูกเล่นงาน แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่ามีความลับที่น่าตกใจอย่างการคุกเข่าโขกศีรษะด้วย
“ซวบ! ซวบ! ซวบ!”
ในทันที ทุกคนก็มองโหวเลี่ยงปิงด้วยสายตาที่ดูแปลก ๆ และดูถูก
ผู้ชายตัวใหญ่! แล้วยังเป็นรองผู้อำนวยการหน่วยงานที่เจ็ด! ถึงกับคุกเข่าให้คนอื่น?
กระดูกอ่อนเกินไปแล้ว!
“ได้ยินมาว่าตอนที่เขาอยู่ต่อหน้าคุณหนูใหญ่ของตระกูลจง เขาก็ต้องคุกเข่าซักผ้า แล้วไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะยืนฉี่ด้วย!”
ทหารหน่วยรบพิเศษหน่วยงานที่เจ็ดรอบ ๆ ก็เริ่มซุบซิบกัน
“ไอ้เด็กสารเลว! แกคิดว่าการที่แกพูดชื่อเย่ว์เฟิงออกมาแล้วจะทำให้ข้ากลัวหรือ?”
ใบหน้าของโหวเลี่ยงปิงบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ เขาจ้องมองเย่ว์เสี่ยวเฟย แล้วเผยรอยยิ้มที่ดูชั่วร้าย
“ฮ่าฮ่าฮ่า! ช่างน่าหัวเราะ!”
“แกยังหวังให้พี่ชายที่ตายไปแล้วของแกมาช่วยแกอีกหรือ?”
เสียงหัวเราะของโหวเลี่ยงปิงเต็มไปด้วยความสะใจที่ชั่วร้าย เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้เย่ว์เสี่ยวเฟย แล้วพูดทีละคำด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน:
“ไอ้ลูกสารเลว! แกคิดว่าทำไมข้าถึงกล้าแตะต้องแก? ทำไมวันนี้ถึงกล้ายืนอยู่ที่นี่?”
“ข้าได้รับข่าวที่แน่นอนแล้วว่าพี่ชายที่หยิ่งยโสของแก เย่ว์เฟิง ได้ไปที่พระราชวังเทียนติงที่เขาฉางไป๋แล้ว!”
“ที่นั่น เข้าไปแล้วไม่มีวันกลับออกมา! ตอนนี้เขาคงจะเป็นศพที่เย็นชืดไปแล้ว!”
“แกยังหวังให้คนตายมาเป็นที่พึ่งให้แกอีกหรือ?!”
...
เมื่อได้ยินดังนั้น หัวใจของเย่ว์เสี่ยวเฟยก็สั่นอย่างรุนแรง
แน่นอนว่าเขารู้ว่าพี่ใหญ่เย่ว์เฟิงไปที่พระราชวังเทียนติงที่เขาฉางไป๋ เพื่อตามหาเบาะแสของแม่เขา เย่ชิงเหมย
แต่เรื่องนี้เป็นความลับสุดยอด มีคนไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้!
โหวเลี่ยงปิงคนนี้รู้ได้อย่างไร?
ไม่ถูกต้อง! ต้องมีอะไรผิดปกติ!
“เป็นอย่างไร? กลัวแล้วใช่ไหม?”
ออร่าของโหวเลี่ยงปิงดูเย่อหยิ่ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งที่ไม่สามารถควบคุมได้
“เย่ว์เสี่ยวเฟย! ที่พึ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของแกได้ล้มลงแล้ว! แกมีสิทธิ์อะไรมาตะโกนใส่หน้าข้า?”
“ปู่ของแก เป็นอัลไซเมอร์ เป็นคนพิการ!”
“พ่อของแก ถูกตัดสินโทษร้ายแรง เป็นนักโทษ!”
“พี่ใหญ่ของแก ตายอยู่ในสถานที่อันตราย! ไม่มีแม้แต่กระดูก!”
“ตระกูลเย่ว์ของแก! กำลังจะสูญสิ้นแล้ว!!!”
โหวเลี่ยงปิงยื่นนิ้วออกไป แล้วจิ้มเข้าที่หน้าอกของเย่ว์เสี่ยวเฟยอย่างแรง
“วันนี้! ใครก็ช่วยแกไม่ได้!”
“แกคิดว่า! ไอ้คนบ้าที่ถือปืนเล็งข้าคนนี้จะช่วยแกได้หรือ?”
เขาเหลือบมองจิ้นต้าเพ่าอย่างดูถูก
“หรือว่าไอ้ผู้บัญชาการเรือห่วย ๆ คนนี้จะช่วยแกได้?”
เขากวาดสายตาไปที่โอวหยางเจี้ยนอีกครั้ง
“หรือว่า...”
เขากวาดสายตาไปทั่วห้องทำงาน
สุดท้าย สายตาของเขาก็ตกลงบนชายชราที่นั่งอยู่บนโซฟามาตลอด ดื่มชาอย่างเงียบ ๆ แล้วไม่เคยพูดอะไรเลย
ชายชราที่สวมชุดผ้าธรรมดา ๆ ที่ดูเหมือนคนแก่ธรรมดา
โหวเลี่ยงปิงไม่สนใจท่านผู้เฒ่าสวีเลย
“ฮ่าฮ่า!”
เขาหดสายตากลับ แล้วจ้องมองไปที่เย่ว์เสี่ยวเฟยอีกครั้ง ใบหน้าของเขาเผยความโหดร้ายที่มั่นใจว่าจะชนะ
“โหวเลี่ยงปิง! แกไอ้คนต่ำช้า!”
เย่ว์เสี่ยวเฟยตะโกนด้วยความโกรธ: “แกตั้งใจว่าพี่ใหญ่ของข้าไม่อยู่ แล้วถึงได้กล้ากระโดดออกมาทำตัวยิ่งใหญ่! แกมันไอ้คนขี้ขลาดที่กล้าแทงข้างหลัง!”
“คนขี้ขลาดงั้นหรือ?”
โหวเลี่ยงปิงไม่โกรธเลย แต่กลับหัวเราะ
“ผู้ชนะคือผู้สร้างประวัติศาสตร์! ประวัติศาสตร์จะจดจำแต่ผู้ชนะเท่านั้น! วันนี้! ข้าคือผู้ชนะ!”
เขาแบมือออก ใบหน้าเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยและล้อเลียน ราวกับว่าเขาได้จัดการกับเย่ว์เสี่ยวเฟยเรียบร้อยแล้ว
ในความคิดของเขา พลังที่แข็งแกร่งที่สุดของตระกูลเย่ว์คือเย่ว์เฟิง
เย่ว์เฟิงล้มลงแล้ว เย่ว์เสี่ยวเฟยที่เหลืออยู่ก็เป็นแค่ลูกแกะที่รอถูกเชือด
วันนี้! เขาจะจัดการกับลูกแกะตัวนี้ และคนที่ปกป้องเขาทั้งหมด ต่อหน้าทุกคน!
เขาจะให้ทุกคนรู้ว่าการหาเรื่องโหวเลี่ยงปิงมีจุดจบอย่างไร!
“โหวเลี่ยงปิง! แกคิดว่าแกชนะแน่นอนแล้วหรือ?” เย่ว์เสี่ยวเฟยกัดฟันแล้วถามด้วยความโกรธ
“หึ!”
โหวเลี่ยงปิงหัวเราะเยาะ แล้วถามกลับ: “พี่ชายที่เก่งของแกไม่อยู่แล้ว! แกมีที่พึ่งอะไรอีก?”
“หรือว่าวันนี้! แกยังจะสามารถหาที่พึ่ง...ที่เก่งกว่าพี่ใหญ่ของแก เย่ว์เฟิง ได้อีก?!”
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น