ตอนที่ 277
บทที่ 277: นายพลก็มีแบ่งเกรดหรือ?
minibunny · 6,040 ตัวอักษร
สวีซื่อไห่?
ยอมพลีชีพเพื่อชาติ! เกียรติยศสะท้านสี่คาบสมุทร?
โหวเลี่ยงปิงรู้สึกว่าเขาเคยได้ยินชื่อนี้ที่ไหนมาก่อน ด้วยความรู้สึกคุ้นเคยอย่างอธิบายไม่ได้ แต่ในตอนนี้ เขาก็ไม่สามารถนึกออกได้เลย
ในขณะที่เขากำลังกระสับกระส่ายและค้นหาความทรงจำอย่างบ้าคลั่ง
ลูกน้องคนสนิทที่อยู่ข้าง ๆ ก็โน้มตัวเข้ามาใกล้หูของเขา แล้วรายงานอย่างระมัดระวัง: “ผู้อำนวยการครับ! สวีซื่อไห่...อธิการบดีมหาวิทยาลัยวิศวกรรมศาสตร์ทหารเรือ! บนบ่าแบกดาวนายพลสามดวง!”
อธิการบดีมหาวิทยาลัยวิศวกรรมศาสตร์ทหารเรือ?
เมื่อได้ยินตำแหน่งที่แน่นอนนี้ หัวใจของโหวเลี่ยงปิงที่เต้นอยู่ในคอเพราะความกลัว ก็ร่วงกลับลงไปในท้องอีกครั้ง!
ฟู่ว...
เขาสูดหายใจยาว หลังของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็น แต่ตอนนี้ก็ยืดหลังตรงอย่างแข็งขัน
ยังดี...
ที่แท้ก็เป็นแค่อธิการบดีมหาวิทยาลัย!
โหวเลี่ยงปิงหัวเราะ ใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความกลัวก็ผ่อนคลายลง กลายเป็นความดูถูกเหยียดหยามอย่างรุนแรง
เขาเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก แล้วมองท่านผู้เฒ่าสวีอีกครั้ง ความระแวงก่อนหน้านี้หายไปหมดสิ้น แทนที่ด้วยความเย้ยหยันที่มองเห็นไพ่ของอีกฝ่ายจนหมดแล้ว
“ฮ่าฮ่า! ท่านผู้เฒ่าครับ! ไม่คิดเลยนะ”
โหวเลี่ยงปิงกล่าวอย่างเย้ยหยัน: “อายุมากขนาดนี้แล้ว! กลับสามารถเลี้ยงลูกชายจนเป็นนายพลได้! ช่างน่าทึ่งจริง ๆ น่านับถือ”
“แต่ว่า...”
คำพูดของเขาก็เปลี่ยนไปทันที ใบหน้าของเขาก็เผยความดูถูกเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง!
“นายพลกับนายพล! ก็มีแบ่งเกรดกันอยู่!”
“นายพลบางคน! ควบคุมกองทัพ! ปกป้องพื้นที่! นั่นคือเสาหลักที่แท้จริงของประเทศ!”
“ส่วนบางคน...”
โหวเลี่ยงปิงจงใจลากเสียงยาว แล้วเหลือบมองสวีซื่อไห่ที่ยืนตัวตรงอย่างดูถูก
“ก็แค่ทำการวิจัย สอนหนังสือ! เป็นแค่นายพลตรีสายเทคนิคที่เลื่อนตำแหน่งตามความอาวุโสเท่านั้น! ฟังดูน่าเกรงขาม แต่จริง ๆ แล้วไม่มีอำนาจอะไรเลย!”
“พูดง่าย ๆ ก็คือ! เป็นแค่นักเทคนิคระดับสูง! ไม่มีทหารในมือ! ไม่มีเสบียงในกองทัพ! นอกจากตำแหน่งที่ฟังดูดีแล้ว! ยังมีอะไรอีก?”
คำพูดของเขานั้นเป็นครึ่งจริงครึ่งเท็จ แต่ก็กระตุ้นอารมณ์ได้อย่างมาก
เป็นข้าราชการระดับกรมเหมือนกัน! อธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมดากับนายกเทศมนตรีของเมืองระดับจังหวัด จะเปรียบเทียบกันได้หรือ?
อำนาจแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง!
ในความคิดของเขา สวีซื่อไห่ก็คืออธิการบดีมหาวิทยาลัยคนนั้น! “เสือกระดาษ” ที่ฟังดูน่ากลัว แต่จริง ๆ แล้วไม่สามารถสร้างคลื่นอะไรได้เลย!
เล่นกันมานาน! ไพ่สุดท้ายของไอ้คนแก่นี่! คือนายพลสายเทคนิคคนหนึ่งงั้นหรือ?
น่าหัวเราะจริงๆ!
เมื่อคิดได้เช่นนี้ โหวเลี่ยงปิงก็โล่งใจอย่างสมบูรณ์ แล้วรู้สึกว่าตัวเองกลับมาแล้ว!
เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างเย่อหยิ่ง ท้าทายสวีซื่อไห่โดยตรง
“ท่านอธิการบดีสวีใช่ไหม?”
“ข้ายอมรับว่ายศของท่านสูงกว่าข้า! แต่ที่นี่ในวันนี้! ท่านไม่ใช่คนที่จะพูดอะไรก็ได้!”
“อย่าว่าแต่สิ่งที่ท่านเผชิญหน้าอยู่คือคุณสมิธ ผู้แทนพิเศษของหน่วยพิเศษสหรัฐฯ เลย!”
“ถึงแม้ว่าวันนี้จะมีแค่ข้าโหวเลี่ยงปิง! ท่านก็ยังไม่คู่ควรที่จะมาต่อสู้กับข้า!”
โหวเลี่ยงปิงยื่นนิ้วออกมา เกือบจะจิ้มเข้าที่จมูกของสวีซื่อไห่ อวดดีอย่างที่สุด
“แก...”
สวีซื่อไห่โกรธจนเลือดขึ้นหน้า แล้วกำลังจะลงมือ
“ถ้าอย่างนั้น...รวมข้าเข้าไปด้วยล่ะ?”
ทันใดนั้น เสียงที่หนักแน่นและยิ่งใหญ่ราวกับมีพลังพันกิโลกรัม ก็ดังมาจากด้านหลังสวีซื่อไห่อย่างช้า ๆ
นั่นคือผู้ชายหน้าเหลี่ยมที่เงียบมาตลอด บนบ่าแบกดาวนายพลห้าดวง!
ฉินเชียนซาน!
ตึง!
เขาแค่ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ไม่ได้ปล่อยออร่าใด ๆ แต่บรรยากาศภายในสุสานทั้งหมด ก็เหมือนแข็งตัวไปในตอนนี้!
เจ้าหน้าที่พิเศษสหรัฐฯ ที่กำลังมีออร่าสังหาร แล้วเล็งปืนไปที่เย่ว์เสี่ยวเฟยและคนอื่น ๆ ก็รู้สึกสั่นสะท้านอย่างรุนแรงจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ!
แม้แต่สมิธที่เย่อหยิ่งอย่างที่สุด ก็เก็บความเยาะเย้ยบนใบหน้าลงในตอนนี้ เผยสีหน้าที่เคร่งขรึมเป็นครั้งแรก
ผู้ชายคนนี้! ไม่ธรรมดา!
เขาเป็นใครกันแน่?!
อย่างไรก็ตาม โหวเลี่ยงปิงที่ถูกความบ้าคลั่งเข้าครอบงำ ก็ไม่รับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงบรรยากาศที่แปลกประหลาดนี้เลย
ตอนนี้เขากำลังจมอยู่ในความรู้สึกที่เพิ่งกอบกู้ศักดิ์ศรีของตัวเองกลับคืนมา แล้วกลับมาควบคุมสถานการณ์ได้อีกครั้ง จึงไม่ได้ใส่ใจผู้ชายหน้าเหลี่ยมคนนี้เลยแม้แต่น้อย
ในความคิดของเขา คนกลุ่มนี้ก็เป็นพวกเดียวกัน ในเมื่อสวีซื่อไห่เป็นอธิการบดีมหาวิทยาลัย ผู้ชายคนนี้ก็คงจะคล้าย ๆ กัน เป็นแค่นายพลสายเทคนิคเท่านั้น
“ฮ่าฮ่า! มาอีกคนแล้วหรือ?”
โหวเลี่ยงปิงกอดแขน ใช้ท่าทางที่ดูไร้สาระ มองฉินเชียนซานตั้งแต่หัวจรดเท้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“ทำไม? ท่านเป็นอธิการบดีมหาวิทยาลัยไหนอีก? บอกชื่อมาให้ผู้อำนวยการอย่างข้าฟังหน่อย!”
คำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนเงียบสนิท
สวีซื่อไห่, สวีหมิงจู, แม้แต่สวีหว่านชิง หลานสาวของท่านผู้เฒ่าสวี ก็มองโหวเลี่ยงปิงด้วยสายตาที่เหมือนกำลังมองคนปัญญาอ่อน
ไอ้โง่!
ไอ้โง่อย่างแท้จริง!
จนถึงตอนนี้แล้ว! ยังมองไม่เห็นสถานการณ์อีกหรือ?
สวีซื่อไห่และสวีหมิงจู เป็นนายพลสองดาวแล้ว ผู้ชายที่มีออร่าที่แข็งแกร่งที่สุดคนนี้ จะเป็นแค่อธิการบดีมหาวิทยาลัยได้อย่างไร?
เมื่อเผชิญหน้ากับความไม่รู้และความเย่อหยิ่งของโหวเลี่ยงปิง ใบหน้าของฉินเชียนซานก็ไม่เปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย
เขาไม่ได้พูดถึงตำแหน่งของตัวเอง
ไม่ได้พูดถึงยศของตัวเอง
เพียงแต่มองโหวเลี่ยงปิงด้วยความเฉยเมย เหมือนกำลังมองมด แล้วกล่าวออกมาอย่างเด็ดขาดหกคำ
พูดทีละคำ! ทุกคำหนักแน่นราวกับทองคำ!
“ข้าคือฉินเชียนซานแห่งเมืองหลวง!!!”
...
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น