บทที่ 288: ความจริง! อยู่ในพิสัยการยิงเท่านั้น!

ไม่น่าสมเพชหรือ?

เมื่อคำพูดที่เต็มไปด้วยความอับอายอย่างที่สุดนี้ ผ่านช่องทางการสื่อสารสาธารณะ ไปยังเรือรบทุกในกองเรือที่เก้า

พลเอกวิลเลียมรู้สึกว่าคอหวานผะอืดผะอม แทบจะอาเจียนเป็นเลือดออกมาทันที!

ความอัปยศที่ยิ่งใหญ่ที่สุด!

นี่คือความอัปยศที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิตทหารของเขา!