บทที่ 298: วีรบุรุษน้ำตาไหล: ข้าปกป้องประเทศไว้ได้ แต่ปกป้องครอบครัวไม่ได้!

โครม!

คำถามนี้หลุดออกมา งานฉลองที่เพิ่งจะเต็มไปด้วยความตื่นเต้นกับ “ความรุ่งเรืองที่สมปรารถนา” ก็เหมือนถูกกดปุ่มปิดเสียงไปในทันที

เสียงคำรามราวคลื่นยักษ์ ก็หยุดลงอย่างกะทันหัน

อากาศเหมือนแข็งตัวเป็นแท่งตะกั่ว กดทับหัวใจของทุกคน จนแทบจะหายใจไม่ออก

บนแท่นสูง สวีอันปังที่เพิ่งจะเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและความตื่นเต้น สีหน้าของท่านก็ซีดเผือดลงในทันที