บทที่ 331: ร่างกายของคนธรรมดา ทัดเทียมเทพเจ้า!

เสียงคำรามนั้น เหมือนค้อนที่หนักอึ้ง! ทุบเข้าที่หัวใจของเย่ว์เสี่ยวเฟยอย่างรุนแรง

“ลุงหาน...”

ริมฝีปากของเย่ว์เสี่ยวเฟยสั่นเทา ดวงตาพร่ามัวไปด้วยน้ำตาที่ไหลทะลักออกมา

ลูกผู้ชายไม่หลั่งน้ำตา นอกจากยามที่เจ็บปวดถึงขีดสุด

เย่ว์เสี่ยวเฟยมองชายที่เต็มไปด้วยเลือดคนนั้น ที่ถึงแม้จะยืนไม่ได้แล้ว แต่ก็ยังใช้ร่างกายที่แตกสลาย สร้างแนวป้องกันสุดท้ายเพื่อตัวเอง