บทที่ 337: แอนนา: ให้ฉันได้ลิ้มรสชาติของบุตรแห่งเทพเจ้าหน่อยเถอะ!

เสียงคำรามกึกก้องทำลายล้างนั้นยังคงดำเนินต่อไป แอนนาและบาซาร์ก้าหมอบราบอยู่กับพื้น ร่างกายสั่นเทาราวกับใบไม้ร่วงในสายลม รอคอยการพิพากษาจากเทพเจ้า หนึ่งวินาที สิบวินาที หนึ่งนาที

นอกจากเสียงหัวใจเต้นที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนราวกับจะทำลายวิญญาณให้แตกสลายแล้ว ทั่วทั้ง 【กรงอีกา】 ก็เงียบสงัดราวกับป่าช้า บทลงทัณฑ์จากสวรรค์ที่คาดการณ์ไว้ว่าจะทำลายฟ้าดินนั้น กลับยังไม่มาถึงเสียที นี่มันไม่สมเหตุสมผล! ตามตำนานของ 【จักรพรรดิดำ】 หากเขาเสด็จมาจริง เพียงแค่ดีดนิ้วพวกเขาก็ควรจะกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว เหตุใดต้องประวิงเวลา?

แอนนาที่คุกเข่าอยู่บนพื้น บนใบหน้าที่อาบไปด้วยเลือด ดวงตาสีเขียวมรกตกลอกไปมาอย่างเงียบๆ ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ “ฝ่าบาทผู้ยิ่งใหญ่ ความน่าเกรงขามอันสูงสุดของท่านเปรียบดั่งดวงดาวที่ส่องสว่างไปทั่วโลก ส่วนข้าน้อยเป็นเพียงธุลีดินภายใต้แสงเจิดจรัสของท่านเท่านั้น” “ความเมตตาของท่านเปรียบดั่งลมฤดูใบไม้ผลิที่ชโลมทุกสรรพสิ่ง ขอท่านโปรดเห็นแก่ที่ข้าน้อยเป็นเพียงสุนัขรับใช้ที่ถูกบังตา โปรดประทานอภัยในบาปของข้าน้อยด้วยเถิด” เธอเริ่มลองหยั่งเชิงต่อด้วยน้ำเสียงที่ต่ำต้อยที่สุด “ข้าน้อยยินดีถวายความภักดี วิญญาณ และทุกสิ่งทุกอย่าง! เพียงขอให้ได้ปรนนิบัติอยู่ข้างกายท่าน แม้จะเป็นเพียงการเช็ดฝุ่นใต้ฝ่าเท้า ก็ถือเป็นเกียรติสูงสุดในชีวิตของข้าน้อยแล้ว!” “...”

ยังคงไม่มีคำตอบ สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงเสียง “ตึง! ตึง! ตึง!” ที่ราวกับกลองทวงชีวิตจากขุมนรกอเวจี หัวใจของแอนนาวูบลง ไม่ถูกต้อง! ต่อให้เป็นเทพเจ้า เมื่อเผชิญหน้ากับการยอมสยบของมดปลวกสองตัว ก็ควรจะมีปฏิกิริยาบ้าง ไม่ยอมรับ ก็ต้องกำจัดทิ้ง สถานะที่ไม่แยแสและไม่ไยดีแบบนี้มันแปลกเกินไป!

แอนนากัดฟัน เสี่ยงต่อการถูกสังหารในพริบตา เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพลวงตารอบด้านยังคงพังทลาย แต่ความเร็วดูเหมือนจะช้าลง นอกจากพวกเขาสองคน ศพของหานเซียวที่อยู่ไกลออกไป และเย่ว์เสี่ยวเฟยที่สลบไสลอยู่ในหลุมลึกแล้ว ก็ไม่มีสิ่งมีชีวิตที่สี่อยู่อีกเลย จักรพรรดิในตำนานผู้นั้น... ไม่ได้ปรากฏตัวออกมาเลย!