บทที่ 346: หนูตัวนี้แหละ ในที่สุดก็ได้เจอนายเสียที!

ตูม!

แผ่นหลังที่เด็ดเดี่ยวผืนนั้น คำขอโทษที่ไร้ซึ่งสุ้มเสียงประหนึ่งมวลน้ำมหาศาลนับล้านตัน เข้าถาโถมกลืนกินสติสัมปชัญญะของเย่ว์เสี่ยวเฟยจนหมดสิ้นในพริบตา!

"พ่อ!"

เย่ว์เสี่ยวเฟยพยายามจะวิ่งตามไป พยายามจะคว้าเงาร่างนั้นไว้ แต่กลับพบว่าตนเองถูกพันธนาการไว้กับที่ เขาทำได้เพียงมองดูเย่ว์ฉางหลงก้าวเดินไปสู่ก้นบึ้งที่กลืนกินทุกสรรพสิ่งทีละก้าว ความมืดมิด ความมืดมิดอันไร้กาลเวลา...

...