บทที่ 373 ปืนใหญ่แผลงฤทธิ์ถล่มมันให้สิ้นซาก วอนขอมหาปลาวาฬมาเขมือบฟูซัง!

รอยยิ้มซื่อๆ ของโฉวนิ่วที่ส่งผ่านเลนส์กล้องเปื้อนเลือด ได้กระจายไปทั่วโลก ภายในห้องไลฟ์สดทั่วโลก หลังจากตกอยู่ในความเงียบงันเพียงชั่วครู่ ก็เกิดการระเบิดทางอารมณ์อย่างรุนแรง!

สะใจ? นี่มันยิ่งกว่าสะใจเสียอีก! นี่คืออาญาจากสวรรค์! นี่คือเพลิงโทสะจากเทพเจ้า!

ในโลกออนไลน์ของประเทศมังกร ข้อความเด้งขึ้นมาไม่ใช่แค่ประหนึ่งภูเขาไฟระเบิด แต่เหมือนดวงดาวพุ่งชนกัน!

[เช็ดเข้! โคตรเจ๋ง! โคตรแม่วเจ๋งเลย!] [ศิลปะ! นี่แหละที่เขาเรียกว่าศิลปะ! ระเบิดคือศิลปะ! วันนี้ฉันขอเป็นสาวกประโยคนี้เลย!] [ผู้เชี่ยวชาญด้านวัตถุระเบิดอะไรกัน? นี่มันอัจฉริยะด้านการทำลายล้างชัดๆ! คลังแสงเคลื่อนที่ชัดๆ!] [พี่วัว! ฉันยอมถวายตัวให้พี่เลย! พี่เรียกสิ่งนี้ว่าเกาให้งั้นเหรอ? นี่มันป่นกระดูกโปรยเถ้าเลยชัดๆ!] [ผู้ใดบังอาจรุกล้ำประเทศมังกร ต่อให้ไกลแค่ไหนก็ต้องตามไปปลิดชีพ! ศิลปะคือการระเบิด! พี่วัวจงเจริญ!] [คนเดียวเทียบเท่ากองทัพ! นี่คือฝีมือของหน่วยเกล็ดผวนเหรอ? รักเลย!]

ในขณะที่โลกออนไลน์ของโทไกกลับตกอยู่ในความหม่นหมองประหนึ่งขี้เถ้า ชาวเน็ตที่เคยเห่าหอนอย่างบ้าคลั่งก่อนหน้านี้ ต่างพากันเงียบเสียงลงโดยพร้อมเพรียง คำถามเรียบๆ ของโฉวนิ่วที่ว่า "สะใจดีไหม" ประหนึ่งฝ่ามือที่ตบเข้าฉาดใหญ่บนใบหน้าของคนโทไกทุกคนจนเจ็บแสบไปถึงทรวง ความเงียบงัน คือสิ่งที่เกิดขึ้นในโทไกคืนนี้