บทที่ 387 ฉันอยากจะรู้นักว่าใครกล้าคุกเข่า!

รถลินคอล์นกันกระสุนคันยาวสีดำค่อยๆ จอดสนิท ธงวงกลมแดงที่ติดอยู่ข้างตัวรถดูขัดตาเป็นพิเศษภายใต้แสงจากไฟสปอร์ตไลท์

ประตูรถเลื่อนเปิดออก

เด็กสาวในชุดกิโมโนสีเรียบคนหนึ่ง เข็นรถเข็นไฮเทคราคาแพงระยับ ส่งตัวอิโต้ ทาเกโอะลงจากรถอย่างระมัดระวัง ชายชรานอนระทวยอยู่บนรถเข็น รูจมูกมีสายออกซิเจนเสียบอยู่ หลังมือที่ผอมแห้งมีเข็มให้น้ำเกลือคาไว้ ข้างกายยังมีหมอส่วนตัวในชุดกาวน์ขาวสองคนคอยติดตาม พร้อมจ้องมองจอมอนิเตอร์วัดสัญญาณชีพพกพาอย่างตึงเครียด

สภาพเช่นนี้ ใครเห็นก็คงต้องบอกว่าน่าเวทนา

"มาแล้ว! ท่านผู้อาวุโสอิโต้มาแล้ว!"