บทที่ 407 ธงศึกหูเปินที่ไม่มีวันดับสูญ!

ตูม!

เมื่อเย่ว์เสี่ยวเฟยเอ่ยจบ ทั่วทั้งลานกว้างพลันตกอยู่ในความเงียบงันดุจป่าช้า ทุกคนต่างถูก "คำพิพากษา" นี้สั่นสะเทือนจนสมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ

ประหารใจ! มารดามันเถอะ นี่ต่างหากคือโทษประหารทางจิตวิญญาณที่แท้จริง!

การปล่อยให้อาชญากรสงครามระดับเอ ผู้ยึดถือ "เกียรติยศแห่งจักรวรรดิ" เป็นความเชื่อมาตลอดชีวิต และยกย่องตนเองว่าเป็นร่างจำลองของ "จิตวิญญาณบูชิโด" ต้องมาถูกขังอยู่ในกรงประหนึ่งสุนัขตัวหนึ่ง ต้องคุกเข่าต่อหน้าป้ายวิญญาณของเพื่อนร่วมชาติชาวประเทศมังกรทั้งวันทั้งคืน ต้องคอยฟังเสียงแตรบุกจู่โจมที่เคยทำให้เขาขวัญหนีดีฝ่อในอดีตทุกวัน

ยิ่งไปกว่านั้น ยังต้องใช้มือของตนเองแกะสลักความผิดบาปลงบนก้อนหินทีละแผลทีละมีด เพื่อให้คนรุ่นหลังได้สาปแช่งไปชั่วนิรันดร์! นี่มัน... คือการแล่เนื้อเถือหนังทางจิตวิญญาณชัดๆ! เป็นการทรมานที่อำมหิตและเจ็บปวดกว่าการฆ่าให้ตายในทันทีถึงหมื่นเท่า!