บทที่ 422 อยากตายงั้นเหรอ? ข้ายยังไม่อนุญาต!

เพียงเห็นเย่ว์เสี่ยวเฟยยื่นนิ้วออกมาสองนิ้ว คือนิ้วชี้และนิ้วกลาง แล้วคีบออกไปเบื้องหน้าอย่างแผ่วเบา "เคร้ง!"

เสียงใสสะท้อนก้อง ดาบสังหารที่รวบรวมพละกำลังทั้งหมดของยามาโมโตะ ซึ่งมีอานุภาพเพียงพอจะฟันผ่านแผ่นเหล็กกล้า กลับถูกเขาใช้เพียงสองนิ้วคีบเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย

คมดาบหยุดนิ่งห่างจากหน้าอกของอิโต้ ทาเกโอะไปไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตร และไม่อาจรุกคืบเข้าไปได้แม้แต่เศษเสี้ยว เวลาในวินาทีนี้ประหนึ่งหยุดนิ่งลง ดวงตาของยามาโมโตะที่กลายเป็นสีแดงฉานจากการฉีดยากระตุ้น จ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มที่ปรากฏตัวขึ้นกะทันหันเบื้องหน้า ลูกตาแทบจะถลนออกมานอกเบ้า

เขาไม่ยากจะเชื่อในสิ่งที่สายตาตนเองมองเห็น ดาบที่เขาพยายามอย่างสุดชีวิต ถึงขั้นเผาผลาญพลังแห่งชีวิตเล่มนี้ กลับถูกอีกฝ่ายคีบไว้ได้ด้วยเพียงสองนิ้ว? นี่มันจะเป็นไปได้อย่างไร?! นี่มันยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?!

"แก..." ยามาโมโตะเพิ่งจะอ้าปากหมายจะเอ่ยบางอย่าง ทว่ากลับพบว่ามีพลังมหาศาลเกินกว่าจะจินตนาการ ประหนึ่งขุนเขาที่หนักอึ้ง พุ่งออกมาจากนิ้วเรียวบางสองนิ้วนั้น คีบดาบของเขาไว้แน่นประหนึ่งคีมเหล็ก เขาพยายามออกแรงทั้งหมดที่มีจนใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีตับหมู ทว่าดาบซามูไรเล่มนั้นกลับนิ่งสนิทประหนึ่งงอกออกมาจากมือของอีกฝ่าย