บทที่ 440 ความโอหังของยัยแม่มดเฒ่า!

เช้าวันต่อมา

เมืองหลวงของโทไก ทำเนียบนายกรัฐมนตรีหญิง ภายในห้องแต่งตัวอันกว้างขวาง แสงไฟสว่างจ้าจนแสบตา ยัยแม่มดเฒ่าวัยกว่าหกสิบปีที่ยังคงทุ่มเทบำรุงผิวพรรณอย่างสุดกำลัง กำลังนั่งตัวตรงอยู่หน้ากระจก ช่างแต่งหน้าระดับแนวหน้าหลายคนกำลังละเลงรองพื้นหนาเตอะลงบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นและกระฝ้า พยายามปกปิดร่องรอยอันน่าเกลียดที่กาลเวลาทิ้งเอาไว้

ในกระจกนั้น ใบหน้าของเธอค่อยๆ ดู "ประณีต" ขึ้นมาทีละนิด ทว่าแววตาเหี้ยมเกรียมและใจแคบที่ติดตัวมาแต่กำเนิดนั้น กลับไม่มีเครื่องสำอางชนิดใดสามารถปกปิดได้เลย เธอจ้องมองตัวเองในกระจก มุมปากยกยิ้มอย่างน่ารังเกียจ

วันนี้คือวันสำคัญยิ่งในเส้นทางการเมืองของเธอ เธอจะเดินทางไปสักการะ "วิญญาณโฉด" เหล่านั้น ซึ่งไม่เพียงแต่เป็นการแสดงความจงรักภักดีต่อขั้วอำนาจบางกลุ่มเท่านั้น ทว่ายังเป็นการท้าทายอย่างโจ่งแจ้งต่อประเทศมหาอำนาจที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของท้องทะเลอีกด้วย

"คุณซาโต้" เธอไม่ได้หันกลับไปมอง พลางเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงแหบพร่า