บทที่ 451 จีหนี่ไท่เหม่ย เทพจำแลงพิงบรรพต!

วิธีการเปิดตัวของ ซานจี นั้นแปลกประหลาดจนเกินไป จนทำให้คู่ต่อสู้ทั้งสองฝ่ายที่กำลังห้ำหั่นกันอย่างดุเดือดในสนามรบ ถึงกับขยับตัวช้าลงครึ่งจังหวะโดยไม่รู้ตัว

เห็นเพียงท่อนบนของเขาสวมเชิ้ตลายดอกสุดฉูดฉาด ทว่าท่อนล่างกลับเป็นกางเกงเอี๊ยมรัดรูป สวมรองเท้าหนังหัวแหลมขัดมันวับ

เขาเดินไปพลาง ฮัมเพลงท่วงทำนองที่ไม่มีใครเข้าใจไปพลาง มือทั้งสองข้างวาดผ่านอากาศ ทำท่าทางที่ชวนให้ตาลายหลากหลายรูปแบบ เดี๋ยวก็จัดทรงผมแสกกลาง เดี๋ยวก็ดึงสายเอี๊ยม เดี๋ยวก็ทำท่าเหมือนกำลังเลี้ยงลูกบาสเกตบอล

ท่าเต้นนั้น ดูเหมือนจะหลวมๆ ไร้ระเบียบแบบแผน ทว่าทุกย่างก้าวกลับเหยียบลงบนจุดของจังหวะที่พิลึกพิลั่นได้อย่างแม่นยำ เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ที่น่าลุ่มหลงประหนึ่งมีมนต์ขลัง

"พี่... พี่ไก่? พี่ทำอะไรของพี่น่ะครับ?" ในช่องทางสื่อสาร เสียงของ สือโหว ถึงกับตะกุกตะกัก