บทที่ 453 ศิลปะ คือการระเบิดที่มีกลิ่น!

"เขา... เขาคิดจะทำอะไรกันแน่?" ไป๋หู ไป๋ปิงจ้องมองการกระทำที่ดูไร้สาระต่อเนื่องของ ซานจี พลางขมวดคิ้วมุ่นเข้าหากันแน่น

เธอไม่อาจทำความเข้าใจได้เลยว่า ไก่กรี๊ดตัวหนึ่งที่ล้วงออกมาจากเป้ากางเกงและชโลมด้วยของเหลวปริศนา จะไปมีความเกี่ยวข้องอะไรกับการระเบิดรถยนต์กันกระสุนที่แข็งแกร่งประหนึ่งรถถังคันนี้ได้ "ไม่รู้เหมือนกัน แต่สังหรณ์ใจว่า... กำลังจะเกิดเรื่องที่น่าสยดสยองขึ้น" หลิงเสอ เองก็มีสีหน้าพิลึกพิลั่นไม่แพ้กัน

ภายในรถ ยัยแม่มดเฒ่ามองผ่านกระจกแบบมองเห็นทางเดียว และได้เห็นการกระทำของ ซานจี เช่นกัน เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะที่แสบแก้วหู เต็มไปด้วยความเหยียดหยามและดูแคลนออกมา "ฮ่าฮ่าฮ่า! ขำชะมัด! นี่คืออาวุธลับชิ้นสุดท้ายของพวกแกชาวประเทศมังกรเหรอ? ไก่ของเล่นตัวเดียวเนี่ยนะ?”

“พวกแกมาเล่นตลกกันเหรอ? หรือว่าหมดปัญญาจนต้องใช้วิธีปัญญาอ่อนแบบนี้มาอ้อนวอนขอความช่วยเหลือจากเทพเจ้า?”

“โง่เง่า! น่าสมเพช! ไอ้กลุ่มสวะที่ไร้สมอง!" เธอหัวเราะจนตัวงอ น้ำตาแทบจะไหลออกมา