บทที่ 465 มาอย่างสง่าผ่าเผย กลับอย่างสมเกียรติ!

โทไก ซากปรักหักพังของศาลเจ้าโฉด

เปลวเพลิงขนาดมหึมาค่อย ๆ มอดดับลง หลงเหลือเพียงควันดำและเศษซากกำแพงที่ไหม้เกรียมเป็นตอพะเนียง ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็นไหม้ที่แสบจมูก และกลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้น สมาชิกทีม นิกหลิน ยืนรุมล้อมอยู่ข้างกายเย่ว์เสี่ยวเฟย บนใบหน้าของทุกคนยังคงหลงเหลือร่องรอยของความตื่นเต้นและฮึกเหิมที่ยังไม่จางหายไป

"เสี่ยวเฟย ตอนนี้จะเอาไงต่อดี? พวกเราถูกศัตรูล้อมไว้หมดแล้วหรือเปล่า?" ซานจี เอ่ยถามในช่องทางสื่อสารพลางเฝ้าระวังรอบด้านอย่างระแวดระวัง แม้เมื่อครู่พวกเขาจะเพิ่งก่อเรื่องใหญ่จนสะใจไปแล้ว ทว่าเมื่อเริ่มกลับมามีสติ ก็ตระหนักได้ว่ายามนี้ตนเองได้กลายเป็นลูกไก่ในกำมือศัตรูไปเสียแล้ว

ที่ห่างออกไป เริ่มมีเสียงไซเรนของตำรวจและเสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์คำรามแว่วมา จินตนาการได้เลยว่า ตาข่ายฟ้าดินที่ประกอบด้วยกองกำลังป้องกันตนเองและตำรวจ กำลังตีโอบเข้าหาพวกเขาอย่างรวดเร็ว

"จะลนลานไปทำไม?" น้ำเสียงของเย่ว์เสี่ยวเฟยยังคงราบเรียบ เขาปรายตามองยัยแม่มดเฒ่าที่ยามนี้นอนสติฟั่นเฟือนอยู่บนพื้น ทำได้เพียงหัวเราะและร้องไห้สลับกันไปประหนึ่งคนบ้า แล้วหันไปมองซากปรักหักพังที่ยังมีควันพวยพุ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ