บทที่ 536 คนบ้า! กลุ่มคนบ้าที่มิรักตัวกลัวตาย!

อีกฟากหนึ่งของสนามรบ จิ้นต้าเพ่ากำลังถือปืนเล็กยาวอัตโนมัติ พลันสาดกระสุนเข้าใส่อสูรกายตนหนึ่งที่ร่างกายสามารถยืดหดได้ตามใจชอบประหนึ่งยางพาราอย่างบ้าคลั่ง!

ตึก ตึก ตึก! เปลวไฟพ่นออกจากปากกระบอกปืน ปลอกกระสุนกระเด็นว่อน! ทว่า ลูกกระสุนเหล่านั้นยามเมื่อกระทบเข้ากับร่างกายของมนุษย์ยาง กลับทำได้เพียงทำให้ร่างกายของมันบุบลงไปเป็นหลุมเล็กๆ ก่อนจะคืนรูปเดิมในพริบตา มิอาจสร้างความเสียหายที่แท้จริงให้แก่บุรุษผู้นั้นได้เลยแม้เพียงนิด!

"ไอ้หยา พับผ่าสิ!" จิ้นต้าเพ่าโกรธจนแผดเสียงตะโกนลั่น เขาโยนปืนเล็กยาวที่กระสุนหมดเกลี้ยงทิ้งไป พลันควักระเบิดมือสองลูกออกมาจากเอว!

"มา! มาชิมของใหญ่ของปู่จิ้นแกหน่อย!" จิ้นต้าเพ่าแผดเสียงคำรามพลันดึงสลักนิรภัยออก ตระเตรียมจะโยนเข้าใส่มนุษย์ยางตนนั้น! ทว่า ในวินาทีนั้นเอง!

"หึๆๆ!" มนุษย์ยางตนนั้นพลันแยกเขี้ยวเผยรอยยิ้มพิศวง ลำคอของมันพุ่งพรวดออกมาข้างหน้าอย่างรวดเร็ว! ประหนึ่งอสรพิษที่พุ่งออกจากรัง เพียงชั่วพริบตาก็ข้ามผ่านระยะทางกว่าสิบเมตร พลันอ้าปากกว้างหมายจะงับศีรษะของจิ้นต้าเพ่าอย่างโหดเหี้ยม!