บทที่ 590 คำขอโทษของพวกแก ไม่มีค่าแม้แต่เศษเงิน!

ไม่กี่นาทีต่อมา ที่หน้าประตูตึกโรงพยาบาล ทันทีที่เย่ว์เสี่ยวเฟยเดินพ้นประตูออกมา รถเฟอร์รารีสีแดงคันนั้นก็แล่นเข้ามาจอดตรงหน้าเขาอย่างเงียบเชียบประหนึ่งภูตผี กระจกรถเลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าที่สวยงามและเต็มไปด้วยเสน่ห์ของหลิวรูเหยียน "คุณเย่ว์ เชิญขึ้นรถค่ะ" เธอโปรยยิ้มและส่งสายตาหวานเชื่อมให้เย่ว์เสี่ยวเฟย

เย่ว์เสี่ยวเฟยเปิดประตูรถด้วยสีหน้าเรียบเฉยแล้วก้าวเข้าไปนั่งในที่นั่งผู้โดยสาร กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลอยู่เต็มรถโอบล้อมตัวเขาไว้ในทันที หลิวรูเหยียนดูเหมือนจะพอใจกับความ "รู้ความ" ของเย่ว์เสี่ยวเฟย ขณะที่เธอขับรถ เธอก็แกล้งขยับตัวเข้ามาใกล้เขาโดยไม่ตั้งใจ หน้าอกอวบอิ่มนั้นแทบจะเบียดเข้ากับแขนของเขา "คุณเย่ว์ ตัวจริงดูอ่อนวัยและดูดีกว่าที่ฉันจินตนาการไว้มากเลยนะคะ" เสียงของเธอทั้งนุ่มทั้งหวานแฝงไปด้วยความออดอ้อน

เย่ว์เสี่ยวเฟยไม่แม้แต่จะหันไปมอง เขากลับขยับตัวออกห่างเพื่อเว้นระยะห่าง แล้วเอ่ยคำพูดสั้นๆ สองคำด้วยน้ำเสียงเย็นชา: "ขับรถ" แววตาของหลิวรูเหยียนฉายความประหลาดใจชั่ววูบ ก่อนที่รอยยิ้มที่มุมปากจะดูมีเลศนัยยิ่งขึ้น น่าสนใจ เป็นกระดูกแข็งที่จัดการยากจริงๆ แต่ยิ่งเป็นผู้ชายแบบนี้ ยิ่งน่ารู้สึกภูมิใจเวลาได้สยบมัน เธอไม่พูดอะไรอีก แล้วเหยียบคันเร่ง "ครืน!" เฟอร์รารีสีแดงคำรามและพุ่งทะยานออกไปดุจลูกธนูที่หลุดจากคันศร

รถแล่นทะลุผ่านการจราจรในตัวเมืองจินหลิงไปอย่างคล่องแคล่ว หลิวรูเหยียนมีฝีมือการขับรถที่ยอดเยี่ยม แต่ความคิดของเธอเห็นได้ชัดว่าไม่ได้อยู่ที่การขับรถ ตลอดทาง เรียวขาที่สวมถุงน่องสีดำของเธอมักจะจงใจหรือไม่จงใจก็ไม่ทราบ คอยเบียดเสียดกับหน้าแข้งของเย่ว์เสี่ยวเฟยขณะเปลี่ยนเกียร์หรือเหยียบเบรก คำพูดของเธอก็เต็มไปด้วยการเชื้อเชิญและยั่วยวน "คุณเย่ว์ ผู้ชายที่เพียบพร้อมแบบคุณ คงมีสาวๆ ตามจีบเยอะเลยใช่ไหมคะ?”

“คุณชอบผู้หญิงสไตล์ไหนคะ? แบบใสซื่อบริสุทธิ์ หรือว่า... แบบผู้ใหญ่หน่อยดีคะ?”