บทที่ 618 ลองท้าทายฉันดูอีกทีสิ!

น้ำเสียงของเย่ว์เสี่ยวเฟยเย็นเยียบจนถึงกระดูก ในดวงตาที่ลุ่มลึกคู่นั้นไม่มีความหวั่นไหวใดๆ ราวกับว่าคำว่า "แปดตระกูลใหญ่ผู้กุมอำนาจ" ในหูของเขา ก็ไม่ต่างอะไรกับสุนัขหรือแมวข้างถนนทั่วๆ ไปเลยแม้แต่น้อย

ซุนเซี่ยวชวนที่ถูกบีบคางอยู่จ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้นแล้วรู้สึกใจหายวาบอย่างประหลาด ไม่ปกติ! ปฏิกิริยาของไอ้เด็กนี่ ไม่ปกติเอามากๆ! คนธรรมดาทั่วไปเมื่อได้ยินชื่อแปดตระกูลใหญ่ ไม่ควรจะต้องขวัญหนีดีฝ่อแล้วรีบคุกเข่าขอชีวิตหรอกหรือ? ทำไมเขาถึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย? หรือว่าเขาจะไม่รู้ว่าคำสี่คำนี้มีความหมายว่าอย่างไรกันแน่? เป็นไปไม่ได้! แม้แต่คนระดับจอมโฉดอย่างสวี่เหวินเฉียงยังถูกทำให้กลัวจนเสียอาการขนาดนั้น เขาย่อมไม่มีทางไม่รู้!

คำอธิบายเดียวที่มีอยู่คือ—— เขากำลังแสร้งทำ! เขากำลังฝืนทน! ใช่! ต้องเป็นแบบนี้แน่! ในใจเขาคงกำลังหวาดกลัวจนแทบบ้า แต่เพื่อรักษาศักดิ์ศรีอันน่าขันเอาไว้ เลยแสร้งทำตัวสงบนิ่งเช่นนี้! เมื่อคิดได้ดังนั้น ความกล้าของซุนเซี่ยวชวนก็เพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน เขามั่นใจว่าเย่ว์เสี่ยวเฟยไม่กล้าทำอะไรเขาจริงๆ! เพราะการฆ่าเขา เท่ากับเป็นการประกาศศึกกับ "ท่านผู้นั้น" ผู้มาจากแปดตระกูลใหญ่โดยตรง! ผลกระทบนี้ อย่าว่าแต่เย่ว์เสี่ยวเฟยเลย ต่อให้เป็นเทพสงครามเซียวเทียนเซ่อ หรือเทพสงครามขุนเขาจ้าวเหมิงเซิ่ง ก็ไม่มีวันรับผิดชอบไหว!

"หึหึ..." ซุนเซี่ยวชวนเค่นเสียงหัวเราะเยาะเย้ยออกมาจากลำคออย่างผู้เหนือกว่า ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงอู้อี้กึ่งท้าทายว่า: "อยากรู้งั้นหรือ? ฉันไม่บอกแกหรอก!”

“ถ้าแน่จริง ก็ฆ่าฉันสิ!”