บทที่ 621 ลูกเสือย่อมไม่กำเนิดลูกสุนัข ไอ้ตัวแสบหัวดื้อ!

ความเย็นเยียบยะเยือกแผ่ซ่านจากฝ่าเท้าของเย่ว์เสี่ยวเฟยขึ้นไปถึงขั้วหัวใจ! หากเรื่องทั้งหมดเป็นจริง ศัตรูที่เขาต้องเผชิญหน้าไม่ใช่แค่คนคนเดียว แต่มันคือโครงข่ายมืดมิดที่กว้างใหญ่ไร้ขอบเขต ซึ่งปกคลุมตระกูลเย่ว์ของเขาไว้อยู่!

ปลายสาย จ้าวเหมิงเซิ่งรอคอยอยู่อย่างเงียบๆ เขารู้ดีว่าข้อมูลเหล่านี้มีผลกระทบมหาศาลเพียงใดต่อชายหนุ่มที่อายุยังไม่ถึงยี่สิบปี เขาต้องการเวลาในการย่อยข้อมูล และต้องการเวลาในการคิดทบทวน เขาถึงกับเผื่อใจไว้แล้วว่า เย่ว์เสี่ยวเฟยอาจจะเลือกถอยออกไปชั่วคราว เพราะเมื่อต้องเผชิญกับศัตรูระดับนี้ การถอยไม่ใช่เรื่องน่าอับอาย การรักษาพลังไว้เพื่อรอจังหวะใหม่ คือทางเลือกที่ฉลาดที่สุด

ทว่า สิ่งที่เย่ว์เสี่ยวเฟยพูดออกมาหลังจากนั้น กลับทำให้เขาต้องตกตะลึง!

"คุณอาเจ้าครับ" น้ำเสียงของเย่ว์เสี่ยวเฟยสงบนิ่ง สงบนิ่งเสียจนไม่เหมือนเสียงของชายหนุ่มที่เพิ่งได้รับรู้ความลับสะเทือนฟ้าสะเทือนดินเช่นนี้ "ผมรู้ครับ ว่าที่คุณอาพูดมาทั้งหมดนั้นถูกแล้ว”

“แต่เมื่อห้าปีก่อน พ่อของผมถูกใส่ร้ายด้วยข้อหา 'ทรยศชาติ' จนต้องถูกจองจำในคุกมืดที่ไม่มีวันเห็นเดือนเห็นตะวัน”