บทที่ 628 สนามบินปิดตาย เพราะฉัน!

"หึหึ!" ซูหว่านหนิงที่อยู่ข้างๆ มองเห็นของในกล่องเช่นกัน เธอจึงแค่นเสียงหัวเราะออกมาโดยไม่คิดจะปิดบัง "แม่คะ แม่ดูสิ หนูก็บอกแล้ว" เธอกอดอกพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน "ยุคไหนสมัยไหนแล้ว ยังจะส่งของแบบนี้อีก? ไอ้รากไม้พังๆ นี่คงขุดมาจากข้างทางแถวบ้านมันสินะ?”

“แล้วไอ้รังนกนี่อีก ไม่รู้ไปแอบแกะมาจากใต้ชายคาบ้านไหนหรือเปล่า? ตลกสิ้นดี"

ซูกั๋วหัวแม้จะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่สีหน้าที่มืดครึ้มของเขาก็แสดงท่าทีชัดเจนแล้ว เขาหัวเราะเยาะในใจ: พวกบ้านนอกเข้ากรุงจริงๆ ของขยะพวกนี้ แค่ค่าอาหารมื้อเดียวของฉันยังไม่ได้เลย บอกว่าเป็นเด็กสอบได้คะแนนที่หนึ่งงั้นหรือ? ฉันว่าคงอ่านหนังสือจนเสียสติไปแล้วล่ะสิ! ถึงได้ไม่รู้ประสีประสาเรื่องมารยาทสังคมเอาเสียเลย!

สีหน้าของเจียงหลานเริ่มดูอึดอัดขึ้นมา สิ่งที่เธอรู้สึกสงสารคือตัวของเย่ว์เสี่ยวเฟย เด็กคนนี้ไม่มีพ่อไม่มีแม่ ต้องใช้ชีวิตอยู่คนเดียว เขาจะมีเงินทองมาจากไหน? ที่เขาหาของพวกนี้มาได้ คงเป็นความพยายามทั้งหมดที่เขาจะทำได้แล้ว

"หว่านหนิง พูดจาให้มันน้อยๆ หน่อย!" เจียงหลานถลึงตาใส่ลูกสาว แล้วรีบคว้ากล่องของขวัญจากมือสามีมาถือไว้แน่น พร้อมส่งยิ้มขอโทษให้เย่ว์เสี่ยวเฟย "เสี่ยวเฟย เธอมีน้ำใจมากเลยนะจ๊ะ ของขวัญชิ้นนี้คุณอาชอบมาก! ชอบมากจริงๆ!"