บทที่ 642 พ่อของฉันคือเย่ว์ฉางหลง!

ตูม! กำปั้นของถูกังที่ทรงพลังพอจะทุบหินให้แตกละเอียดหยุดชะงักลงห่างจากปลายจมูกของเย่ว์เสี่ยวเฟยไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตร แรงลมที่เกิดขึ้นพัดจนเส้นผมของเย่ว์เสี่ยวเฟยปลิวไสวไปด้านหลัง

โลกทั้งใบราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลาในวินาทีนี้ ร่างกายของถูกังแข็งค้างอยู่กลางอากาศในท่าที่พุ่งเข้ามาโดยไม่ขยับเขยื้อน ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยของเขาจ้องเขม็งไปที่เย่ว์เสี่ยวเฟย ลูกตาแทบจะถลนออกมาจากเบ้า

เย่ว์... เย่ว์ฉางหลง? ผู้บัญชาการกองพล? ชายผู้เปรียบเสมือนเทพเจ้าในกองพลเหล็กกล้าคนนั้น? ผู้บัญชาการในตำนานผู้นำทัพชนะศึกครั้งแล้วครั้งเล่าและสร้างปาฏิหาริย์นับไม่ถ้วนคนนั้น? เด็กหนุ่มตรงหน้าคนนี้ บอกว่าเขาเป็นลูกชายของผู้บัญชาการงั้นหรือ? เป็นไปได้ยังไงกัน?!

เวลาผ่านไปทีละวินาที ร่างกายของถูกังเริ่มสั่นสะท้านอย่างรุนแรงโดยไม่อาจควบคุมได้ ไม่ใช่เพราะความโกรธ และไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความรู้สึกที่ซับซ้อน... ทั้งตื่นตะลึง ตื่นเต้น รู้สึกผิด และไม่อยากจะเชื่อ

เขาค่อยๆ ลดหมัดของตนเองลง มองดูใบหน้าที่ยังดูเยาว์วัยแต่คุ้นตาของเย่ว์เสี่ยวเฟย ริมฝีปากสั่นระริก เค้นคำพูดออกมาทีละคำจากไรฟัน "เธอพูดว่า... พ่อของเธอคือ... ผู้บัญชาการเย่ว์งั้นหรือ?”