บทที่ 666 เขาต่างหากที่ต้องมาเกาะขาฉัน!

"ดังนั้น พวกเราไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น! แค่รอชมละครดีๆ ก็พอ! บัตรเชิญใบนั้น ในท้ายที่สุดแล้วมันก็ต้องเป็นของพวกเรา!" เกาหยวนหยวนฟังการวิเคราะห์ของพ่อแล้ว ความหวาดกลัวบนใบหน้าก็ค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความเคียดแค้นและสะใจ "ใช่ค่ะพ่อ! พ่อพูดถูก! เขาตายแน่! บังอาจทำแบบนั้นกับคุณชายพัค คุณชายพัคไม่มีวันปล่อยมันไปแน่!"

...

อีกด้านหนึ่ง รถมายบัคของซูกั๋วหัวกำลังวิ่งไปอย่างราบรื่นท่ามกลางยามค่ำคืนที่เงียบสงัด บรรยากาศภายในรถกลับกดดันถึงขีดสุด ไม่มีใครพูดอะไรเลย

ซูกั๋วหัวกำพวงมาลัยแน่น สีหน้ามืดมนจนแทบจะหยดออกมาเป็นน้ำได้ เขาเหลือบมองชายหนุ่มที่นั่งหลับตาพักผ่อนอยู่ที่เบาะหลังผ่านกระจกมองหลังเป็นระยะๆ ด้วยแววตาที่ซับซ้อนอย่างถึงที่สุด ซูหว่านหนิงนั่งอยู่ที่เบาะหน้า กอดอกแน่น หันหน้ามองวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่พุ่งผ่านหน้าต่างไป แต่หางตาของเธอกลับคอยเหลือบมองเบาะหลังอย่างควบคุมไม่ได้ เจียงหลานนั่งอยู่ข้างเย่ว์เสี่ยวเฟย อ้าปากจะพูดอยู่หลายครั้ง แต่เมื่อเห็นสีหน้าที่ดูไม่ได้ของสามีและลูกสาว สุดท้ายก็ต้องกลืนคำพูดนั้นกลับลงไป