บทที่ 71: ภายในสามนาที ข้าจะทำให้ตระกูลเกาของเมืองเจียงเฉิงล้มละลาย!

“พ่อครับ! กลัวอะไร?”

ในตอนนี้ เกาจื่อเซิ่งมีสีหน้าที่ดูไม่พอใจ

แม่ของเขา เจียงปี้ฉือ ถูกจ้าวเหมิงเซิ่งด่าว่าเป็นผู้หญิงสำส่อน!

นี่คือความจริง

แต่แกไม่ควรจะมาพูดมันต่อหน้าคนมากมายแบบนี้!

อีกอย่าง ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าพ่อแท้ ๆ ของเขาเป็นใคร แต่ก็ต้องแข็งแกร่งกว่าพ่อเลี้ยงของเขา เกาเทียนสง แน่นอน

บางทีอาจจะเป็นผู้มีอำนาจที่ยิ่งใหญ่ที่สามารถครอบงำทุกอย่างได้!

ดังนั้น เกาจื่อเซิ่งจึงกลับมามีกำลังใจอีกครั้งและพูดกับเกาเทียนสง:

“พ่อครับ! วันนี้ผมแค่เชิญเย่ว์เสี่ยวเฟยกลับมาบ้านเพื่อเป็นแขก แต่ลูกน้องทำร้ายเขาไปสองสามครั้ง ไม่ได้ฆ่าเขาสักหน่อย!”

“ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลเกาของเรามีเงินมากมายพอที่จะจ้างทนายความที่ดีที่สุดได้!”

“ต่อให้ผมต้องติดคุก อย่างมากก็แค่ไม่กี่ปี เมื่อออกมาแล้วข้าก็ยังคงเป็นมหาเศรษฐี และใช้ชีวิตอย่างสุขสบายเหมือนเดิม!”

เกาจื่อเซิ่งตบหน้าอกตัวเองด้วยความดูถูก

ในสายตาของเขาแล้ว เงินสามารถแก้ไขปัญหาทุกอย่างในโลกได้

ในชีวิตของเขาไม่เคยมีเรื่องที่ใช้เงินแก้ไม่ได้

จากนั้น เกาจื่อเซิ่งก็หันกลับไปจ้องมองเย่ว์เสี่ยวเฟยต่อหน้าทุกคนด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยการเยาะเย้ย

“เย่ว์เสี่ยวเฟย! แกก็แค่โชคดีที่มีเทพสงครามปกป้อง!”

“แต่แล้วจะทำไม? แกก็ยังเป็นแค่เด็กยากจนคนหนึ่ง!”

“ต่อให้แกสอบติดมหาวิทยาลัย เมื่อเรียนจบออกมาแล้วหาทำงานดี ๆ ก็ได้แค่พอมีพอกิน แต่สุดท้ายแกก็ต้องมาทำงานให้ข้าอยู่ดีไม่ใช่เหรอ?”

“ครอบครัวของแกเป็นวีรบุรุษทั้งหมดแล้วจะทำไม? พวกเขาก็ตายหมดแล้วไม่ใช่เหรอ? ทิ้งอะไรไว้ให้แก? บ้านเก่าที่ผุพัง? หรือเหรียญกล้าหาญที่ไม่มีค่าอะไร?”

คำพูดเหล่านี้เหมือนมีดที่แทงเข้าไปในหัวใจของเย่ว์เสี่ยวเฟยอย่างแรง

ที่อยู่ข้าง ๆ เกาเทียนสงถึงกับอึ้งไป เขาไม่คิดเลยว่าลูกชายของเขาจะหยิ่งยโสขนาดนี้ และไม่ให้เกียรติจ้าวเหมิงเซิ่งเลย

เขารีบดึงแขนของเกาจื่อเซิ่งแล้วตำหนิเบา ๆ: “แกเงียบหน่อยเถอะ อย่าทำให้ท่านเทพสงครามจ้าวไม่พอใจไปมากกว่านี้!”

“แล้วถ้าทำให้เขาไม่พอใจแล้วจะทำไม?”

เกาจื่อเซิ่งสะบัดมือพ่อของเขาออก

เขาทำตัวโอหังมาตั้งแต่เด็กและไม่เคยกลัวอะไรเลย

“จ้าวเหมิงเซิ่งคือเทพสงครามแห่งภูผาและมหานที มีอำนาจและอิทธิพลมาก และสามารถนำทหารมาได้นับแสนคน ข้ายอมรับ”

“แต่เขาก็ไม่สามารถมาแย่งเงินของตระกูลเกาได้หรอกใช่ไหม?”

“ตราบใดที่ข้ายังมีเงินอยู่ ไม่ว่าจะไปที่ไหนข้าก็คือเจ้านาย!”

เมื่อได้ยินดังนั้น เย่ว์เสี่ยวเฟยก็โกรธจนตัวสั่น กำหมัดแน่นแล้วคำรามด้วยความโกรธ:

“เกาจื่อเซิ่ง! แกคิดว่ามีเงินแล้วจะยิ่งใหญ่มากงั้นหรือ? เงินไม่ใช่ทุกอย่าง! มันซื้อศักดิ์ศรีไม่ได้! ซื้อจิตวิญญาณไม่ได้! และมันก็ซื้อความภักดีต่อประเทศเหมือนพ่อของข้าไม่ได้!”

“ในสายตาของแกมีแต่เงินเท่านั้น!”

“แกไม่เข้าใจเลยว่าเกียรติยศที่แท้จริงคืออะไร!!!”

“โอ้! คนจนโมโหแล้วเหรอ?”

เกาจื่อเซิ่งสังเกตเห็นความโกรธของเย่ว์เสี่ยวเฟย เขาก็ยิ่งทำตัวโอหังมากขึ้น

“เรื่องมันบานปลายขนาดนี้แล้ว ข้าก็ไม่แสร้งทำเป็นดีแล้ว!”

“ใช่แล้ว! ข้าชอบที่แกไม่พอใจข้าแต่ก็ทำอะไรข้าไม่ได้!”

“ครอบครัวของแกเก่งแล้วจะทำไม? ปู่ของแก อาใหญ่ของแก อาหญิงของแก แม่ของแกล้วนเป็นวีรบุรุษ! ท่านอาจ้าวของแกเป็นเทพสงครามแห่งภูผาและมหานที! แล้วจะทำไม?”

“พวกเขาสามารถทำให้ข้าต้องกลายเป็นคนจนได้งั้นหรือ?!”

เกาจื่อเซิ่งคิดว่าตราบใดที่เขายังมีเงินอยู่ เขาก็จะไม่มีวันต้องกลัวใคร

“ฮ่าฮ่าฮ่า!”

ทันใดนั้น จ้าวเหมิงเซิ่งก็หัวเราะออกมา เสียงหัวเราะของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก

“เกาจื่อเซิ่ง! แกคิดว่ามีเงินไม่กี่หยวนแล้วจะยิ่งใหญ่แล้วงั้นหรือ?”

“เชื่อหรือไม่ว่าแค่คำพูดของข้าคำเดียวก็สามารถทำให้ตระกูลเกาของแกต้องล้มละลายได้ แล้วจะทำให้แกจากมหาเศรษฐีกลายเป็นคนยากจนที่ไม่มีอะไรเลย!”

แต่เกาจื่อเซิ่งไม่เชื่อเลย

“ล้อเล่นแล้ว! แกเป็นเทพสงครามแห่งภูผาและมหานที มีอำนาจและอิทธิพลมากมาย ข้ายอมรับ”

“แต่แกก็ไม่ใช่ผู้มีอำนาจทางการเงิน และไม่ได้มีโรงงานผลิตเงิน แล้วจะทำให้ตระกูลเกาของข้าล้มละลายได้อย่างไร?”

“แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร? เป็นเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่งที่ควบคุมเศรษฐกิจงั้นหรือ?”

“ไม่ต้องพูดถึงแกเลย! ต่อให้เป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเจียงเป่ยก็ยังไม่มีความสามารถขนาดนั้น!”

ในสายตาของเขาแล้ว การทหารและเศรษฐกิจเป็นคนละเรื่องกัน

ต่อให้จ้าวเหมิงเซิ่งจะเก่งแค่ไหน ก็ไม่สามารถเข้ามาแทรกแซงธุรกิจของเจียงเป่ยได้

ส่วนธุรกิจของตระกูลเกาก็ครอบคลุมไปทั่วทั้งมณฑล มีเครือข่ายมากมาย จะล้มละลายได้ง่าย ๆ อย่างไร?

“หึ!”

จ้าวเหมิงเซิ่งยิ้มอย่างเย็นชา

เขาไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านี้ เขาแค่หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดโทรศัพท์เบอร์ที่เขาไม่ได้โทรหานานแล้ว

ที่เมืองหลวงหลงตู

ในซอยเล็ก ๆ แห่งหนึ่งมีบ้านสี่เหลี่ยมเก่า ๆ ซ่อนอยู่

มองแวบแรกก็ดูธรรมดา ๆ

แต่ในรัศมีหนึ่งร้อยเมตรเต็มไปด้วยกล้องวงจรปิด และมีคนธรรมดาคอยเดินตรวจตลอด 24 ชั่วโมง แม้แต่แมลงวันก็ไม่สามารถบินเข้าไปได้

ที่นี่คือบ้านเก่าของหนึ่งในแปดตระกูลผู้มีอำนาจ ตระกูลจ้าว!

ท่านปู่จ้าวคือผู้มีบุญคุณที่สร้างประเทศ ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะอายุมากแล้วและพักผ่อนอยู่ในสถานพยาบาลในชานเมือง แต่ถ้าเขากระแอมออกมาหนึ่งครั้ง เมืองหลวงหลงตูจะสั่นสะเทือนไปสามครั้ง

ลูกหลานของตระกูลจ้าวต่างก็เก่งกาจกันทุกคน

ในรุ่นที่สอง บางคนก็ทำงานในศูนย์กลางอำนาจและดูแลระบบกฎหมายของทั้งประเทศ

บางคนทำธุรกิจ แต่จริง ๆ แล้วก็กำลังควบคุมเศรษฐกิจของประเทศอยู่

บางคนก็เป็นนักการทูตที่มีชื่อเสียงในระดับนานาชาติ และทำหน้าที่เพื่อประเทศ

บ้านเก่าหลังนี้ได้รับการดูแลโดยพ่อบ้านเก่า อาจ้าว

และอาจ้าวก็ไม่ใช่แค่พ่อบ้านธรรมดา ๆ

เขาเป็นเด็กกำพร้าที่ท่านปู่จ้าวช่วยออกมาจากสงคราม และอยู่กับตระกูลจ้าวมาหลายสิบปี

แม้แต่ขุนนางบางคนและผู้นำของตระกูลที่ร่ำรวยก็ยังต้องให้ความเคารพและเรียกเขาว่า “ท่านอาจ้าว”

ในตอนนี้ อาจ้าวกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายในลานบ้าน และกำลังหมุนลูกวอลนัทสองลูกในมือ

“ตุบ ตุบ ตุบ!”

ผู้คุ้มกันคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามาและโค้งคำนับ: “ท่านอาจ้าวครับ! เจียงปี้ฉือมาอีกแล้วครับ”

“หืม?”

อาจ้าวไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา

“เธอมาพร้อมกับรถบรรทุกที่มีของขวัญมากมาย มีของเก่าที่นำมาจากต่างประเทศ และยังมีจดหมายแนะนำอีกด้วยครับ บอกว่า...เป็นลายมือของท่านผู้เฒ่าจุน และต้องการพบท่านปู่”

ลูกน้องรายงานเสียงเบา

อาจ้าวรับจดหมายแนะนำสีทองมา และแค่เหลือบมองก็หัวเราะออกมา

“ท่านผู้เฒ่าจุน? เขาแก่จนหลงแล้วหรือไง ถึงได้มาเขียนจดหมายแนะนำให้กับคนแบบนี้?”

เขาฉีกจดหมายแนะนำเป็นชิ้น ๆ ต่อหน้าลูกน้อง แล้วโยนลงในอ่างบ้วนปากที่อยู่ข้าง ๆ

จากนั้นเขาก็มองไปที่ประตูทางเข้า เสียงของเขาไม่ได้ดังมาก แต่ก็เต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม

“เอาของไร้ค่าพวกนั้นไปโยนทิ้งในถังขยะให้หมด!”

“ไปบอกเจียงปี้ฉือว่าประตูของตระกูลจ้าว ไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะเข้ามาได้”

“เธอคิดว่าการที่ลูกสาวสองคนของเธอแต่งงานกับคนรวยแล้วจะยิ่งใหญ่แล้วงั้นหรือ?”

อาจ้าวหัวเราะเยาะแล้วพูดต่อ: “นักสังคมสงเคราะห์อย่างเธอ ต่อให้มีเพชรประดับก็ไม่สามารถกลายเป็นหงส์ได้หรอก!”

“บอกให้เธอล้มเลิกความคิดนี้ไปได้เลย และอย่ามาอีก! มันทำให้ตระกูลจ้าวของพวกเราสกปรก!”

ลูกน้องรีบตอบ: “รับคำสั่งครับ ท่านอาจ้าว”

“ติ๊งด่อง!”

ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์ที่อยู่บนโต๊ะของอาจ้าวก็ดังขึ้น

นั่นคือโทรศัพท์รุ่นเก่า หน้าจอเหลืองไปหมดแล้ว แต่มันก็เป็นโทรศัพท์ที่เข้ารหัสพิเศษ

ทั่วทั้งเมืองหลวงหลงตู มีคนไม่เกิน 10 คนที่จะโทรเข้ามาเบอร์นี้ได้

เมื่ออาจ้าวเห็นว่าบนหน้าจอแสดงชื่อว่า ‘คุณชายใหญ่’ สีหน้าที่ดูสงบของเขาก็เปลี่ยนเป็นเคารพ

เขารีบเดินไปแล้วกดรับสาย น้ำเสียงของเขานอบน้อมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“คุณชายใหญ่! ไม่ได้ข่าวท่านมานานแล้ว!”

“ท่านปู่คิดถึงท่านมาก แต่รู้ว่าท่านกำลังทำสงครามอยู่ที่ภาคเหนือ เลยไม่อยากรบกวนท่าน!”

โทรศัพท์อีกด้านหนึ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

จากนั้นก็มีเสียงของจ้าวเหมิงเซิ่งดังขึ้นอย่างหนักแน่นและทรงพลัง!

“ท่านอาจ้าว! ภายในสามนาที ข้าจะทำให้ตระกูลเกาของเมืองเจียงเฉิงล้มละลาย!!!”